Krookodil in... Australië

Krookodil op Reis

2008-06-06T23:52:00.003+02:00

Bezoek nu mijn website http://krookodil.blogspot.com voor een uitgebreide lijst reisverslagen en algemene informatie over backpacken!

Groetjes,

Nienke Krook(odil)

{ c o l u m n }

2008-03-16T10:43:00.002+01:00

Dinsdag 18 maart kun je in de gratis krant De Pers mijn eerste column lezen! In 350 woorden beschrijf ik mijn eerste - angstige - ogenblikken als rugzaktoerist in Australië. Lezen met een grove korrel zout!

De column komt ook op de website te staan, dus als je niet op het station bent, kun je hem hier rustig thuis nog eens nalezen: De Pers

Wie weet komt er ooit nog een vervolg... verhalen heb ik genoeg!

Laat me hier, of op de website van De Pers weten wat je ervan vindt!

{ m o v i e t i m e !}

2007-11-17T15:00:00.003+01:00

17 november, precies een jaar geleden, fietste ik vrolijk rond in Alice Springs en kocht ik Aboriginal kunst, nu zit ik in Diemen-Zuid voor de kachel met dikke sokken aan terwijl het buiten regent. Gelukkig hebben we de foto's nog...

En sinds nu hebben we er ook beelden bij!

Ik ben er eindelijk aan toe gekomen om (een deel van) mijn videomateriaal te monteren en op DVD te zetten. Dankzij YouTube kan ik mijn reisfilmpjes nu ook met de wereld delen, dus hierbij: veel kijkplezier!

Sydney

Leconfield

Brisbane, Byron Bay en Surfers Paradise

Brisbane & Noosa

Fraser Island - deel 1

Fraser Island - deel 2

The Whitsundays

Magnetic Island - deel 1

Magnetic Island - deel 2

Cairns, Cape Tribulation

Darwin, Litchfield en Kakadu National Park

Alice Springs

Uluru / Kata Tjuta / King Canyon

Coober Pedy

Flinders Ranges / Parachilna

Binnenkort meer!!

{ n i e u w s }

2007-09-30T23:17:00.000+02:00

Hallo!
Nog wekelijks krijg ik opmerkingen en/of vragen over mijn Australië reis, wat ik erg leuk vind! Blijven mailen dus, zo ben ik steeds even terug Down Under.
Laatst bedacht ik me dat ik precies een jaar geleden vertrokken ben! Al lijkt het allemaal vorige week gebeurt te zijn, ondertussen zijn de maanden voorbij gegleden en is het op zijn minst schandalig te noemen dat ik pas afgelopen week ben begonnen met het inplakken van mijn foto's. Life goes on, i guess... Drie boeken met elk rond de 400 kiekjes zijn er nodig om al mijn herinneringen op te slaan. Niet eens zoveel, als je je bedenkt dat ik ruim 5000 foto's gemaakt heb!
Na het plakken is het de beurt aan het monteren van mijn videobeelden. Mijn reis naar Japan is inmiddels op DVD gebrand (en gedeeltelijk al op You Tube te zien), maar aan de 5 uur beelden Australië moet nog flink wat gebeuren. Ik mag er wel een beetje haast mee maken, want de volgende reis staat alweer in de planning: in mei ga ik twee weken naar Japan! Inmiddels ben ik druk bezig met een taalcursus, wat me tot nu toe, vanwege mijn zelfstudie vooraf, nog makkelijk afgaat. Ben benieuwd of ik straks vloeiend Japans spreek!
Ik heb alvast een begin van een blog gemaakt, waar binnenkort wat meer informatie op te vinden is voor de liefhebber. Vanaf nu ga ik dus vrolijk verder met schrijven op: http://nienkeinjapan.blogspot.com/. Tot blogs!

xx Nienke

{ a a n p a s s e n }

2007-05-16T22:40:00.000+02:00

Deze handige tips kwam ik tegen op het internet, ik denk dat alle ex-backpackers er wel iets in zullen herkennen!

Having trouble readjusting to life back at home now that the travelling is over? Here's a few handy hints to help you settle back in...

1) Replace your bed with two or more bunk beds, and every night invite random people to sleep in your bedroom with you. Ensure at least once a week a couple gets drunk and shags on one of the top bunks.

2) Sleep in your sleeping bag, forgetting to wash it for months. Add some bugs in order to wake up with many unsightly bites over your arms and legs.

3) Enlist the help of a family member to set your radio alarm to go off intermittently during the night, filling your room with loud talking. This works best if the station is foreign. Also have several mobiles ringing, without being answered. To add to the torture, ask a friend to bring plastic bags into your room at roughly 6 in the morning and proceed to rustle them for no apparent reason for a good half an hour.

4) Keep all your clothes in a rucksack. Remember to smell them before putting them on and reintroduce the use of the iron SLOWLY.

5) Buy your favourite food, and despite living at home, write your name and when you might next be leaving the house on all bags. This should include mainly pasta, 2 minute noodles, carrots and beer.

6) Ask a family member to every now and again steal an item of food, preferably the one you have most been looking forward to or the most expensive. Keep at least one item of food far too long or in a bag out in the sun, so you have to spend about 24 hours within sprinting distance of the toilet.

7) Even if it's a Sunday, vacate the house by 10a.m. and then stand on the corner of the street looking lost. Ask the first passer-by of similar ethnic background if they have found anywhere good to go yet.

8) When sitting on public transport introduce yourself to the person sitting next to you, say which stop you got on at, where you are going, how long you have been travelling and what university you went to.

9) Finally stick paper in your shower so that the water comes in just a drizzle. Adjust the hot/cold taps at regular intervals so that you are never fully satisfied with the temperature. Because of this frustration, shower infrequently.

These simple but effective instructions should help you fall back into normal society with the minimum effort. Good luck!

{ m e m o r i e s }

2007-04-19T11:27:00.000+02:00

Gisteren bedacht ik me ineens: het is gewoon alweer ruim 6 (!) maanden geleden dat ik op reis ben gegaan, niet te geloven hoe snel de tijd gaat als je aan het werk bent, hoe snel je je oude ritme meer oppakt, maar ook hoe erg ik nog met mijn reis bezig ben. Inmiddels heb ik van veel mensen foto's opgestuurd gekregen, zit ik op facebook met wat mensen herinneringen op te halen en afspraken te maken om ze op te zoeken, en dat terwijl ik mijn eigen foto's nog steeds niet heb afgedrukt en ingeplakt en ook mijn videobeelden nog niet op dvd heb gezet.
Nee, ik ben nog steeds in de nageniet-fase, elke dag doet iets me wel aan een bepaald gedeelte van mijn reis denken en komen de verhalen, waardoor het bij mij nog steeds lijkt alsof het allemaal gisteren gebeurd is. Maar als je het goed bekijkt: zelfde tijd in september 2006 zat ik in de drukte van Sydney, in oktober was het superrelaxed in Noosa, toen in november was ik om 5 uur in de ochtend wakker voor mijn tour de outback in voor Uluru, Kings Canyon en Kata Tjuta en in december was het cirkeltje alweer rond en bracht ik mijn laatste reisdagen door in de gekte van Tokio. Tussendoor is er zoveel gebeurd en al ben ik nog druk aan het verwerken (en hoop ik daar eigenlijk nooit meer mee te stoppen, want ik wil alles herinneren), toch ben ik hier en daar al aan het nadenken over mijn volgende reis. Die gaat er namelijk zeker van komen. Dat ik Australië en Japan nog een keer wil zien, is zeker, maar ook Nieuw Zeeland, andere landen in Azië en het zuiden van Afrika staan hoog op mijn lijstje.
Ik had van tevoren nooit gedacht in mijn eentje zo'n reis te kunnen maken, maar ik deed het gewoon en het bleek fantastisch. Ik heb er dan ook alle vertrouwen in dit nóg een keer te doen en met net zulke mooie beelden en herinneringen terug te komen als nu. Het begin is stiekem al gemaakt: ik heb een paar dagen geleden een nieuwe rugzak gekocht, die heerlijk zit, ik kan niet wachten hem te gaan uittesten... waar dan ook in de wereld...

{ o v e r z i c h t }

2007-04-07T13:15:00.003+02:00

Hier een overzichtje van mijn reisverslagen, zodat je makkelijk iets kunt terugvinden:

Voorbereidingen 2006
> Welkom
> Aangemeld
> Route
> Tickets

Japan - September 2006
> Asakusa
> Ueno
> Tsukiji / Ginza / Marunouchi
> Ryogoku / Shinjuku
> Ebisu
> Akihabara
> Harajuku / Shibuya

Australië - 2006
> Sydney : Citytour / Bondi en Coogee Beach / Botanische Tuinen / Aquarium / Sydney Tower / Darling Harbour / Maritime Museum / Wildlife Museum
> Blue Mountains

> Leconfield Jackeroo/Jilleroo School : I / II / III

> Brisbane
> Byron Bay : I / II / III
> Surfers Paradise : I / II
> Brisbane : Lone Pine Koala Sanctuary
> Noosa
> Brisbane : Zoo

> Hervey Bay / Fraser Island : I / II / III / IV
> Airlie Beach / Whitsundays : I / II
> Magnetic Island : I / II
> Cairns : City I / Barrier Reef / Cape Tribulation / City II

> TOP 10

> Darwin / Litchfield / Kakadu : I / II / III / IV / V
> Alice Springs
> The Outback : Kings Canyon / Uluru en Kata Tjuta
> Coober Pedy
> Parachilna

> Adelaide
> Adelaide naar Melbourne : The Grampains / Great Ocean Road / Otway Fly Treetop Walk
> Melbourne : Zoo, Luna Park, Vicoria Markets / Philip Island / Old Gaol, Botanische Tuinen
> Melbourne naar Sydney : Squeeky Beach, Snowy Mountains, Canberra
> Sydney

Japan - December 2006
> Harajuku, Yoyogy-Goen Park, Shinjuku
> Shinjuku Regeringsgebouw
> Disneyland
> Odaiba
> Yokohama
> Nikko
> Kamakura

Thuis
> Terugreis
> Leuke Reisfeiten
> Vragen, Antwoorden en Leuke Reacties
> Filmpjes

{ e r v a r i n g s ' d e s k u n d i g e ' }

2007-02-10T16:35:00.000+01:00

Al ben ik nu alweer dik 7 weken thuis, nog dagelijks denk, spreek en mail ik over mijn reiservaringen. Leuke reacties via de weblog en mailtjes met vragen stromen nog steeds binnen en vandaag heb ik als 'ex-deelnemer' geholpen bij een informatiedag van Activity International. Met nieuwe deelnemers heb ik mijn reisverhalen en foto's gedeeld en zo goed mogelijk hun vragen proberen te beantwoorden. Echt ontzettend leuk! Het is vooral leuk om het enthousiasme over het maken van zo'n reis te delen met anderen en ook te zien hoeveel zin zij erin hebben. Grappig zijn vooral ook de ouders die ernaast zitten en diep van binnen nog hopen dat hun kroost zichzelf gaan vinden op Texel (in plaats van middenin de Outback), of dat ze gaan werken op kinderboerderij 'het lammetje' in Velsen-Zuid (en niet op een ranch in New South Wales). Eén moeder vond het wel een goed idee haar dochter na een maandje te gaan opzoeken. De dochter zal alleen na een maandje haar afspraak elke vrijdag naar huis te bellen al vergeten zijn en voorlopig niet aan thuis denken - maar ik heb wijselijk mijn mond gehouden.
Het leek me wel een idee hier op de weblog een aantal leuke reacties te plaatsen en gelijk ook antwoord te geven op enkele veelgestelde vragen, maar voor dat ik dat doe heb ik voor alle ongeruste ouders een paar geruststellende beelden. Het lijkt erger dan het is hoor. No worries, mate!

Hoi Nienke, je kent mij niet, maar ik lees regelmatig met veel plezier je belevenissen. Mijn vriend en ik willen ook dolgraag, net als jij, 3 maanden rondtrekken in australie. De route die we willen volgen komt overeen met jouw route, dus ik volg je belevenissen met grote intresse. - Anita

Ik ben vol genot jouw reisverslagen aan het lezen.Het is echt geweldig wat je allemaal hebt meegemaakt. Voor mij is de kans gekomen om dit jaar naar Australie te gaan. - Ron

Leuke website! Ik ben zelf ook van plan om naar Australië te gaan. - Elise

Wij zijn zelf in november 35 dagen in Australië geweest en hebben genoten. Ik heb met veel plezier stukjes van je site gelezen. - Cintha

Heb net even een paar stukjes op je site gelezen en foto's bekeken, echt superleuk zeg! JIj hebt echt een leuke tijd gehad zo te lezen! - Annamieke

Via google kwam ik op je mooie website over je geweldige reis! - Jacqueline

Vond per ongeluk via Australiesite je weblog en heb me kapotgelachen om je verhalen! LEUK! Zit nu trouwens in de ook door jou beschreven bieb in Melbourne... Ik heb weer wat tips gelezen om te doen hier...hahaha. Je kent me niet (en ik jou ook niet) maar toch bedankt voor de tips! - Roy

Via via ben ik op je site gekomen. Wat heb jij een gigantisch mooie stijl van schrijven!!!! Ik heb me soms bescheurd van het lachen.... Ik wil zelf over ong. anderhalf jaar naar Oz. - Suzan

Nienke ik ben fan van je! Ik ga zelf ook naar Australie over 1,5 maand en jij bent mijn grote voorbeeld! Keep up the good work! - Anoniem

In onze voorbereidingen voor onze reis naar Tokio en Australië (en Bali) kwamen wij door een tip op australiesite.nl op jouw weblog terecht. We hebben alles gelezen en wilden even laten weten dat we door jouw leuke manier van schrijven en mooie foto's nog meer zin hebben gekregen en dat we ook een aantal hele leuke en bruikbare tips uit jouw weblog hebben weten te halen. - Maartje en Maire

Nienke, let op mijn woorden (en ik lees het al in jouw weblog); je gaat heimwee krijgen naar Australie. Je gaat 'r zelfs over denken om te emigreren. Ik denk er nu nog steeds aan, en samen met mijn huidige vrouw hebben we toch nog steeds de gedachte om er te gaan wonen. - Francis

Via de austaliesite ben ik op je blog terecht gekomen, wat ontzettend leuk allemaal om te lezen + de foto's! Ookal ken ik je niet. Augustus a.s. wil ook ik down under, dus vind het leuk om verhalen te lezen hoe het daar echt gaat! Heel veel plezier nog! - Matthijs

Het is mooi geweest, het wordt tijd dat je weer naar huis komt. Ik krijg hier geen werk meer gedaan omdat mijn collega Wiard (ja, jouw ouwe heer) de hele dag aan mijn kop zeurt over zijn geweldige dochter die zo leuk in Japan en Australie op stap is en - omdat ze zo geniaal en fantastisch is - overladen wordt met kado's. Nouja. Hoe moet ik nou nog wat gedaan krijgen als ik de hele dag in dat geouwehoer zit? Gauw weer naar huis komen dus, dan kan ik weer 'echt' aan het werk. - Kirstie

-----

Vraag: Via welke maatschappij heb je je ticket geboekt?
Antwoord: Activity International heeft voor mij een ticket geregeld. Ik vloog met British Airways naar Tokyo en van daar met Quantas naar Sydney.

Vraag: Wat is de beste manier om je foto's te bewaren? Is het mogelijk foto's via internet op te slaan of te branden?
Antwoord: Ik heb 3 gigabyte aan memorysticks meegenomen en toch raakten die vol. Ik heb in Cairns alle foto's op dvd laten branden (2x). Je kunt ook branden in een internetcafé, waar je wel voor betalen moet, ookal neem je zelf een lege cd mee. Daarna heb ik 1 dvd naar huis gestuurd via de post en 1 dvd bij me gehouden. Foto's uploaden kost erg veel tijd en het internet in internetcafe's is meestal niet supersnel.

Vraag: Hoe oud waren de meeste mensen die je bent tegengekomen?
Antwoord: Meestal tussen de 18-30 jaar, veel jongeren, maar soms ook gepensioneerden, mensen die hun baan hadden opgezegd, enz. Heel verschillend dus!

Vraag: Wat deed je 's avonds vooral?
Antwoord: Aan de oostkust meestal uitgaan of bij mensen in het hostel hangen, als je op tour bent spelletjes, lezen of aan mijn reisverslag schrijven. In de meeste hostels kan je ook de hele avond tv/films kijken of je gaat gewoon naar de bioscoop.

Vraag: Was het makkelijk om een slaapplaats te vinden?
Antwoord: Ja hoor, ik had een Lonely Planet en VIP-gids en daar koos ik een hostel uit dat me aansprak of waarvan ik wist dat andere mensen er ook heengingen. Dan ging ik er gewoon op de bonnefooi heen en er was altijd wel plek.

Vraag: Vond je 3 maanden een mooie tijd of had je wat langer willen blijven?
Antwoord: Ik had wel een jaar kunnen blijven, maar moest weer werken in januari. Ik was nog nooit eerder zo lang alleen op vakantie geweest en vond 3 maanden al heel lang klinken. Het was toch nog voorbij voordat ik het wist!

Vraag: Raad jij aan een buspas te kopen voor Australie?
Antwoord: Met de bus reizen is echt supermakkelijk. Je kunt een pas kopen voor de Greyhound (McCafferty)/Pioneer bus, dit is in feite een 'gewone' bus die van A naar B rijdt. Je krijgt een code waarmee je op internet een plek in de bus kan boeken op de door jou gewenste datum en tijd. Voor verschillende routes heb je passen waar je met de VIPpas trouwens ook weer korting op krijgt!
Tweede optie is de OZ-Experience, dit is ook een bus die je via internet/telefoon moet boeken (er is alleen minder plek) en waar je dus kunt uitstappen waar je wilt, alleen eindigt je reis altijd rond een uur of 5/6 en kun je dus niet 's nachts reizen. Je reist met een tourguide, die regelmatig van de paden zal afwijken en je bijzondere plekken laat ziet. Je doet met die groep dan ook activiteiten en gaat soms samen eten. Je betaalt bijna het dubbele hiervoor dan de Greyhound, maar je ontmoet weer heel veel mensen.

Vraag: Is het nodig om een creditcard te hebben? Had jij er 1? of heb je gewoon gepint?
Antwoord: Het is altijd handig een creditcard bij je te hebben, voor het betalen van grote bedragen, maar soms is het in hostels verplicht er één te hebben om een bed te krijgen. Je betaalt hier vaak wel iets extra voor, maar dat geldt ook bij pinnen. Met mijn postbankpas kon ik trouwens niet in de winkel pinnen en ook bij de pinautomaat niet zien hoeveel geld ik op mijn rekening had!

Vraag: Ik ben ook van plan om naar Leconfield te gaan. Moet je zelf kleren meenemen of kun je gebruik maken van kleren daar? Kun je daar ook met de auto komen of zijn het alleen maar dirt roads/unsealed roads?
Antwoord: Je kunt zelf kleding meenemen, maar de eerste dag maak je een stop bij een tweedehands winkel waar je voor 3 dollar een shirt/broek enzo kunt kopen. Aan het eind stinkt de hele handel en zul je misschien iets willen weggooien. Op Leconfield zelf is trouwens ook een kast met kleding voor noodgevallen en als je schoenen niet goed genoeg zijn om mee paard te rijden (er moet een hak aanzitten), kun je laarzen of schoenen op de ranch lenen, ze hebben er een heleboel. Ook een helm wordt voor je geregeld.
Je kunt met de auto tot in Tamworth komen, maar ik denk dat je niet tot Leconfield zelf kunt rijden, omdat het allemaal priveterrein is daar. Het beste dat je kunt doen is je auto in Tamworth achterlaten en inchecken in het YHA Hostel. Daar zitten alle Leconfielders en je wordt maandagochtend met een busje opgehaald door de baas zelf, Tim, en keurig naar de ranch gebracht. Je wordt vrijdag in Tamworth weer afgezet waar iedereen wat gaat eten en drinken samen.

Vraag: Plan je (op de route na) alle verschillende activiteiten etc ook van te voren? Of kom je dat 'gewoon' tegen onderweg?
Antwoord: Ik heb niets van tevoren gepland. In het hostel is vaak een informatiebalie met folders over wat er in de buurt te doen is. Andere inspiratie komt uit de Lonely Planet of je gaat met andere mensen iets ondernemen. Elke keer is het dus weer een verrassing!

Blijf maar sturen die vragen, zo kan ik net doen of ik nog steeds een beetje in Australië ben. Werkt therapeutisch dit hoor, haha!

xx Nienke

{ a f k i ck e n }

2007-01-01T23:47:00.001+01:00

En toen zat ik alweer bijna 2 weken in Nederland. Niet alleen is het hier elke dag rond de 8 graden, maar ik ben ook al naar de ikea geweest, heb kerst gevierd, tot groot verdriet hebben we onze kat Garfield moeten laten inslapen, ik heb bijna alle familieleden weer gezien, ben wezen shoppen in Amsterdam en heb net Barnevelt wereldkampioen zien worden. Het lijkt alsof ik nooit ben weggeweest, ware het niet dat het inmiddels 2007 geworden is. Gekkenhuis! Al gaat het gewone leven weer beginnen (mijn baan start de 8e), er is nog geen dag voorbij gegaan dat ik niet met mijn reis ben beziggeweest. Het uploaden van al mijn foto's heeft elke dag tot vandaag gekost en ook vanavond zijn we hier pas klaar met het bekijken van al mijn videobandjes, maar denk maar niet dat alle avonturen nu naar de achtergrond gaan zakken. Het terugblikken is namelijk ook erg leuk en bij het zien van elke foto hoort voor mij een heel verhaal, dat ik aan iemand kwijt wil. Daarnaast blijkt de verwerking ook nog eens arbeidsintensief: het terugmailen van alle mensen die ik onderweg ben tegengekomen (heb nu 80 extra emailadressen in mijn adresboek), het invullen van evaluatieformulieren van Activity (die een heel leuk 'welkom terug'-kaartje stuurden), maken van een fotoboek (heb een prachtig leren boek met handgeschept papier voor kerst gekregen!), het monteren van alle negen (!) uur filmmateriaal en dan nog lekker bijkletsen met vrienden en vriendinnen waar ik helaas nog steeds niet aan toe ben gekomen. Gelukkig vind ik alles erg leuk om te doen en kan ik over alles wat ik gezien en gedaan heb voorlopig ook niet uitgepraat raken. Daarom hier op de website nu een aantal leuke feitjes over mijn reis, om voor iedereen een beetje duidelijk te maken dat ik niet zomaar een weekje naar Centerparks ben geweest! =)

AFSTANDEN
> In totaal heb ik ruim 51.000 kilometer met het vliegtuig afgelegd. Om je een idee te geven hoeveel dat is: de omtrek van de aarde is 40.000 km. Ik bedoel maar.
> Daarnaast heb ik ontzettend veel met de bus gereisd in Australie, rond de 7400 kilometer. Voor de geografisch goed onderlegden onder ons: dit is ongeveer van Amsterdam naar Calcutta.
> Elke dag heb ik gemiddeld 8 km gelopen (ik denk veel meer, mijn vader denkt minder, dit was mijn compromis), wat met een reistijd van 109 dagen ruwweg uitkomt op de afstand van Amsterdam naar Bordeaux in Zuid-Frankrijk. Dan begrijp je ook waarom ik twee paar slippers en een setje schoenen daar heb moeten achterlaten.

OVERIGE ONZINNIGE FEITEN
> De door mij bezochte stad met de meeste inwoners was verreweg Tokyo (12 miljoen inwoners) en de stad met de minste mensen Parachilna (Zuid-Australië) met 5. Ja, dat zijn 5 inwoners, niet 5 miljoen.
> De top 5 van handigste items die ik bij me droeg waren mijn lonely planet, slaapzak, zakmes, naaisetje en oordopjes en de meest onzinnige items waren een regenponcho (zei ik toch mam!), een toiletrol, 2 puzzelboekjes, toiletbril-covers en een dunschiller (tja).
> Op mijn website had ik op dag van terugkomst in totaal 2954 unieke bezoekers, waarvan 1564 een keer zijn langsgekomen, maar maarliefs 1390 terugkwamen om meer te lezen. Bezoekers die geen familie of vrienden waren kwamen voornamelijk van de site van Activity International, of via zoekwoorden op Google. Zo werd ik gevonden door de zoekwoorden 'manga', 'countrymuziek', 'disneyland', en het hilarische 'naaktstrand australie'.
> Ik heb een aardig setje dieren in het wild mogen zien: kangaroes, walibies, koala's, dingo's, walvissen, dolfijnen, vlinders, ibissen, leguanen, kaketoes, arends, pinguins, roggen, wombats, echidna's, krokodillen, kamelen, schildpadden, paarden, een handje rare hagedissen, Mickey Mouse en vijf Duitsers.
> Naast dieren heb ik gelukkig ook heel veel leuke mensen ontmoet, 25 op de Leconfield cursus en daarnaast meer dan 100 mensen in de rest van Australie en Japan. Hoezo alleen op reis?
> De maaltijd die ik het meeste gegeten heb onderweg was 'Fish and Chips' en Pasta, vaak met 'Lemonade and Raspberry', het eten dat ik het meest gemist heb was een broodje kip-kerrie en pannenkoeken met stroop met een groot glas koude YoghoYogho.
> Het aantal foto's dat ik gemaakt heb is ook schrikbarend: 3808 foto's (hiervan zijn de mislukten al afgehaald), wat goed is voor 5,22 gig op mijn harde schijf!

Als me nog iets te binnen schiet zal ik het wel weer hier neerzetten, voor nu is het weer g'day en ga ik zien hoe ik van mijn spierpijn af kom. Ja, spierpijn. Ik heb kennelijk de afgelopen 4 maanden bijna geen trappen gelopen en nu moet ik elke dag naar mijn kamer op de zolder lopen. Dat blijkt nog niet mee te vallen volgens mijn beenspieren... Je maakt wat mee hè...

HAPPY 2007!!!

Nienke

{ t h u i s }

2006-12-23T15:58:00.000+01:00

Ik ben weer veilig thuis!! Het was tot op het laatste moment nog even spannend, omdat er juist op de dag dat ik via Londen naar Amsterdam zou vliegen een ontzettend dikke mist boven de Noordzee bleek te hangen. Hierdoor waren alle vluchten van Londen Heathrow gecanceled. Dit hoorde ik trouwens pas toen ik op het vliegveld van Narita in Japan al twee uur in de rij had gestaan. Gelukkig deed het vrouwtje achter de balie ontzettend haar best om iedereen op een andere vlucht te boeken - en met succes. In plaats van om 11 uur een vlucht naar Londen te hebben met British Airways (wat 12 uur zou duren en waarna ik 3 uur zou moeten wachten om door te vliegen naar Amsterdam), heeft ze me op een rechtstreekse KLM-vlucht kunnen zetten! Hierdoor vloog ik in minder dan 10 uur naar Amsterdam! Het vliegtuig was wel Kwalitatief Uitermate Teleurstellend, ingepakt tussen een dikke Duitser en een Frans vrouwtje zat ik in mijn ontzettend krappe stoel zonder beenruimte een beetje voor me uit te staren en wat te lezen, een tv-schermpje met leuke nieuwe films was er in dit vliegtuig niet (misschien ben ik die andere vluchten wel teveel verwend!). Ondertussen zat ik me natuurlijk hevig zorgen te maken over hoe ik mijn ouders kon bereiken om ze te vertellen dat ze niet om half zeven maar om vier uur op Schiphol moesten staan. Ik zag mijn hele romantische moment van wachten op mijn bagage en dan mijn ouders achter het glas zien staan met bloemen, door de schuifdeuren mogen en ze dan in de armen vallen al helemaal in duigen opgaan. Wat ik niet wist, was dat mijn moeder ondertussen gehoord had van de mist en op internet was gaan kijken wat er nu stond te gebeuren. Dacht ze eerst nog dat ik de kerst op het vliegveld van Londen zou moeten doorbrengen, las ze daarna dat mijn vlucht was overgeboekt en dat ik om vier uur zou landen! Dat was drie kwartier van tevoren, dus heeft ze mijn vader onder de douche vandaan getrokken en zijn ze met scheurende banden, drie flitspalen en vijftien minuten later het vliegveld ingereden. Tom Cruise doet het ze niet na. Omdat ik als laatste het vliegtuig inging, had ik als eerste mijn bagage (ha!) en zag ik door het glas al mijn ouders met een prachtige roos van mijn oma en een ballon met 'welkom thuis' staan. Nou je kon me wegdragen hoor, wat fijn! Zoals ik bijna vier maanden geleden werd weggebracht - mijn vader het karretje met mijn te zware tas duwend en ik arm in arm met mijn moeder - gingen we nu de andere kant om, richting huis. Toen ik die avond ook mijn grote kleine broertje weer gezien had en de katten weer geaaid was het feest compleet en was ik weer helemaal thuis. Ik had nog energie voor tien, ookal was het voor mijn gevoel inmiddels half 2, maar we hebben alvast een van mijn videobandjes gekeken en mijn tas is al half uitgepakt. Gisteren heb ik al mijn kerstcadeautjes al ingepakt en vandaag ben ik de foto's op het internet aan het zetten. Tijd om te treuren dat het voorbij is heb ik niet, het grote verwerken en herbeleven van alle fantastische dingen die ik gedaan en gezien heb is al begonnen! Hier ga ik nog lekker heel lang van genieten en zal ik zeker nooit van mijn leven meer vergeten. Bedankt voor alle lezers die met me hebben meegeleefd en hopenlijk genoten en blijf de site in de gaten houden, want ik heb nog genoeg te vertellen!!!

Een hele fijne kerst en een geweldig 2007!!!

XX Nienke

{ k a m a k u r a }

2006-12-20T13:41:00.000+01:00

En nu is vandaag dan toch echt het laatste dagje aangebroken. Gisteren is Daniel vertrokken en morgen ben ik aan de beurt!
Oh ja, gisteren heb ik inderdaad geen klap uitgevoerd, behalve shoppen shoppen en eh.. schandalig shoppen. Een mens moet toch wat om warm te blijven. Mijn rugzak bestaat nu voor het onderste deel (1/4) uit mijn meegebrachte spullen en het bovenste deel (3/4) uit achterlijke aankopen. Meer kan ik hier natuurlijk nog niet over kwijt, de kerstman en ik zijn erg strikt wat geheimhouding betreft. Om de reis in stijl en toch iets cultureler af te sluiten dan winkelen, ben ik samen met Brad vandaag naar Kamakura geweest. Dit plaatsje is een bezoekje waard, omdat er wel meer dan 62 tempels, poortjes en ander heilig spul te vinden is. Goed om de laatste mb's van je camera te vullen en ook nog eens in 'echt' Japan te zijn, dacht ik zo. Met de metro en trein waren we er binnen 2 uur, het ligt net even onder Yokohama. Kon je bij Nikko nog een handige combi-ticket kopen, hier zijn er zoveel plekken te bezoeken dat je per terrein moet betalen. Het gaat dan om bedragen tussen de 100 en 300￥, wat ongeveer 70 cent - 2 euri is, niet vreselijk dus. Met de Lonely Planet in de hand hebben we (nou ja heb ik, Brad had weinig tot niets te vertellen natuurlijk) een leuke route uitgezocht die zou eindigen bij de klapper van de week: een enorm Buddhabeeld. Maar voordat we daar zouden aankomen moesten we eerst een flink eind wandelen, gelukkig was het maar met vlagen koud, bleef het weer de hele dag droog en scheen op een gegeven moment het zonnetje zelfs lekker.
Onderweg kwamen we langs de mooiste plekken die eigenlijk allemaal heel erg rustig waren. Dit is denk ik toch een gebied dat net even teveel moeite vraagt van de doorsnee tourist, wat natuurlijk best zo mag blijven. De enigen die wel doorhadden dat het hier gezellig was, waren de bergen eekhoorns die we onderweg tegenkwamen, zo schattig!! Ik zou er graag eentje hebben meegenomen, maar ik bedacht me net op tijd dat eekhoorntjes en douanes het sinds een paar jaar niet meer zo goed met elkaar kunnen vinden... au! Nou goed, ik denk dat je het best naar de foto's kunt kijken om een (beetje) beeld te krijgen van wat we vandaag gezien hebben. Natuurlijk is het maar een impressie, zeker als je weet dat ik vandaag een gigabyte aan beeldmateriaal (ook filmpjes) vol heb weten te krijgen. Leuk voor de thuisblijvers zullen we maar zeggen, ik geloof dat thuis de klapstoelen, broodjes kaas en voetenbadjes al klaarstaan om door al mijn materiaal** heen te komen, haha.

Nou, dan is het nu echt de laatste keer dat ik vanuit het buitenland een verslagje schrijf (snifsnif), morgen om 8 uur de trein naar het vliegveld waar ik om 11 uur gelanceerd word. Ergens rond vier uur zal ik in Londen een tussenstop maken (grr) en dan rond half 7 (heb even de tijden niet bij hand, maar vraag mijn ouders maar, die zijn al 109 dagen aan het aftellen) kom ik in Amsterdam aan waar ik minstens 100 man met spandoek en confetti verwacht. Dan is het voorbij, over, schluss en uit met de pret en begint het grote verwerken (klinkt erg dramatisch he). Wat niemand alleen weet, is dat ik ondertussen lekker stiekem ga bedenken waar de volgende reis heen zal gaan, want jullie dachten toch niet dat ik dit allemaal niet nog een keer wil meemaken?!! Ik hou jullie op de hoogte!! Bedankt allemaal voor alle leuke reacties via de sms, mail en website!!

Dikke kus -x- Nienke

{ n i k k o }

2006-12-18T12:59:00.000+01:00

Vandaag heb ik Japan gezien zoals het ooit bedoeld was. Ik ben samen met Brad naar Nikko geweest, een klein plaatsje twee uur ten noorden van Tokyo. Bij aankomst waren we even van de kaart, want compleet als verrassing bleek het daar apenkontenkoud (letterlijk, er zitten hier wilde apen!) te zijn, het sneeuwde zelfs een beetje! Met uitzicht op de besneeuwde bergtoppen hebben we koffie en warme chocolademelk gedronken en toen we weer opgewarmd waren zijn we in 30 minuten naar een plek buiten het dorp gelopen.

Daar kochten we voor 1000￥ een combinatie ticket waarmee we in vijf verschillende tempelcomplexen konden en zo maakten we een mooie tocht door het gebied. De ene tempel (hier shrine genoemd) was nog mooier dan de andere, we vergaten bijna dat het ontzettend koud was!

Rond een uur of twee hebben we de dag afgesloten met een lunch bij een klein Japans restaurantje, waar twee schattige dametjes ons rijst met rotzooi kwamen brengen en we gratis thee kregen. Heel lekker allemaal! Daar ben ik ook even naar de wc gegaan (ik weet het, meer informatie dan jullie willen, maar nu komt het leuke) wat een hele beleving op zich was, omdat je hier aparte slippers aan doet als je het toilet ingaat. Natuurlijk waren mijn maat 40 in slippertjes maatje -ik schat- 34 een ontzettend komisch gezicht. Ik denk dat alleen mijn tenen erin pasten. Dat in combinatie met een 'hang-wc' was eigenlijk al een dagattractie op zich.

Rond een uur of vier namen we de trein terug naar Asakusa, waar we twee uur later half slapend weer aankwamen. In de 100 Yen shop hebben we nog even lege cd's gekocht, omdat we vandaag ruim 300 mb aan foto's en film (mijn camera is stuk en dus kan ik helaas alleen nog met mijn fototoestel filmen, wat ruimte vreet) geproduceerd hebben en we de hele handel dus gaan branden. De techniek staat weer voor niets!

Voor morgen weet ik even niet wat ik ga doen, ik begin behoorlijk ziek te worden en mijn energie is na 3,5 maand rondtrekken, vroeg op en laat naar bed en meestal niet al te best slapen echt zo goed als op. Woensdag wil ik als laatste naar Kamakura gaan, een plaatsje ten zuiden van Tokyo waar op een terrein meer dan 60 tempels en een gouden Buddha te vinden zijn. Heb er goede verhalen over gehoord en leek me wel een leuke afsluiter van mijn reis, want ja, het zit er bijna op! Donderdag sta ik weer in Amsterdam!!! Ben er ook bijna klaar voor hoor!!! Spreek jullie morgen weer!!!

{ y o k o h a m a }

2006-12-17T12:54:00.000+01:00

Omdat Brad geen geld heeft en Daniel al twee dagen in bed ligt (je bent jong en je wilt niks) ben ik ook vandaag weer alleen op avontuur geweest - naar Yokohama. Deze stad ligt een uurtje ten zuiden van Tokyo, een aardig tripje dus vanuit mijn hostel in het Noordoosten. Gelukkig waren de verbindingen deze keer perfect en was ook het overstappen van metro naar trein geen probleem. Ik ga hier nog goed in worden!

Yokohama is een fijne stad, veel betonnen gebouwen net als in Tokyo, maar alles is er net even rustiger, schoner en vriendelijker. Een onzettend goede plek om te shoppen tot je erbij neervalt, in bijna elke grote wolkenkrabber zijn wel minstens vier/vijf verdieping gevuld met tientallen winkeltjes. Omdat Yokohama een echte havenstad is, kun je er veel schepen bekijken en zelfs een van de hotels heeft de vorm van een zeil van een schip.

Verder is het grootste reuzenrad ter wereld hier te vinden, ook niet geheel over het hoofd te zien dus.

Na wat uurtjes mezelf vermaakt te hebben hier ben ik weer in de metro gesprongen om twee haltes later via de winkelstraat Matsomoto naar Chinatown te kunnen lopen. Deze wijk is de grootste Chinese wijk in Japan en misschien wel ter wereld, onzettend leuk om te zien! Overal kleine stalletjes met eten (mijn bapao met -ik vermoed- hond was goed binnen te houden), prachtig versierde toegangspoorten en twee shrines (tempels) waar na een bezoek de wierrook je nog twee straten verder achtervolgde.

Voordat ik het door had was ik toen toch alweer ruim 6 uur aan het lopen en begon het een beetje donker te worden, dus ben ik met de metro weer terug naar het hostel gegaan. Het is behoorlijk koud aan het worden, dus de warme Van Houten chocolade gleed er daarna in als -eh- warme Van Houten chocolade.
Met het weer heb ik trouwens -natuurlijk- weer geluk, het heeft sinds vrijdag niet meer geregend! *klopklop*. Hopenlijk blijft het zo, morgen staat er weer flink wat wandelen op het programma. Brad en ik (en Daniel als hij wakker is) gaan naar Nikko, een plaatsje boven Tokyo. Wat daar te zien is hoor je morgen weer in een nieuwe aflevering van Nienke's onduidelijke avonturen... Tot dan!

En alle dingen die ik in mijn verhaal ben vergeten, maar waar ik wel leuke foto's van heb: (waar heb ik in hemelsnaam over geschreven vraag ik me nu af?)

Het 'festival' dat zich vandaag rondom de tempels van Asakusa afspeelde - de (onverstaanbare) voorstelling van twee superschattige cartoonkarakters in een van de warenhuizen in Yokohama

De spelersbus van FC Barcelona, waar ik het geduld niet voor had om ook op de spelers te wachten - Alleen mijn familie begrijpt waarom ik bij het zien van deze auto in een winkel(!) compleet vrolijk werd, digitaal cadeautje voor mijn grootste fan, mijn vader!

{ o d a i b a }

2006-12-16T12:21:00.000+01:00

Vandaag dus een relaxed dagje alleen op stap naar Odaiba. Na het wisselen van kamer en een lekker ontbijtje ben ik in de metro gestapt om aan het eind van de Ginza-lijn weer uit te stappen bij het station Shimbashi. Wist ik veel dat dit het eind van de wereld was! De Engelse bordjes hielden bij het uitchecken van het station gelijk op en ik moest alle karaktertjes zitten vergelijken om de goede treinlijn te vinden die me naar Odaiba zou brengen. Gelukkig sprak ik een behulpzaam vrouwtje aan dat me na een rondrace door het station de roltrap naar het goede station aanwees. De trein die ik moest hebben was een vrij nieuwe lijn, die onbemand over de Rainbow Bridge rijdt en zo aan de andere kant van de Sumida River terecht komt. Een avontuur op zich dus. Odaiba is een gedeelte van Tokyo dat aan de zee ligt en ziet er erg grauw, maar futoristisch uit. Hier werkt vooral het Fuji Headquarters gebouw aan mee, dat een geweldig observation deck heeft, die bol die je op de foto ziet.

Buiten dat is het uitzicht op de brug erg mooi, vooral als het donker wordt en er overal lichtjes beginnen te flikkeren. Apart was het vrijheidsbeeld dat om onduidelijke redenen voor de brug was neergezet.

Odaiba was verder een shoppers-paradijs, met veel grote gebouwen, of meer wijken (Palette Town, Aqua City, The Decks), waar je allemaal kleine winkeltjes in kon vinden. Mijn favoriet was een mini-snoepwinkeltje op een verdieping waar een soort kermis-sfeer hing. Je liep tussen de waarzegsters, er was een klein spookhuisje (gilkamertje) en kleine winkeltjes met eten of oude spullen. Ook was er een voorstelling/loterij bezig waarbij de presentator in een soort Ninja Powerranger-pak stond, te belachelijk voor woorden, maar iedereen had het grootste plezier.

Na een tijdje hier rondgelopen te hebben werd het al behoorlijk donker en ben ik met de metro terug naar het hostel gegaan. De tuinen en toren heb ik niet meer gehaald dus. In het hostel lekker gegeten met Brad en een jongen uit Hawaii, Daniel lag nog steeds te slapen. Schandalig!! Nu ga ik bedenken wat ik morgen ga doen!

Konbanwa!

{ d i s e n i e u l a n d ! }

2006-12-16T03:13:00.000+01:00

Mickey Mouse Japanse kerstliedjes horen zingen is het meest grappige dat ik ooit gezien heb. Disneyland was helemaal in kerstsfeer en met totaal geen regen (zelfs een warm zonnetje) hebben Daniel en ik een geweldig dagje in het sprookjespark doorgebracht.

Aan het begin van de dag was het nog een beetje onduidelijk waar we heen zouden gaan, je kunt hier kiezen tussen het 'standaard' park en Disney Sea, maar met een beetje pushen heb ik toch mijn zin gekregen en stonden we om 9 uur voor de poort te wachten om het kasteel en alle karakters te gaan zien. Helaas had iemand kennelijk de lokale bevolking verteld dat het hier gezellig was, want voor ons had zich al een flinke massa met Mickey-oren verzameld. Je kunt veel van de Japanners zeggen, maar als het om verkleed/kinderpartijtjes gaat, staan ze met stip op nummer 1. Kinderen, tieners, vaders, moeders, jongens en meiden, iedereen is hier behangen met Disney sleutelhangers, popcorncontainers, Mickey-handschoenen, Winnie de Pooh mutsen en Mickey of Minnie oorwarmers. Hoe belachelijker ze erbij lopen, hoe beter, lijkt het wel.

Onze eerste attractie was de Big Thunder Mountain, waar we door middel van het fast-pass systeem (Met je entreebewijs kun je een plek in een attractie reserveren waardoor je geen lange wachttijden meer hebt) gelijk nog een keer ingingen. Andere hoogtepunten waren het spookhuis (geheel in het teken van de film 'A Nightmare Before Christmas', die bij ons geloof ik al 5 jaar geleden is uitgekomen, maar wat hier nu een enorme hype is), de Startours (Alles in Japans en dus onverstaanbaar, behalve: leitu-speed!! - lightspeed, haha) en de Buzz-Lightyear (in een raketje op bewegende doelen schieten, geweldig!). Natuurlijk waren alle parades geheel in kerstsfeer en leken we overal net op het goede moment aan te komen, want we hebben bijna alle karakters 'in het wild' zien rondlopen. Het park lijkt ontzettend op dat in Parijs, veel attracties zijn precies hetzelfde of met kleine afwijking, alleen hebben ze hier extra 'Toonland', met Roger Rabbit en veel met Winnie de Pooh.
In de avond was het hoogtepunt toch echt wel de Electrical Parade, een enorme stoet aan karren, alle karakters en dansers versierd met wel honderden lichtjes. Het vuurwerk tot slot was een prachtige afsluiter voor een dag waar we 12 bijna non-stop hebben rondgelopen!

Bij terugkomst in het hostel waren we dan ook behoorlijk afgepeigerd! Slapen leek een eenvoudige klus te zijn, ware het niet dat ik niet veel mijn ogen dicht heb gehad omdat mijn twee kamergenoten besloten hadden een snurkcompetitie te starten. Ik weet niet wie er gewonnen heeft, maar wel dat ik net bij de balie een sleutel voor mijn nieuwe (GIRLS ONLY) kamer heb gekregen. Mannen!

Vandaag ga ik ook lekker alleen op stap, Daniel is een aardige jongen, maar een klein beetje doodvermoeiend, haha. Hij komt uit Singapore, waar ze Engels schijnen te spreken, maar hij is ook Chinees en de helft van wat hij zegt versta ik dus niet omdat hij diverse lettels niet kan uitspleken. Daarbij is hij zo ontzettend stronteigenwijs (net als ik, alleen ik ben al een keer in Tokyo geweest en weet dus wel welke metrolijn waarheen gaat) en soms onvriendelijk in mijn ogen naar andere mensen toe (beetje moeilijk uit te leggen, maar niets geen 'pardon, kunt u mij misschien helpen?', nee, 'ik moet daarheen en jij gaat me vertellen hoe ik daar kom') wat me niet altijd erg aanstaat. Een kleine pauze leek me dus niet zo'n gek plan, ookal hadden we echt een leuke dag in Disney hoor! Ik merk na drie maanden alleen op stap gewoon hoe fijn het is om alleen te reizen, je ziet op een dag twee keer zoveel omdat je geen moment discussies hoeft te voeren over waar je heen wilt of wat je wanneer gaat eten en dat soort dingen.
Vandaag staat Odaiba en Shiodome op het programma. Omdat ik gisteren zoveel heb gelopen, ben ik niet te vroeg opgestaan en bezoek ik straks het zuidelijke (haven)gedeelte van de stad en de (aan de overkant van het water) liggende tuinen en Tokyo Tower. Dat moet weer genoeg zijn voor een leuk dagje, zelfs het weer ziet er gunstig uit.
Dewa Mata!!

{ m o u n t a m e n o o i t n i e t }

2006-12-14T14:51:00.000+01:00

Reizigerstip nummer 324: verwacht aan het eind van de dag nooit precies gedaan te hebben wat je in de ochtend bedacht had. Zo hadden wij het plan om vandaag Mt. Fuji te bezoeken, een vulkaan met besneeuwde top die je bij helder weer zelfs vanuit de stad kunt zien. Vol goede moed namen we - na een lekker ontbijtje en een versnapering bij mister donut op de hoek - de metro naar Shinjuku. Vanaf daar zouden we de bus naar Fuji pakken. Zouden, want na enig navragen bleek het weer (of eigenlijk de hele winter) niet geschikt te zijn om ook maar iets van de berg te kunnen zien. We hadden al niet het plan om te gaan klimmen, maar om nou 20 eurie neer te tellen om een beetje naar een grijze lucht te gaan staren vonden we toch iets teveel.

Een beetje verslagen stonden we toen in de chaos van Shinjuku, waar we gisteren ook al waren. Na een beetje bladeren in wat foldertjes, las ik dat er een tourist information en observation deck in het regeringsgebouw vlakbij bleek te zijn, dus zijn we daar maar heen gelopen. Na een handvol leuke folders gepakt te hebben, kwam Brad (de Canadees) me vertellen dat er een oud mannetje zat te wachten om mensen het gebouw te laten zien. We vonden het zo sneu dat we toen maar de tour gedaan hebben en nog niet eerder heb ik een Japanner zo vrolijk zien kijken. Binnen een paar minuten hadden we ons voorgesteld en gingen we op stap met het mannetje dat trouwens deze tours vrijwillig doet. We kregen veel kunst te zien dat in en om het gebouw te vinden was, leerden over de manier waarop dit gebouw aardbeving-proof gemaakt is, zagen de vergaderzaal waar je op tv soms leuke gevechten in kunt vinden en gingen naar de 45e verdieping om even van het uitzicht te genieten. Zelfs vanaf hier was Fuji niet te zien, dus we waren eigenlijk wel blij dat we niet een heel eind hadden gereisd voor niets. Het mannetje nam afscheid (er zouden weleens mensen zitten wachten beneden die ook een rondleiding wilden!) en niet veel later gingen ook wij weer naar de begane grond. Toen we nog even teruggingen om een plattegrond te halen, hoorden we nog net het mannetje vol trots opscheppen tegen een ander rondleid-vrouwtje: 'Canada, Singapura EN Orranda'. Hij stond in een klap 3-0 voor, was de held, en zij zou de rest van de dag thee voor hem moeten halen.

Na dit grootste avontuur hebben we ons nog in een tweede avontuur gestort. Omdat we beloten hebben morgen naar Disneyland te gaan hebben we ons maar niet meer cultureel verantwoord druk gemaakt en gooiden we ons tussen de neon, mensenmassa's, schreeuwende muziekjes, knipperende lichtjes en televisieschermpjes, of tewel: winkelen in Shinjuku. Met Mickey erbij hadden we morgen niet eens meer gehoeven! Wat een bende! Met wat geluk vonden we onder andere twee winkels waar we al een tijdje naar op zoek waren: UNI QLO: een winkel die zwaar goedkope kleding heeft (zie thans mijn nieuwe winteroutfit) en DON PEN, een winkel waar je je kont niet kan keren omdat het zo volgestouwd is met goedkope rotzooi. Op de foto kan je zien dat ik mijn geld daar goed besteed heb (ahem): onder andere sokken die ik bij mijn kimono kan dragen (haha) en de beste chocolademelk die er maar is !!! (kon het niet laten!)

Tja een beetje teleurstellend (maar toch heel leuk!) dagje, afgesloten met de dagelijkse portie regen en kou. Gelukkig hebben de mannen gekookt vandaag (en zo hoort het ook), dus heb ik de avond doorgebracht met warme thee, mijn muts op en een kom met noodles, wokspul en garnalen. We zouden eigenlijk de rijst eten die we in het hostel vonden, maar dat duurde zo lang om te koken, dat tegen de tijd dat het klaar was wij al zaten uit te buiken. Brad en Daniel (de jongen uit Singapore) zijn de rijst nu naar een van de zwervers hier in Asakusa aan het brengen, want dit weggooien is hier zwaar not-done. De kerstgedachte is hier de gewoonste zaak van de wereld zal ik maar zeggen. Nederland zou hier eens een kijkje moeten nemen, dan zou het ook bij ons een stuk vriendelijker, schoner en relaxter zijn. En waren we allemaal verslaafd aan Pachinko(lokaal gokspel dat iedereen hier speelt - hihi) - maar dat even terzijde. Konbanwa!

{ h o m e a n d a w a y }

2006-12-13T09:52:00.000+01:00

Na een toch wat verdrietig afscheid in Sydney zat ik negen-en-een-half uur in een enorme Quantas Airbus richting Tokyo. De laatste dag in Sydney heeft me alvast aan het weer doen wennen: niets dan regen en kou. Ik kwam echt doodmoe en met een zware oor-en hoofdpijn uit het vliegtuig gerold, ondanks mijn verrassend lekkere ontbijt met zalm, rijst, champignons en warm brood. Daarbij was het ook ontzettend vreemd om hier weer terug te zijn! Dat je lacht om toeristen die verdwaasd naar de ticketautomaten kijken en je in een keer in een metro stapt die je (weliswaar 2 uur later) bij je hostel afzet. Het is wel weer even je een kwartier doodschamen om met je enorme backpack en tas tussen de mensen en tempels door te lopen, maar in het hostel kon ik gelukkig gelijk even heerlijk bijkomen met een douche en de ontzettend zachte dekens die ze hier hebben. Grappig was om mezelf op de fotomuur terug te zien!!

Toen het ongeveer 11 uur was en ik over de vermoeidheid heen was, werd ook mijn roommate net wakker, een jongen uit Singapore. Gelijk een leuk gesprekje met als resultaat dat ik samen met hem en een jongen uit een andere kamer, uit Canada, de rest van de dag heb doorgebracht. Met een tochtje in de metro, met mij als tourguide (ze waren allebei net aangekomen), een wandeling door Harajuku, kwamen we in het Yoyogy-Goen park uit, waar we tussen de prachtige rode herfst(winter)bladeren de Meji Shrine konden bewonderen. Dit is de oudste tempel in de stad.

Via het oudste zijn we teruggelopen naar het nieuwe; de neonreclames en vele winkels van Shibuya. Tegen die tijd waren we allemaal een beetje gaar en hebben we, al slapend in de metro, de weg naar het hostel maar weer opgezocht. Nu zit ik heerlijk in joggingbroek en een kop noodles achter de pc op te drogen van de regen die ons op de terugweg net trof (rest van dag was nog redelijk droog, vooral koud). Het was een leuk dagje met een leuk groepje en we hebben gelijk plannen gemaakt voor de rest van de week. Alvast een blik achter de schermen: morgen zullen we waarschijnlijk de sneeuw van Mount Fuji zien, vrijdag moet Disney eraan geloven, maandag is er een guided walk naar de vismarkt met het hostel (ben ik dan wel al geweest, maar toch nog een keer leuk) en we hebben zelfs stoute plannen om Kyoto te bezoeken! Voor nu is het even naar de reclame en daarna vlug weer terug. Tot morgen! xx

{ e n w e g a a n n o g n i e t n a a r h u i s }

2006-12-12T00:50:00.000+01:00

Het laatste dagje is aangebroken. Ik heb geprobeerd me in te graven op Bondi Beach gisteren. Ik heb zoveel all you can eat-pizza gegeten gisteren dat ik niet meer kon bewegen. Ik heb al mijn laatste geld over de balk gesmeten. Ik heb gezorgd voor minstens tien kilo aan overgewicht in mijn tas. Ik heb expres mijn wekker niet gezet vanmorgen. Maar helaas, wat ik ook doe, ik heb mijn moeder voor de laatste keer in Australie aan de telefoon gehad, ben uitgecheckt uit mijn hostel, heb de bus naar het vliegveld geboekt en mijn spullen in een kluis achtergelaten. Nu zit ik verdwaasd in het internetcafe mijn vakantievrienden te mailen en te bedenken wat ik tot half zeven vanavond ga doen. Shoppen waarschijnlijk, en mezelf bezatten (haha, grapje tussendoor). Het is koud en grauw in Sydney, het heeft zelfs geregend. Ik ga weg en iedereen zal het weten!

Aan de ene kant vind ik het heerlijk om naar huis te gaan en iedereen weer te zien, aan de andere kant zou ik het zo nog een tweede ronde van drie maanden kunnen uithouden (sprak zij heldhaftig - ondertussen ook verlangend naar een badkuip met bubbels, gestreken kleren uit een kast en tweepersoonsbed met veel kussens). Het is nog moeilijk te beseffen hoeveel ik gedaan heb in drie maanden en hoeveel ik eigenlijk genoten heb. Het is echt ontzettend jammer uit deze roes van 'langlevedelol' terug naar het koude Nederland te moeten en weer aan het werk te gaan. Gelukkig heb ik ontzettend veel mensen leren die ik over de mail nog regelmatig zal spreken en de eerste bezoeken aan Duitsland en Engeland staan al zo goed als gepland. De vakantie zit er gelukkig nog niet helemaal op, ik heb nog 8 dagen in Japan voor de boeg die ongetwijfeld weer heel bijzonder zullen worden. Ik begrijp dat ik zelfs twee van mijn 'lezers' (ha, dat klinkt leuk) waarschijnlijk in het hostel zal tegenkomen! We zullen het zien en ik hou jullie op de hoogte. Telefonisch ben ik vanaf vanavond niet meer te bereiken (Japan heeft ander netwerk), maar e-mails en commentaar op de website vind ik nog steeds erg leuk!! Ik krijg ontzettend veel mails van toevallige voorbijgangers met allerlei vragen, die zal ik waarschijnlijk bij terugkomst op de website zetten zodat meer mensen er misschien iets aan kunnen hebben. Bedankt in ieder geval alvast voor de vele leuke reacties en keep up the good work, want ik ga nog lekker een paar dagen door! Schrijf jullie snel weer!

Dikke kus, Nienke

{ o p n a a r s y d n e y }

2006-12-09T02:28:00.001+01:00

En toen was ik weer in Sydney, niet te geloven. De drie maanden zijn bijna om en dinsdag vlieg ik dit prachtige land alweer uit. Het is raar om in het buitenland terug te komen in een stad waar je eerder geweest bent en waar je precies weet waar alles is. Nog vreemder is het om binnen tien minuten vijf mensen tegen te komen die je drie maanden geleden in hetzelfde hostel gezien hebt. Mensen die een tijdje hebben rondgereisd, of een apartement hebben gehad, maar die heimwee kregen naar de gezelligheid van het Wake Up hostel en natuurlijk de bijbehorende Sidebar in de kelder. De afgelopen vier dagen heb ik doorgebracht met tien geweldige mensen in de Oz Experience bus van Melbourne naar Sydney. Nou heb ik tot nu toe altijd geluk gehad met mijn groepen, maar deze groep was vanaf het eerste moment geweldig! We hebben heel wat afgelachen en hebben het gisteravond met z'n allen tot drie uur volgehouden in het nachtleven van Sydney.

Tijdens deze trip ben ik wel gaan beseffen dat ik op het einde van mijn reis ben. Ik was de enige die hier al een flinke tijd was, de rest kwam vers uit Europa en waren maar drie of vier dagen in het land. Je merkt ook dat bepaalde dingen gaan wennen omdat je het allemaal al gezien hebt, een strand moet net even beter zijn best doen om bijzonder mooi te zijn, de wijnproeverijen heb ik nu wel gehad en kangaroes zijn bijna al zo normaal geworden als de duiven op de dam. Maar dat wil niet zeggen dat ik niet meer van alles geniet hoor! Ik merk dat ik ontzettend veel heb opgestoken, ben inmiddels een halve bioloog; kan anderen uitleggen wat het verschil tussen een wallabie en een kangaroe is, weet waarom aboriginals het bos platbranden, herken aan de vorm van keutels of er een wombat in de buurt is en weet hoe snel varens hier groeien. Dat de auto's hier links rijden blijf ik trouwens consequent vergeten.
Raar is wel dat ik over de afgelopen drie maanden geen idee heb wat er in de rest van de wereld gebeurd is, belangrijk lijkt hier alleen dat het water bijna op is en dat er op het moment ernstige bosbranden zijn in Victoria. En natuurlijk wie het met wie doet in Neighbours.
De bosbranden waren trouwens (Mam, lees dit niet) vlak in de buurt waar wij de derde dag zaten, maar ze hebben nog geen groot evacuatie alarm gegeven en de wind ging nog de 'goede' kant op, naar het noorden. Toch konden we (zie foto) heel goed merken hoe ernstig het was, de lucht was helemaal bruin!

Deze vier dagen hebben we nog een aantal bijzondere dingen 'meegepakt': gezwommen in de zee op het meest zuidelijke punt van Australie, gelopen over Squeeky Beach waar het zand leuke geluiden maakt als je er overheen loopt en gelopen over het langste strand van Australie.

Een ander bijzonder uitje was een avond en nacht bij Boeddistische monniken verblijven! Ergens in de bossen was een enorm landgoed met een aantal huisjes en een tempel, waar een stuk of tien monniken leven van hun eigen verbouwde voedsel en de rest van de dag zo ongeveer aan het mediteren zijn. Wij hebben heerlijk gegeten daar en kregen les in meditatie. Daar was ik persoonlijk iets minder geschikt voor dan de anderen, ik kan namelijk niet zo goed stilzitten (nee, echt!). Nou had Craig, onze tourguide, daar ook wat last van en dus hebben we twee uur heel geconcentreerd ons lachen zitten in te houden en ontzettend veel interesse in de borduursels op de kussens getoond. Nienke, Boeddist - maar nu even niet.

Via wat eigenaardige plaatsjes (waaronder een dorpje genaamd 'Seldom Seen' met 1 huis, telefooncel en creepy man die kunst met kangaroebotten maakt, enge gezichten op bomen schilderd en emu-skeletten achterin zijn auto bewaard. Heeft iemand de film 'Jeepers Creepers' gezien? Zo'n man. De bus is daar een keer gestopt en werd (na het vertrekken vanwege het zien van de botten) een tijdje achtervolgd door hem. Toen onze tourguide de volgende keer langskwam stond hij langs de weg te wachten en zwaaide hij een schep in het rond - precies.)... maargoed via dit soort plaatsjes kwamen we uiteindelijk aan in Canberra. Alsof het niet erger kon.
Canberra heeft precies de uitstraling van de mensen die er werken. Dat zijn mensen uit de politiek. Meer zeg ik er niet over. ALT F7 - document bewaren? - nee.

Na weer een enorme rit in de bus zijn we gisteren dan eindelijk in Sydney aangekomen. Met de hele groep hebben we gegeten en het dus aardig laat gemaakt zoals ik al schreef. Een groot deel van de groep zal ik zondag weer zien, omdat we dan naar de screening van een film gaan die gemaakt is door Nikila, de Canadese vrouw die in onze bus zat. Apart, niet?! Zo zie je maar weer dat je echt iedereen hier in Australie kunt tegenkomen en je geen plannen moet maken te ver van tevoren omdat er hier altijd wel iets interessants op je pad komt! Nu ga ik jullie weer verlaten, want de was moet uit de machine en de boodschappen in de koelkast. De dagelijkse beslommeringen van de reizende mens!

Toodeloo Kangaroo, See you later Alligator! In a while Crocodile! Goodnight, sleep tight and don't let the Bedbugs bite!

{ t r a p p e d i n t h e c i t y }

2006-12-04T07:53:00.001+01:00

De dagen in Melbourne beginnen helaas op te raken. Vandaag voor een laatste keer de stad in voordat ik morgen weer in een bus stap richting Sydney. Ik begin met hier al behoorlijk thuis te voelen, het is net Amsterdam, maar dan iets groter. En iets schoner. En de mensen zijn iets vriendelijker. Oh, en het weer is iets beter. Nou goed, wat ik zeg, net Amsterdam dus.
Gisteravond ben ik zelfs uit eten geweest met een stel dat ik vanuit Holland kende. Nou, in feite ken ik ze helemaal niet, maar met het meisje (Jennie-Lee) heb ik tijden op een internetforum gepraat! Heel leuk, maar heel raar, om iemand te ontmoeten -aan de andere kant van de wereld- die je alleen van foto's en mailtjes kent.

Vandaag ben ik met Team Denmark nog voor een laatste keer de stad ingeweest. We begonnen de dag vrolijk: met een bezoekje aan de Old Melbourne Gaol, de gevangenis uit 1841 waar Ned Kelly (de meest beruchte crimineel van Melbourne en omstreken) verhangen is. Als je de Green Mile gezien heb, snap je de sfeer van dit gebouw een beetje: lange deprimerende gangen met geelig licht, deuren met tralies en ontzettend kleine celletjes waar een claustrofoob binnen de minuut al het cement uit de muren begint te krabben. Niet echt de plek om de maandelijkse bingo te houden dus. In elke cel was iets te lezen over de laatste bewoner en was ook het dodenmasker van de gelukkige gehangene te bekijken. Aan het eind van de gang kon je het schavot bekijken en kreeg je informatie over hoe lang het touw moest zijn bij welk gewicht en aan welke kant van je hoofd de knoop het beste kon liggen (de zijkant voor de meelezende thuisklusser), ja er gaat achter de schermen meer om dan je in eerste instantie denkt. Het is trouwens wel schokkend om te lezen dat de jongste bewoner maar 3 jaar was, maar gelukkig voor hem begon het afranzelen van de ongehoorzamen in deze 'humane' gevangenis pas vanaf 18 jaar. Laat de Bijlmer Bajes er toch mooi als het Hilton uitzien, niet?

Onze tweede stop lag in lijn van ons ochtendprogramma, namelijk een bezoek aan de (mega)bibliotheek die om de hoek lag. Hier was namelijk het beroemde harnas van Ned Kelly te bewonderen. Bij aankomst kreeg ik even een flashback naar onze vakantie in Praag, waar in een kasteel zo ongeveer alles nagemaakt bleek te zijn, want de helm van dit door Ned zelfgebouwde Ikea-harnas (de drie schroeven die hij overhad heeft ie over zijn schouder gegooid en we weten nu allemaal waarom zijn bescherming niet genoeg was en hij werd opgepakt met 28 kogels in zijn benen, het Bjorn Beengedeelte zat nog in de doos) bleek op tour door Australie te zijn. Die helmen willen ook wel eens wat van de wereld zien natuurlijk.

Gedeeltelijk tevreden zijn we toen maar kleren gaan kopen om onszelf weer op te vrolijken (succesvol) en hebben we de dag in de Botanische Tuinen en een bezoek aan de Shrine of Rememberance (alle oorlogen met 1 monument herdacht, wat slim!) afgesloten. Melbourne moeten we nu gedag zeggen, ik vertrek voor de laatste dagen binnen Australie en de Denen vliegen morgen weer richting huis om zich klaar te maken met kerst flink rondom de kerstboom te hossen. Ik spreek jullie voor die tijd nog een paar keer digitaal - dus tot snel!

{ p h i l i p i s l a n d }

2006-12-03T04:51:00.001+01:00

Een aparte post is nodig om nog 1 tripje te beschrijven die ik tussen een aantal dagen in Melbourne City door heb gedaan. Ik heb een bezoek gebracht aan Philip Island, of beter gezegd: aan Penguin Island! Elke dag is het hier beter dan Disneyland: tientallen (zoniet honderden) pinguins komen hier rond een uurtje of negen in groepen uit de zee aangespoeld op het strand en lopen dan in optocht de duinen in naar hun 'huizen'. Ik had al gehoord dat het geweldig moest zijn, maar kon me er niet echt een beeld van maken (jullie straks nog steeds niet, want we mochten absoluut geen foto's of videobeelden maken!), maar het overtrof alle verwachtingen. Ik zal het zo goed mogelijk proberen te beschrijven (moet lukken, hier in het internetcafe is het weer eens antarctisch lekker verwarmd en zit ik met min veertien zo min mogelijk te bewegen om lichaamswarmte te sparen - maar dat even terzijde)
We maakten er met een touringbus een compleet dagje van, de aftrap was in een winery waar we vier glaasjes knettersmerige witte en rode wijn te proeven kregen. Geen goed jaar dus. Gelukkig zette dit niet de toon van de dag, want de volgende stop was een Wildlife Park waar we ontzettend schattige baby-wombatjes konden aaien en (daar zijn ze weer!) kangaroes konden voeren en met een koala op de foto konden. Wel heb ik voor het eerst een emu te eten gegeven, aparte ervaring. De dokter zei dat de hechtingen uit mijn overgebleven drie vingers er over zes weken uitmogen.

Voordat we het eiland opgingen hebben we heerlijke pizza gegeten en nog een kort bezoek aan een racebaan (motoren) gebracht. Toen was het tijd voor het betere werk, de brug over naar Philip Island. Daar deden we eerst een korte wandeling (om vast aan de kou te wennen) en konden we hier en daar tussen de honderden zeemeeuwen wat penguins verstopt in hun holen zien zitten. (Beeld je voor de aardigheid de hoetsies en de toetsies uit Afrika in, dan heb je ongeveer de band tussen zeemeeuwen en penguins voor je - niet bijzonder goed dus) Het uitzicht was werkelijk schitterend (zie de poging tot National Geograpic foto's onderaan dit bericht) en met wat warme thee en koekjes waren we klaar voor de Penguin Parade! Via een informatief visitor centre zochten we een plaatsje op een van de vier enorme tribunes die al behoorlijk aan het vollopen waren met iets van 2000 toeristen.
En dan zit je te wachten... Lang te wachten... En naar de zee te kijken... En naar de Japanners te kijken... En langzaam beginnen je organen transplanteer-klaar te worden... En dan kom je op het punt dat je denk: flikker op met die stomme penguins, ze komen niet, ik ga naar de bar voor een Jagemeister en een bak pinda's... maar dan gebeurt het.
Vanuit het niets komt er een golf met een raft (nee geen boot, maar een groepje penguins) aangespoeld. En dan kukelen er een stuk of vijftien verdwaasde, pluizige, nog geen 30 centimeter grote zwartwitte kuikens op het strand. En dan vergeet je op slag je naam, geboorteplaats en dat het zo koud was. Je oh en ah-t alleen nog maar als 1 man bij het zien van de slapstick film die zich voor je neus begint af te spelen. Geen van penguins in het eerste groepje leek enig idee te hebben waarom ze ook alweer zo ver gezwommen hadden om hier aan te komen en sommigen waren kennelijk onderweg hun mobieltje verloren en gingen die snel halen. Anderen wisten niet meer hoe ze moesten lopen en klapten tegen elkaar aan, rolden over het zand of gingen uit verdwazing maar een tijdje naar hun eigen vleugels staan kijken. Bij het aanspoelen van het tweede groepje was er gelukkig eentje die dit vaker gedaan had en die zette voet (flipper?) richting de duinen, een stoet van vogels in smoking achter hem aanvoerend. ('Oh ja! Dat was het!')
Het is werkelijk een raadsel hoe ze weten waar ze heen moeten, maar alle honderd pluizebolletjes liepen al druk kletsend ('ook zo nat?', 'wat zit je haar leuk!', 'hee - van mijn krant is ook niets over!') in de richting van hun holletjes of nestkastjes. Ze passeren je dus echt op nog geen meter afstand en een aantal toeristen werd dan ook flink de oren gewassen omdat ze in alle opwinding toch hun camera grepen. Begrijpelijk, maar penguins schijnen nou eenmaal een hekel te hebben aan roddeltijdschriften en handtekeningen uitdelen. Dan moet je hier de Neighbours-tour gaan doen!
Hierna was het alweer snel weer naar de bus. Het feest was over, maar wat was het bijzonder! De kleinste penguin ter wereld en ik heb ze gezien. Tjonge!

{ m e l b o u r n e }

2006-12-03T04:27:00.001+01:00

En toen was ik dus ineens in Melbourne. En wat een heerlijke stad is het. Ik zit hier nu zes dagen en blijf nog een dagje, maar dinsdag ga ik (helaas) alweer met de volgende trip in vier dagen naar Sydney terug. Dit stuk zal ik reizen met de OZ Experience bus, wat in feite hetzelfde bedrijf is als Adventure Tours, waar ik mijn andere tours vanaf Darwin mee gedaan heb. OZ Experience geeft je echter de mogelijkheid om langer in een plaats langs de route te blijven en met een volgende bus weer verder te gaan. Dit ga ik alleen niet doen, omdat ik niet zoveel tijd meer heb (eeps! nog maar 2 weken!)

Maargoed, Melbourne. De eerste dag hebben we erg rustig aangedaan en alvast een openbaar vervoerskaart voor een week gekocht. Hiermee kan je onbeperkt in bus, tram, trein, maar eigenlijk gebruik je hier voornamelijk de tram. Vlak naast ons hostel gaat er een die direct de stad ingaat en vanaf daar kun je tientallen andere lijnen kiezen die je naar plaats van bestemming brengen. Melbourne is ontzettend groot en druk, maar het lijkt best klein omdat je overal zo gemakkelijk komt. Als een van de eerste dingen ben ik naar het museum voor moving images geweest, waar de tijdelijke tentoonstelling 'Eyes, Lies and Illusions' te zien was. Hier kon je alles bekijken dat met Optische Illusies, Toverlantaarns, de eerste bewegende beelden (+film), schaduwspel en dat soort dingen te zien was. Echt heel interessant!

Na het museum bleek het buiten ineens snikheet te zijn (in de ochtend was het behoorlijk fris), maar ik verdween alweer het volgende gebouw in om een 360 graden uitzicht over de stad te krijgen. Melbourne heeft niet zoveel van die herkenbare punten als Sydney, dus zit je eigenlijk voornamelijk naar kantoorpanden te kijken, maar toch was het wel leuk om te zien.

De volgende dag ben ik met Team Denmark naar de dierentuin geweest, een mooi en ruim park waar ze een ontzettend mooi Thais gedeelte met olifanten en oerang-oetans hebben ingericht. Voelde me op reis binnen mijn reis!

Na de dierentuin hebben we de stad nog even onveilig gemaakt en daarna was het uitgillen in het Luna Park, het attractiepark met de meest angstaanjagende ingang ter wereld. Door de mond van een clown waar IT nog bang voor zou zijn ga je naar binnen en betaal je per attractie waar je ingaat. Nou is er binnen niet heel veel aan de hand, maar een ritje in de Scenic Railway vonden we wel lachen. Het is een soort achtbaan met uitzicht over de stad, wat 's avonds met al die lichtjes erg mooi is om te zien.
Vandaag heb ik met de meiden nog een bezoekje gebracht aan de Vicoria Markets, een enorm hallencomplex waar werkelijk alle troep te koop is die niet wilt hebben. Enig dus, en als klapper op de vuurpijl bleek er een stalletje te zijn waar ze poffertjes (Dutch pancakes) verkochten! Grap van de eeuw, niet? Kon ik niet laten natuurlijk!

{ o p n a a r m e l b o u r n e }

2006-12-03T03:52:00.001+01:00

De laatste dag van onze trip is aangebroken en vandaag zijn we begonnen met een lekker verfrissende wandeling via Gibson Steps naar het strand.

De reis ging vervolgens verder via een niet touristische route, want onze chauffeur wilde ons een prachtig stukje regenwoud laten zien. En prachtig was het weer hoor. Geen Japanner te zien, alleen maar enorme bomen en een riviertje met kleine watervalletjes. Wauw!

Hierna was het tijd om de bomen van de andere kant te bekijken met de Otway Fly , een zogenaamde tree top walk, waarbij je op meer dan 30 meter hoogte boven de bomen loopt. Ontzettend leuk, maar ook een beetje eng, want de plateaus waar je op loopt bewegen een beetje mee.

Door het regenwoud terug, waar we na gegeten en gedronken te hebben doorgingen naar de Apollo Bay en het plaatsje Lorne, vanwege de stranden. Met een korte stop bij Bells Beach (schijnt wereldberoemd te zijn vanwege het surfen dat hier gebeurd, ik was niet diep onder de indruk) hadden we een shop-pauze in het plaatsje Torquay, omdat daar de surfmerken 'Quicksilver' en 'Rip Curl' vandaan komen en je veel outletwinkels hebt. Waardeloos onderdeel van de tour naar onze mening, hadden liever nog wat mooie uitzichten op de Great Ocean Road gezien!
Gelukkig werden we op het eind van de rit nog beloond met het zien van wilde koala's en papegaaien die we van ontzettend dichtbij konden zien en de vogels ook konden voeren. Met het zien van de koala's was ik zo gelukkig als een kind!

Helaas zat het mooie gedeelte van de tour er nu op, omdat we vanaf hier doorreden naar Melbourne! Omdat ik samen met de Denen Mette en Tine in St. Kilda zit (buitenwijk van Melbourne), waren we de laatste die werden afgezet bij het hostel en waren we behoorlijk moe toen we aankwamen! Gelukkig hebben we een van de beste kamers in het hostel (BASE, een vijfsterren backpackershostel waar we met een dikke korting konden blijven). We zitten met z'n drieen in de zogenaamde Sanctuary, een kamer met 6 meiden in totaal waar je gratis handdoeken, fohn, shampoo en conditioner, elke dag gratis champagne in de bar en in het weekend thee op bed krijgt. Haha, allemaal belachelijk natuurlijk maar we vonden dat we dit wel verdiend hadden na zolang gereisd te hebben. Het is echt heerlijk om je eigen (ontzettend mooie) badkamer te hebben en een keer te kunnen slapen zonder dat er een jongen door je nachtrust heen loopt te snurken! Het zijn de kleine dingen die de reizende vrouw gelukkig maken!

{ g r e a t o c e a n r o a d }

2006-12-03T03:22:00.001+01:00

Op de tweede dag van onze trip van Adelaide naar Melbourne gingen we dan eindelijk over de Great Ocean Road, een prachtige weg langs de kust van de staat Victoria. In de morgen gingen we nog eerst naar de Pinnacle, een Nationaal park, waar we helaas niet konden wandelen (gesloten), maar wel kangaroes van dichtbij konden bekijken en een Aboriginal centrum bezochten.
Maar het echte werk was toch wel de Great Ocean Road zelf. Onbeschrijvelijk mooi. We hebben een aantal highlights gezien: Bay of Islands, Bay of Martyrs, The Grotto, London Bridge en Loch Ard Gorge.

Maar het beste van de dag bleek nog later te komen. We kregen vanuit het niets het aanbod om een helicoptervlucht boven de 12 Apostles te maken! Dit zijn een aantal (na het instorten van wat rotsen zijn het er geloof ik nog maar 9) rotsen die vlak langs de kust staan. Het tochtje zou maar tien minuten duren, maar dat bleek meer dan genoeg om te filmen, foto's te maken, te stuiteren van enthousiasme en ook nog eens van het uitzicht te genieten. Echt te gek dus!

De afsluiter van de dag was een (ijskoude - we blijven steeds vergeten dat we ineens heel erg dicht bij Antarctica zitten!) zonsondergang naast de 12 apostles, wat (zie foto) weer een sfeerverhogende bezigheid bleek. We hebben overnacht in Princetown, een hostel waar we letterlijk bij mensen door de huiskamer moesten om bij onze kamers te komen. Prachtig!

{ l a m m e h a n d }

2006-11-29T09:56:00.001+01:00

Ik zit nu vier uur achter de computer en zou jullie erg graag nog vertellen over de driedaagse tour van Adelaide naar Melbourne, maar ik ben gaar en voel me niet meer grappig. Houden jullie nog even tegoed dus, er is genoeg te lezen tot nu toe dacht ik zo :) Nu ga ik met de tram terug naar mijn hostel (een goed half uurtje) even wat eten en bedenken wat ik morgen voor cultureels ga ondernemen. Vandaag de tourist info bezocht, dus tas vol folders. Melbourne lijkt me tot nu toe een erg relaxte stad (alleen niet zo warm - maar 23 graden!) en ik ben hier een dikke week, dus genoeg tijd om alles te zien. Alle mailtjes terugschrijven (dat zijn er heel wat!) komt ook later, sorry!

xx nienke

{ g r a m p a i n s }

2006-11-29T09:41:00.000+01:00

Omdat we deze tour met een groepje van zeven meiden die elkaar al kenden startten, was er niet veel nodig om de stemming er gelijk al in te brengen. Al snel kwam er een nieuw meisje, Jane uit Engeland bij en hadden we ook met de negen mensen die we later op de dag ergens oppikten al snel aansluiting. Het was dus een volle bus, en deze keer heb ik niet met iedereen kunnen praten, maar de sfeer op deze drie dagen van Adelaide naar Melbourne was echt geweldig. Brent, onze chauffeur was echt knettergek en erg werd flink wat afgelachen.

In de ochtend bleek het al flink wat frisser te worden toen we iets zuidelijker van Adelaide naar de Murray River stonden te kijken. We zouden deze eerste dag de helft van onze afstand naar Melbourne afleggen en het zou ook een stuk minder warm gaan worden dan we inmiddels bijna gewend waren.
In de Grampains, een handje bergen bij elkaar, hebben we een stevige (niet lang, maar heel steil) wandeling gemaakt -op Hollow Mountain- die niet echt geschikt voor mensen met hoogtevrees was. Vlak langs de rand van de rots moeten we klimmen om bij een mooi uitzichtspunt te komen. Kost een beetje moeite, maar dan heb je ook wat.
Bij de McKenzie Falls (een prachtige waterval met wandeling door het bos) pikten we de andere helft van de groep op en zat het busje vol.

Ons hostel bleek gelukkig geweldig te zijn, al was het wel 'The Asses Ears' genaamd, naar een berg vlakbij. De avond werd na het eten van de spaghetti bolognese gevuld met spelletjes pool, jenga en wat we zelf nog verzonnen. Erg veel lol, dus en toen wisten we nog niet eens dat we de volgende ochtend zouden wakker worden met kangaroes op ons grasveld! Ah!

{ o p n a a r a d e l a i d e }

2006-11-29T09:28:00.000+01:00

De laatste dag van het eerste deel van onze trip naar Melbourne (vanaf Adelaide krijgen we een nieuwe chauffeur) was vandaag. In de ochtend hebben we eerst de Yourambulla grotten bekeken waar nog Aboriginal houtskooltekeningen te zien waren.

Daarna was het lunchen in het nietszeggende plaatsje Quorn en we sloten af met een lekker korte, maar erg mooie wandeling door Alligator Gorge. Dit was een gebied met veel rotsen die smalle paadjes vormden.
Het was hierna, met wat tussenstops, nog een flinke rit naar Adelaide, maar wel erg mooi om het landschap van rood naar geel/groen te zien veranderen en van de rotsen ineens tussen de wijnstronken te zitten.
In Adelaide hebben we met z'n allen gratis gegeten in mijn hostel, Connell Street Backpackers en om acht uur was het tijd voor (weer gratis!) warme applepie met cream... hmm... Na het zitten in de bar besloten we nog uit te gaan, wat in Adelaide een behoorlijke opgave is omdat zelfs rond 11 uur in elke tent maar 10 mensen zitten. Uiteindelijk vonden we een deur waar 'push' op stond waar we maar tegenaan duwden en erachter een gezellig barretje vonden waar een liveband speelde en we rustig konden zitten. Ideaal dus!

De volgende dag hadden we een vrije dag in Adelaide, maar omdat we zo ontzettend moe waren hebben de meesten van ons erg rustig aan gedaan. Ik ben met Deense Laura boodschappen gaan doen, de markt beken en heb in het park gelegen. Daarna hebben we nog de botanische tuinen gezien waar een prachtig glazen gebouwtje stond waarin allemaal soorten palmen groeiden. Daarna was het terug naar het hostel en ouderwets de was doen. Laura bleef in Adelaide, maar met team Denemarken, team Slovenie en team Engeland ging ik de volgende morgen door naar Melbourne via de Great Ocean Road!

{ m i d d l e o f n o w h e r e }

2006-11-29T09:09:00.001+01:00

Vannacht een hele koude nacht gehad. Ik sliep weer in een swag buiten naast het kampvuur en geurde de volgende morgen dus erg naar rook. Lekker. Het zou een pittige ochtend worden, we begonnen met het beklimmen van Mount Ohlsen, een vrij steile wandeling die beloond werd met een uitzicht op de top met aan alle kanten helemaal niets dan natuur te zien. De wandeling naar beneden is gelukkig altijd minder erg, maar toch waren we behoorlijk uitgeput. Ik ben thuis al kapot als ik twee trappen omhoog moet naar mijn kamer!

Onderweg naar onze volgende slaapplaats, Parachilna, hebben we nog een uitzichtspunt bezocht en wilde rockwallabies gespot, heel apart om van die kleine beetjes te zien rondhopsen! Verder stopten we af en toe om zo mogelijk nog raardere beesten te aaien:

Parachilna bleek echt het wildste plaatsje dat we tot nu toe bezocht hadden, echt niet te geloven. Het inwonersaantal lag op 5 (wij verdriedubbelden dat dus!), de school was leeg (geen kinderen) en bij het politiebureau moest je heel eerlijk zijn en jezelf opsluiten als je iets gedaan had, want er werkte niemand.
Gelukkig was er nog genoeg ander vermaak, namelijk de botanische tuinen (een paar verlepte plantjes), een communicatiecentrum (een telefoon. out of order) en een rotonde waar we met onze bus zo vaak rondjes om hebben gereden dat de barman die avond kwam klagen over al het stof dat hij in zijn vensterbank had gevonden.

Nee, echt een wereldstad dus, ware het niet dat ik nog een attractie niet genoemd heb. Om dit te zien is het afreizen naar dit gehucht echt waard. Je kunt er namelijk naar de trein kijken. En dan heb ik het niet over een NS-treintje met een wagonnetje of drie, nee een TREIN. Die kolen vervoerd. Een enorm lange trein die met ongelovelijke snelheid rond tien uur 's avonds niet korter dan zes minuten in geweldige herrie langs het dorp raast. En niets geen afbakening, je kan tot op een meter afstand staan kijken. Een spektakel! Een ervaring! Dit geweldige moment hebben we met een drankje op het terras (nou 1 tafel) nog even uitgebreid nabesproken. Het was zelfs zo goed, dat we ons enthousiasme over het eten van Emuburgers, Kangaroesteaks en Kamelenworstjes van die avond alweer bijna vergeten waren. Je maakt wat mee op zo'n dag.

{ c o o b e r p e d y }

2006-11-29T08:37:00.001+01:00

Vandaag zijn we op de maan geweest. Nou ja, landschappelijk bekeken dan. We zijn na een lange tocht van vijf uur knikkebollen in de bus aangekomen in Coober Pedy. Coober Wattie? Ja precies, dachten de meesten van ons ook. Ik wist van dit plaatsje alleen dat ze er veel mijnen hadden en dat ze er delen van Star Wars opgenomen hadden. Dat er ook daadwerkelijk mensen leefden was voor mij ook nieuw.
We kregen om te beginnen een hilarische rondleiding door het plaatsje van een local. (Ik geloof dat dit de enige vrouw van het dorp was, of in ieder geval de enige toonbare, want de rest van de dag hebben we alleen mannen gezien)

In Coober Pedy is het leven allemaal vrij simpel. Je mijnt overdag naar opaal, als je veel vindt ben je rijk en heb je een porsche, als je niets vindt zoek je naar meer en eindig je met een huis met veertien kamers. Het is verboden in de woonwijk te delven, maar als je een goede reden hebt kan het toch. Zo was er een man die ineens heel graag een squashbaan in zijn huis wilde. Was het maar dat hij ook daadwerkelijk kon squashen, dan zou de rest van het dorp hem misschien geloofd hebben. Zo zijn er vele huizen met fitnessruimtes, zwembanen, spelletjeskamers en drie badkamers en heeft het grootste huis inmiddels 43 kamers (and counting).
Tweede punt is de mentaliteit van Coober Pedy bewoners. Die is ook vrij simpel. Ben je het ergens niet mee eens: gooi je er een zelfgemaakte bom op (ingredienten voor weinig te koop in de supermarkt die 1 keer in de week wordt volgeladen), vier je een feestje en nodig je iedereen uit laat je ook een bom de lucht in. Zo heeft de plaatstelijke rotonde het al moeten bezuren en ook het gebouw van de lokale krant (waarvan iedereen het nieuws al weet voordat het gedrukt is) is een keer de lucht in gegaan omdat ze beloofd hadden de nieuwste Star Wars film uit te zenden, maar dat uiteindelijk niet deden.

Andere hoogtepunten zijn het voetbalveld zonder gras, de openluchtbioscoop en de Mac Donalds. Voor die laatste moet je alleen even buiten het dorp zijn. 600 kilometer.
Je kunt je voorstellen dat we flink melig waren toen we na de demonstratie opaalslijpen (hobby voor jong en oud) en het bekijken van een ondergrondse kerk en een ondergronds huis die avond in de plaatselijke pizzeria gingen eten en daarna afsloten met een drankje in de ondergrondse bar. Onze ondergrondse bedden sliepen heerlijk en de zonsopgang de volgende morgen was prachtig. Die was bovengronds trouwens.

De volgende dag hebben we eigenlijk alleen in de bus gezeten, maar twee dingen waren nog wel erg apart om te zien: een enorm zoutmeer (moest denken aan tv-programma 'wie is de mol' in Argentinie!) en de Ghan spoorlijn. Ook zagen we zo'n megagrote Road Train van dichtbij. Woah!

{ u l u r u }

2006-11-29T08:14:00.000+01:00

Wie mooie dingen wil zien, moet vroeg op is hier het motto. Dus stonden we om half 5 naar een grijze rots te kijken tussen 13 busladingen met Japanners. Nou denk je, ik weer wel wat beters te doen op de maandagmorgen, maar geloof me: het is de moeite waard. De zonsopgang was niet heel spectaculair, maar als je de berg langzaam rood ziet kleuren en er zo dichtbij staat is het toch wel even een klein intern feestje bij mij hoor.

Was het bij zonsopkomst nog behoorlijk fris, toen we begonnen aan onze wandeling rondom de berg (het is niet respectvol om over de berg van de Aboriginals - hun heilige plaats - te lopen, ookal doen alle Aziaten het vrolijk wel, omdat dat in hún cultuur nou juist een teken van groot respect is -pff) werd het al snel weer vertrouwd snikheet. Ik weet niet hoeveel foto's ik eerder van een stuk groot uitgevallen steen heb gemaakt, maar in Australie vind je alles 200 keer klikken waard. Ook kon ik het niet laten een handje van die prachtige rode aarde en een ministeentje mee te nemen.

Hierna was het een bezoek brengen aan Kata Tjuta (de Olga's). Het was nog net niet heet genoeg en dus konden we een wandeling maken naar 'The Valley of Winds', een prachtig uitzichtspunt waar de ontdekkingsreizigers vroeger nog hebben gelopen. Het zwembad op de camping was hierna een aangename verkoeling, voordat we weer door gingen om een bezoek aan het Aboriginal Cultureel Centrum te brengen. Hier was niet heel veel te zien, maar wat bij mij indruk maakte was 'the sorry book'. Dit was een map vol met kaartjes en brieven van mensen die ooit een steentje of zand van rondom Uluru als souvenir hadden meegenomen en daar enorm veel spijt van hadden omdat ze zich schuldig voelden of daarna veel pech hadden. Ik werd een beetje onrustig vanwege mijn laatste aanwinst en na nog een korte wandeling, de 'Maya walk' (waarbij we steeds stopten en Aboriginal-verhalen over de berg te horen kregen) wist ik het zeker: ik moest van dat zand af zien te komen. Het zou flink balen zijn als we na een tijdje ineens een oude Aboriginal geest op de bank hadden zitten omdat ik zonodig wat rood zand in een potje wil stoppen. Ik bleef dus maar een beetje achterin de groep en heb met een snelle beweging het zand weer terug de woestijn in gegoten. Ik moet zeggen dat ik me daarna echt onwijs opgelucht voelde. Het is maar goed dat niemand dit gezien heeft.
Eh...

Nou goed, de avond werd in ieder geval weer in stijl afgesloten, toen we (wederom tussen onze 200 Aziatische vrienden) naar de zonsondergang bij Uluru gingen kijken met een glas champagne in ons hand. Het was weer een dag om nooit te vergeten!

{ k i n g s c a n y o n }

2006-11-29T07:48:00.001+01:00

En dan kom je helemaal gebroken in Melbourne aan na een tour gemaakt te hebben die in Alice Springs startte, moet je ineens over tien dagen een verslag gaan zitten schrijven ter vermaak van de andere kant van de wereld, de harde werkers, de thuisblijvers, de stiekeme meelezers en toevallige voorbijgangers. Het is maar dat ik dat heel leuk vind om te doen, anders zou ik nooit aan deze enorme opgave zijn begonnen.

Zondag 19 november begon mijn trip om vijf uur 's ochtends buiten 'Annie's Place - the friendly hostel'. Daar zou ik opgepikt worden door mijn tourleider van Adventure Tours, dezelfde maatschappij waar ik ook de Litchfield/Kakadu trip bij geboekt had. Zou.
Een uur later en twee telefoontjes naar het hoofdkantoor verder (waar verbazingwekkend genoeg al iemand wakker was) kwam een vrolijk type met scheurende banden de hoek om. 'Sorry mate, i am Laura (ja oei, een vrouw ook nog!), and i can't read. Didn't know i had to pick you guys up from the hostel.' Juist. Toen de bus ook nog vol zat met alleen maar meiden die tot ver in de ochtend nergens zin in leken te hebben had ik hem goed zitten. Dit worden tien erge lange dagen. De enige opkikker van de ochtend was een andere tourguide die met Australisch' tweede meest giftige slang kwam aanzetten. Maar met mijn geluk bleek natuurlijk ook dat beest niet meer te bewegen.

Bij de eerste echte stop, Kings Canyon, werd de trip al een stuk leuker. We hadden prachtig uitzicht, ookal bleek de temperatuur stiekem naar 51 graden gestegen te zijn! In die hitte deden we een wandeling de berg op, waar we wel gaaf uitzicht hadden op de zogenaamde 'Lost City' en maakten we een tussenstop bij een kamelenboerderij, waar ik het niet kon laten mezelf goed voor gek te zetten en een hobbeltochtje van tien minuten te maken. De stemming begon er al in te komen bij mij.

En dan rijd je een eind door het absolute niets, tot je dan eindelijk de langverwachte berg Uluru (Ayers Rock) ziet opdoemen. Wauw! We hadden ons (net als alle toeristen daar) nog bijna vergist in een berg, want even daarvoor heb je uitzicht op Mount Connor, een soort platte versie van de 'echte' rots.
Morgen zouden we de berg van dichtbij gaan bekijken, maar vanaf onze camping (waar ik weer heerlijk in een swag heb geslapen) konden we Uluru wel in de verte zien liggen. Awesome!

{ a l i c e s p r i n g s }

2006-11-18T08:27:00.000+01:00

Ik denk dat geen mens ter wereld zit te wachten om met 36 graden in het midden van de woestijn de hele dag op de fiets te zitten en drie culturele activiteiten te gaan ondernemen. Toch is dat echt wat ik vandaag hier in Alice Springs gedaan heb. Gisteren ben ik met het vliegtuig vanuit Darwin rond een uur of vier aangekomen en met een busje van het -ontzettend prettige en schone- hostel opgehaald. Tijdens het landen bleek weer eens dat ik toch slechter op de hoogte was dan ik van tevoren had vermoed, je hoort wel eens dingen over de outback, maar dat het echt alleen (rood) zand en bergen zou zijn had ik dan toch weer niet verwacht. Met Mark, een Nederlandse jongen die ook in het busje zat ben ik het dorp (alles wat geen mega-bioscoop heeft is voor mij een dorp) een beetje gaan verkennen. Alice Springt voelde gelijk een stuk vriendelijker aan dan Darwin, waar echt iedereen dronken leek te zijn. Een vrouw die ik vandaag sprak zei dat het iets te maken had met het regenseizoen dat in het Noorden staat los te barsten, 'dan wordt iedereen een beetje funny'. Hier lopen net zoveel Aboriginals rond, maar voor het eerst heb ik ze ook iets zien doen, namelijk het verkopen van hun schilderijen.

Vandaag dus op het culturele pad. Op aanraden van het meisje achter de receptie heb ik voor de hele dag een fiets gehuurd, waar ik rond 10 uur vol enthousiasme op wegtrapte. Nou had ik gisteren de omgeving wel een beetje verkend, zodat ik niet helemaal blanco de wildernis in ging, maar vanwege het zwaar onduidelijk kaartje dat ik had en mijn zuiver gevoel van de verkeerde richting opgaan kwam ik na een klein uurtje fietsen weer netjes uit waar ik begonnen was. Dus.

Op een parkeerplaats heb ik aan een vrouw de weg gevraagd naar de Alice Springs School of Air (want daar was ik naar op zoek) en ze was kennelijk in een vrolijke bui, want nog geen vijf minuten later zat mijn mountainbike-je achterin haar auto en werd ik aiconditioned-en-al voor de deur afgezet. Too easy!
De School of Air is -kort uitgelegd- sinds 1951 het grootste klaslokaal van Australie. Kinderen die 50km of verder van Alice Springs af wonen, krijgen les via de radio. Er is meestal een hulp bij de kinderen in huis die ze verder helpt met de lessen, maar de leerkracht en hun vriendjes en vriendinnetjes zien ze vaak maar 1 keer per jaar! Heel erg apart om te zien dus!

De tweede activiteit van vandaag was een bezoekje aan het Telegraph Station, dat in 1872 naast een waterplaats gebouwd werd om via kabels morse berichten naar Adelaide en Darwin te sturen. Omdat -niet geheel juist- gedacht werd dat de waterplaats een spring (bron) was, en de vrouw van de inspecteur ter plaatse Alice heette, weten we nu waarom ik vandaag de dag in Alice Springs rondloop. Het station is 60 jaar in gebruik geweest en is daarna gebruikt als school en opvang voor Aboriginal kinderen.

Na een korte break in het hostel ben ik ten slotte nog naar de basis van de Flying Doctors geweest. Je kan natuurlijk niet thuiskomen en zeggen dat je daar niets van hebt meegekregen. De leuke acteurs van de serie bleken helaas niet thuis, maar met een video, korte rondleiding en een klein museumpje over de geschiedenis van deze vliegende dokters ben ik toch weer een stuk wijzer.

Je kunt begrijpen dat ik na deze intensieve dag behoorlijk klaar ben met fietsen in het algemeen, dus vandaag staat er dan ook niet meer op het programma dan kijken naar de zonsondergang vanaf Anzac Hill, het herpakken van mijn tas en wat eten. Morgen zal ik om 5 over 5 in de ochtend worden opgepikt voor mijn 10daagse reis naar Melbourne, dus uitrusten is wel even nodig. Helaas kan ik hier geen foto's uploaden, dus jullie zullen weer even moeten wachten op nieuwe sappige verhalen en aanvullend beeldmateriaal. Ik weet dat we een vrije dag in Adelaide hebben, dat is over ongeveer 5 dagen als ik het goed heb, dus als ik jullie niet eerder kan bereiken, take care en tot dan!

{ d a r w i n }

2006-11-16T09:55:00.000+01:00

Darwin heeft van mij dus zeker een tweede kans gekregen (ik smste de eerste avond nog mijn moeder waarom ik hier in hemelsnaam naartoe wilde), vandaag heb ik een beetje de stad verkend en ben ik naar het Museum & Art Gallery geweest.
Daar waren een aantal interessante exposities, over de ontwikkeling van het leven in Australie, over het ontstaan van een kinderboek over waterpoelen in de hele wereld, een gedeelte met boten, een indrukkwekkend gedeelte over cycloon tracy en een gedeelte over de ruimte. Maar het mooist vond ik toch de verdieping over de kunst van de Aboriginals en een tijdelijke tentoonstelling over het vlechten van manden en andere voorwerpen door Aboriginal vrouwen. Wat een geduld moeten die gehad hebben!

Ik wist niet dat ik zo geinteresseerd in dit volk zou kunnen raken, maar het is echt niet voor te stellen hoeveel kennis dit volk heeft zonder ook maar 1 woord op papier gezet te hebben! Ik heb in Kakadu een boek gekocht geschreven door een Aboriginal (wat dus heel uitzonderlijk is), wat heel goed weergeeft waar de cultuur uit bestaat, dat is te ingewikkeld om hier op te schrijven natuurlijk, dus het boek is voor geinteresseerden bij mij leen tegen een vriendschappelijk prijsje.
Morgen is het dan alweer door naar de volgende trip, ik vlieg namelijk naar Alice Springs om twee dagen later een tiendaagse reis naar beneden, naar Melbourne te maken. De tijd gaat zo snel!! Maar voordat het zover is zit ik echt nog even na te shaken van alle indrukken die ik de afgelopen drie dagen heb opgedaan. Levenservaring heet dat geloof ik, phoe!
Tot schrijfs! xx

{ t o u r - 3}

2006-11-16T09:21:00.001+01:00

De laatste dag echt een ontzettend eind (meer dan 3 uur) gereden om in het Kakadu National Park de laatste fantastische natuur te kunnen zien. We begonnen met het zwemmen onder de JimJim Falls, wat op dit moment geen waterval is, omdat hij is opgedroogd. Over twee tot drie weken klettert het water weer van de rotsen, maar nu konden we er dus heerlijk zwemmen.

Na JimJim doorgegaan naar de TwinFalls, waar we met een bootje naartoe konden varen. Omdat de wandelroute is afgesloten bleef het hier helaas bij, maar door het zien van de zogenaamde pignose turtle, die heel erg bijzonder bleek te zijn, was het toch een bijzonder ritje.

Omdat we op het punt waren dat het meest verweg van Darwin lag, was het dus ook een enorm eind terug rijden. Onderweg nog even geluncht (en met ons tientallen vliegen, jek!) en gestopt bij de didge hut, waar een aantal van ons een didgeridoo kochten of wat aboriginal kunst. Ikzelf heb een klein schilderijtje gekocht, foto volgt wel als ik het thuis kan scannen, maar het is een zwarte achtergrond met daarop in het wit een zogenaamde mimi-spirit (die volgens het verhaal de Aboriginals alles leerde, van taal tot kunst en jacht) met om hem heen allemaal traditionele voorwerpen. 's Avonds terug bij het hostel afgezet en met een aantal van de groep nog heerlijk genoten van een gratis maaltijd.

De hele trip was echt een fantastische ervaring, mijn korte stukjes hier doen er absoluut geen recht aan! Ik kan het misschien het beste uitleggen met het feit dat de hele oostkust van Australie niet zo'n indruk op mij heeft achtergelaten als deze drie dagen tussen de oudste cultuur ter wereld en de prachtigste natuur die ik ooit gezien heb. Echt indrukwekkend!

het hele groepie: luigi (italie), jake (korea), joy (korea), wolf (duitsland), kim (engeland), louise (engeland), jeanette (duitsland), adam, emilily (usa), ik
en staand rechts: jan en francine (holland), guiliano (italie), barbara en dave (engeland)

{ t o u r - 2 }

2006-11-16T09:06:00.003+01:00

Gisteren hebben we als groep besloten om niet naar een waterval te gaan, maar vandaag iets meer te leren over de Aboriginal cultuur waar Adam erg veel over weet. We werden meegenomen naar een veld, kregen een handje zand en werden met didgeridoo muziek welkom geheten op het land van de Aboriginals. Hierna vertelde hij heel veel over de geschiedenis, manier van leven en de problemen met de integratie die Aboriginals nu veel hebben. Dit was heel interessant en hielp ons heel erg bij het begrijpen van het museum waar we hierna naartoe gingen.

Na het museum gingen we oude Aboriginal rotstekeningen bekijken en brachten we een bezoekje aan het oudste huis (een enorme rots) ter wereld. En ondanks dat het het oudste huis ooit was, de archeologen zijn hier geholpen door de bewoners van het huis met het determineren van alle voorwerpen en dergelijke. Hoe dat kan? Tot ongeveer 50 jaar geleden hebben er nog gewoon mensen in dit 'huis' gewoond! Ongelovelijk, niet?

Na dit bezoekje reden we richting Ubirr, waar we nog meer rotsschilderingen bekeken en eindigden met een prachtige zonsondergang. Hier zijn geen woorden voor, dus bekijk de foto's maar!

{ t o u r - 1 }

2006-11-16T09:04:00.000+01:00

Om half zeven dus opgepikt door Adam, onze chauffeur en guide voor de komende drie dagen. Na een kort bezoekje aan het kantoor voor het afhandelen van wat zaken en het oppikken van de andere mensen kon het avontuur dan eindelijk beginnen!
Mijn plaats voorin de truck (waar ik de komende drie dagen zou zitten) was echt de beste, vanuit deze plek had ik niet alleen lekker de ruimte, maar ook een goed uitzicht op de prachtige natuur die ons al een half uur vanuit de stad tegemoet kwam. Onze eerste stop na een flinke tijd rijden was die voor de lunch, heerlijke hotdogs met salade en verse mango. Na het bijvullen van de waterflessen (de temperatuur bleef stijgen en we werden alvast voorbereid op de 40+ graden die het in Kakadu zou worden) gingen we door naar een plek waar we enorme termietenheuvels van dichtbij konden zien. Geen mens op aarde kan zo'n architectonisch hoogstandje bouwen, geloof mij!

In het Litchfield National Park hebben we gezwommen in het meertje aan de voet van de Florence Falls, echt heerlijk! Daarna was het door naar een ander meertje (of eigenlijk aantal aan elkaar) waar we flink wat tijd hebben doorgebracht.

Onderweg naar onze volgende attractie remde Adam plotseling als een gek om ons een frilled lizard te laten zien, zo'n gek beest met paraplu-wangen die ze in de film Jurassic Park ook hadden rondlopen. Nog nooit zo'n gek loopje bij een hagedis gezien trouwens, hij rent op zijn achterpoten! Alleen zijn handtasje ontbrak nog. Bij onze tweede pitstop, waar we allemaal massaal aan de ijsjes gingen, hebben we voor het eerst een krokodil van (iets te) dichtbij kunnen zien. Wij zagen eerst alleen een bak met water, maar toen er een enorme Barramuni (vis) naar binnen werd gegooid kwam er plotseling een rond de vier meter lange engerd uit het niets. Met een enorme klap was de vis voltooid verleden tijd, ging de krokodil terug het water in en leek het net of er nooit iets gebeurd was. Brr.

De boottocht die we hierna deden, maakte het er allemaal niet minder veilig op. Om de vijf meter was er wel een krokodil te zien, zodat alle prachtige vogels op de waterkant toch met iets minder enthousiasme bekeken werden.

Na weer een flinke tocht (afstanden hebben hier een compleet ander begrip dan in Nederland, geloof me) kwamen we aan bij ons kamp, waar we sliepen in kleine, groene tweepersoonstentjes met een matrasje erin. Ik deelde die van mij met de Amerikaanse Emily. We hebben allemaal geholpen met het eten koken (vandaag barbecue met salades) en iedereen was al vroeg moe, dus na een drankje in de Saloon was het al snel bedtijd. De volgende dag was het dan ook echter om 5 uur opstaan...

{ d a r w i n }

2006-11-16T07:22:00.000+01:00

Bij binnenkomst in Darwin had ik nooit gedacht dat ik hier de komende drie dagen de meest fantastische tijd van mijn leven zou hebben. Na een vlucht van 2 uur vanuit Cairns, kwam ik om acht uur 's avonds in snikheet Darwin aan. Het was boven de 30 graden en volgens de twee Australische mannen die naast me zaten werd het alleen nog maar erger tijdens de dag. Bezweet kwam ik met mijn inmiddels 26(!) kilo wegende rugzak aan in het hostel, waar mijn kamergenootje mij vertelde dat het hostel smerig was, ongezellig en dat je goede kans had om bestolen te worden. Fijn. Ik begon maar met het nemen van een douche, waar ik niet echt kon ontspannen omdat er wel tien Aboriginal kinderen als gekken aan het rondrennen waren en eentje zelfs half onder de deur van mijn douche doorkwam! Toen maar snel mijn tas ingepakt en nog even aan mijn reisverslag schrijven, want de volgende dag zou ik om half zeven worden opgehaald voor mijn 3-daagse tour door de Nationale parken Litchfield en Kakadu. Tijdens het schrijven kwam de kinderen allemaal om mij heen staan en hebben ze in mijn boek getekend, wat wel weer heel leuk was. Hierna vroeg naar bed en maar afwachten wat er de komende dagen stond te gebeuren.

mijn vervoersmiddel de komende drie dagen!!

{ w a c h t e n d u u r t l a n g l a n g l a n g }

2006-11-12T05:39:00.000+01:00

Even een saaie update, alleen interessant voor mensen die echt niets te doen hebben op de zondagochtend (als ik het goed heb is het nog steeds 9 uur eerder bij jullie, het is hier zondag 2 uur in de middag en bij jullie dus 5 uur in de ochtend, maar met die daylight savings weet ik het allemaal niet meer. Het is hier ten slotte zomertijd en die wordt voor de handigheid niet in alle staten gebruikt. In Queensland waar ik nu zit en in de Northern Territory waar ik vandaag naartoe vlieg is het niet in werking (al is het tijdsverschil met Nederland dan ineens wel 9 1/2 uur), maar in Victoria, de Australian Capitol Territory en New South Wales waar ik nog naartoe ga, gaat de klok wel een uur vooruit. Nee, achteruit. Nou, even checken: volgens een stel Nederlandse jongens hebben ze in New South Wales drie weken zonder de klok te verzetten rondgereden en hebben ze steeds bussen en boten gemist omdat ze te laat aankwamen. Toch vooruit dus. Eh... Nou goed.
Goedemorgen.
Ik zit me echt een beetje te vervelen (was zeker al te merken?), want ik heb vanavond om 6:40pm (ja ook mijn klokkijken moet ik hier aanpassen. Wist je trouwens dat half eight hier half negen betekent? Heel verfrissend allemaal. En dan weet je nog niet eens dat een flip-flop hier een slipper is en een slipper een pantoffel, of dat crisps eigenlijk gewoon chips zijn, maar dat met chips dan toch weer echt patatjes wordt bedoeld. Rare jongens! Verder is het wel handig dat Australiers de rest van de dingen gewoon bij hun naam noemen, een zonnebril is een sunnie, een wc een dunnie, je zwembroek of bikini heten je swimmers en je sigaretten zijn gewoon je smokes. Too easy mate! - maar dit allemaal even terzijde.)
Ik zit dus te wachten op mijn vliegtuig en heb vandaag niet veel meer gedaan dan mijn tas gepakt (duimen dat het niet meer dan 20kg geworden is in de tussentijd, maar ik vrees het ergste. Het is me nog steeds niet gelukt -zoals een Zweeds meisje deze morgen- om telefoon/paspoort/rijbewijs/creditcard en fototoestel kwijt te raken), in een wanhopige poging de botanische tuinen proberen te vinden (hopeloos mislukt), mijn hostel in Darwin geregeld (het is Frogshallow geworden, die doen airport-pickups), mijn tours bevestigd en voor pampus bij de lagoon gelegen. Dit is een reusachtig zoutwater-zwembad aan de zeekant van de stad, waar heel Cairns en de rest van reizend planeet aarde in of omheen ligt. Lekker rustig zeg maar. Daarna even een bezoekje aan de Woolworths gebracht, de plaatselijke Albert Heijn, om even een korte broek te kopen. Het schijnt nogal goed weer te zijn in Darwin. (lees: de bejaarden halen het eind van de straat niet) Nu ga ik terug naar het hostel, waar een bus mij straks naar het vliegveld gaat brengen. Daar moet ik nog even mijn veranderde ticket ophalen en dan is het ready for take-off. Volgende bericht vanuit Darwin!!
Dikke doei.

{ c a p e t r i b u l a t i o n }

2006-11-10T09:28:00.000+01:00

Na een dag op het water, hebben Liz en ik drie dagen het land boven Cairns bekeken: we zijn de jungle van Cape Tribulation ingetrokken! Met een bus werden we bij het hostel al vroeg opgepikt en hebben we de eerste dag een boottocht over de rivier gemaakt. Helaas was het water te hoog om krokodillen te zien, maar met drie rare vogels en twee slangen van heel dichtbij waren we ook al behoorlijk tevreden.

Hierna hebben we nog een boardwalk gedaan, je loopt dan door de jungle over een soort van bruggetjes. Onze buschauffeur wist ontzettend veel te vertellen over de dieren en planten/bomen die we onderweg tegenkwamen, dus dat was heel interessant.

Hierna werden we afgezet bij ons hostel, wij zaten met nog wat andere mensen uit de bus in PK's Jungle Village, klinkt spannend en dat was het ook.
Omdat we onze tijd hier goed wilden besteden zijn we een wandeling gaan maken door de jungle en over het strand. We zijn maar een flink stuk van de zee weggebleven, want de krokodillen schijnen hier overal te zitten. (twee dagen later hoorden we dat een Belgische jongen in zijn been was gebeten vlak bij de plek waar wij waren, omdat hij met een tak op het water aan het slaan was. Wij zeggen in Nederland dan: hij was een beetje dom. Of natuurlijk zoals het oudhollandse spreekwoord zegt: wie een tak slaat op het water krijgt een krokodil voor zijn snater)

>>>>>

De tweede dag hadden we 'vrij', dus zijn we extra vroeg opgestaan (het is hier bloedheet en tussen 12 en 2 wil je ook eigenlijk niets anders doen dan onder de douche staan) om te gaan wandelen naar Emerton Creek. Hier zouden schildpadden zitten, die we overigens niet gezien hebben. Wel hebben we vissen gevoerd en twee goanna's gezien. Omdat het op de heenweg meer dan 2 uur lopen (lees: kruipen, om 8 uur is het dus al heet) was waren we erg blij verrast met de lift die we van een echtpaar op de terugweg kregen aangeboden. Om met hen te spreken 'zagen we er niet uit als mensen die ze zouden vermoorden', dus vonden ze het wel ok om ons mee te nemen. En ik dacht dat wij juist degenen waren die moesten oppassen!!

Na een heerlijke douche en wat rust (tip: ga nooit na een vol bord pasta liggen, dan heb je buikpijn!) zijn we om 2 uur naar een tropisch fruitproeverij geweest. Dit was echt geweldig. We kregen een stuk of 12 stuks fruit te eten waar we echt nog nooit van gehoord hadden (de meeste worden niet verkocht omdat ze vaak maar 3 dagen goed blijven en je ze dus eigenlijk alleen rechtstreeks vanuit de boom kan eten. Degenen die langer goedblijven zien er 'raar' uit en dus kopen de mensen ze niet)
Na het proeven (de ene nog lekkerder dan de ander) zijn we nog even gaan wandelen door de tuin, waar ze meer dan 150 vruchten telen. Dat is weer wat anders dan onze twee appelbomen, pruimenboom en bessenstruik he mam! Wanneer gaan wij jakfruits telen? Of Soursops? Ik bedoel maar.

>>>>>

De derde dag zijn we begonnen met een ongelovelijk gave paardrij-rit door de velden, jungle en over het strand. We hebben zelfs stingrays en (de ogen van) een krokodil gezien! Mijn paard was natuurlijk de leukste, hij heette Chief en was dan ook de baas van de kudde. Geregeld mocht ik als enige uit de groep rijden of vooraan. Ja, verschil moet er natuurlijk wezen. En dan het beste: in galop (voor de niet paard-kenners onder ons, dat is normaal gesproken net even harder en hobbeliger dan rennen) zat het zo comfortabel dat ik met gemak wat uit een kopje had kunnen drinken zonder te morsen. En dan overdrijf ik voor de verandering eens niet! Helemaal geweldig dus en na een warme toch hebben we heerlijk even gezwommen in het meer dat we onderweg tegenkwamen. En daar zat zelfs een schildpad in!

Toen we terug bij het hostel waren werden we al snel door de bus opgehaald om de tour af te ronden. We zijn onderweg nog bij een look-out gestopt om het uitzicht te bewonderen, daarna hebben enkelen gezwommen in de Mossman Gorge (Liz en ik zijn even gaan wandelen en hebben een touwbrug overgestoken) en ten slotte zijn we gestopt in Port Douglas, waar ze trouwens net een nieuwe Hollywood film (na even zoeken blijkt het 'Fool's Gold' te gaan heten) met Kate Hudson, Donald Sutherland en Matthew McConaughey aan het opnemen zijn! Helaas hebben wij ze niet gezien, maar ze schijnen erg leuk met de locals aan het feesten te zijn en af en toe ook in Cairns te zijn!
Terug in Cairns zijn we na een goedkope maaltijd via het hostel (je krijgt een kleine gratis maaltijd, maar die kun je vrij goedkoop upgraden naar een fatsoenlijk bord eten) zijn we vroeg gaan slapen, Liz vlieg morgen (nu ik het typ is het vandaag) naar Sydney.

Ik blijf nog tot zondag in Cairns en vlieg zondag rond 6 uur naar Darwin. Daar ga ik een driedaagse safari doen en dan vlieg ik naar Alice Springs voor een 10daagse tour naar Melbourne. Van daar is het weer terug naar Sydney, maar zo ver is het gelukkig nog niet! Heb vandaag erg veel geld uitgegeven voor deze tours en ben tot Sydney helemaal ingepland, maar dat is eigenlijk ook wel lekker, omdat ik me over eten en activiteiten de komende maand niet meer druk hoef te maken! Maar dat horen jullie allemaal nog wel. Nu ga ik dan eindelijk mijn moeder bellen die namelijk hartstikke jarig is vandaag!! HOERA!!!

xx

{ b a r r i e r r e e f }

2006-11-10T08:55:00.001+01:00

Me Tarzan. You Jane. Dit gevoel hebben we de afgelopen dagen vaak gehad in het regenwoud van Cape Tribulation, maar voor ik daar over vertel moet ik niet vergeten te zeggen dat we ook een ontzettend geweldige dag op het water gehad hebben toen we een dagje zijn gaan varen boven het Great Barrier Reef!

We waren nog bijna te laat aan boord (ons hostel ligt behoorlijk aan de rand van de stad; we deden er wel een half uur over om bij de haven te komen in plaats van de beloofde 15 minuten lopen), maar eenmaal aan boord kregen we onze wetsuits aangemeten (zit voor geen meter) en met een paar snorkels en bril zagen we er belachelijk genoeg uit om na een boottochtje van een uur te mogen snorkelen. Liz en ik waren allebei een beetje zeeziek geworden (niet echt goed ontbeten), maar na twee gingerpilletjes konden we er weer tegen en gingen we dan toch echt het wereldberoemde Great Barrier Reef van dichtbij bekijken. Echt prachtig!

We hebben zoveel gave vissen gezien, die weten volgens mij zelf niet eens dat ze zo mooi zijn. Ik heb een echte Nemo gezien en twee megagrote schildpadden!! We hadden al spijt deze keer geen onderwatercamera gekocht te hebben - zul je altijd zien.
Na een heerlijke lunch hebben we nog op een andere plek gesnorkeld, heel gaaf, maar het blijft toch een beetje raar dat ze midden op de open zee zeggen: the pool is open, jump in!. Het De Mirandabad blijft toch iets minder gevaarlijk.
Na het snorkelen konden we ook nog even rondvaren in de glass-bottom boot, een boot die -de naam kan het je al doen vermoeden- een glazen bodem heeft waar doorheen je de vissen kunt zien. Nou ja, meer het koraal eigenlijk, want de motor van de boot joeg de helft van de vissen weg. Maar toch erg leuk om gedaan te hebben en fotos 'onder water' gemaakt te kunnen hebben. Een erg leuk dagje uit!

{ t o p 1 0 }

2006-11-05T08:02:00.000+01:00

*UPDATE: er zijn veel nieuwe foto's bijgekomen, blader even terug vanaf {fraser-1}*
*geen mail meer sturen naar chello-adres, werkt niet meer, nu naar nienkekrook@gmail.com! Als je een week geleden iets gemaild heb, stuur het dan even opniew naar gmail zodat ik kan antwoorden!! Thanx!*

Er zijn maar weinig opletten kijkers die het door hebben gehad.
Een aantal dagen geleden, toen ik op een boot langs de Whitsunday Islands vaarde, heb ik de helft van mijn reistijd in Japan en Australie achter me gelaten! Ik weet niet of het iets is om te vieren of om te betreuren, maar ik kan in ieder geval zelf nog niet geloven hoeveel ik in die twee maanden al gedaan heb en zeker niet dat ik misschien hetzelfde aantal dingen nog voor me heb liggen!
Er zijn ontzettend veel leuke dingen gebeurd die ik nooit meer zal vergeten, maar het leek me toch leuk een soort top 10 te maken. Nou is het heel moeilijk om sommige dingen te vergelijken en meer of minder leuk te noemen, dus geen bijzondere volgorde, maar gewoon de 10 beste ervaringen bij elkaar:

* Omdat werkelijk alles in Japan te gek was (zelfs boodschappen doen is een klein feestje), maak ik hier maar een apart puntje voor. Alles wat ik daar zag was niet te vergelijken met thuis en eigenlijk ook niet te beschrijven zo apart. Omdat ik toch een poging wil doen pik er een heel bijzonder moment uit: het lunchen bij mensen thuis en als klapper nog een kimono krijgen ook. Ik heb me nog nooit zo nederig gevoeld - haha. Om nooit meer te vergeten en nog vaak aan terug te denken!

Mijn eigen OZ-EXPERIENCE:
* De eerste keer aankomen Sydney, gewoon het besef dat je aan de andere kant van de wereld staat en elk vertrouwd persoon minstens een dag vliegen van je vandaan is! Aan de enge kant voelt je je alleen, omdat je het eerste uur geen flauw idee hebt wat je moet gaan doen, maar niet veel later is het juist een geweldige kick om gebouwen/plekken te zien (Opera House/Harbour Bridge) die je daarvoor alleen van plaatjes of tv kent. Alles krijgt ineens een geur, kleur en plek binnen een stad en dat is heel raar, maar heel gaaf!
* Het maken van vrienden en die werkelijk overal tegenkomen! Ik had niet gedacht dat het zo makkelijk zou zijn mensen te ontmoeten. Ik heb even geteld (ben gek op lijstjes), maar ik heb tot de Whitsundays meer dan 75 mensen ontmoet waar ik ook echt een leuk gesprek mee gehad heb! Rond de 15/20 daarvan kom ik nog regelmatig ergens tegen. Dat zou je, heel verrassend, thuis op de bank toch niet snel gebeuren!
* Kangaroes voeren en een koala vasthouden. Need i say more?
* De hele Leconfield-ervaring! (de cowboycursus). Het buiten slapen onder de sterren, zingen bij het kampvuur, de mensen, het paardrijden en leren over het werken op een boerderij. Zou het zo weer doen!
* De spontane barbecue in Tamworth en over het algemeen de vriendelijkheid van de mensen. Ik krijg regelmatig drankjes aangeboden zonder dat er zelfs maar een gesprek of iets verwacht wordt! No Worries! Dat is de echt Aussie Spirit!
* Met een hele groep mensen twee weken lang optrekken in Byron Bay en Surfers Paradise. Allebei plaatsen waar je normaal misschien twee dagen zult zijn, maar met een groep dingen ondernemen is toch wel heel erg leuk! Leuk ook om die mensen weer terug te zien tot aan Cairns, of ineens een telefoontje te krijgen van de Nederlandse jongen (Julius) die nog in Surfers zit dat ik gemist word!
* Dieren in het wild zien die ik alleen van plaatjes kende. Van dolfijn en walvis, via goanna en dingo, naar kakatoe en papagaai tot kangaroe en opossum. Daar kan de mus niet tegenop!
* Leren surfen in Byron Bay. Iets waarvan ik niet eens gedacht had het te gaan proberen, maar toch heb gedaan. En het lukte zomaar! Heel erg leuk!
* De hele Fraser Island ervaring. Met zo'n geweldige groep zo ontzettend goede tijd gehad, niet te beschrijven!
* Snorkelen op de Whitsundays en liggen op de meest prachtige stranden die ik ooit gezien heb. Zandvoort kan inpakken!

Lijkt me best een lijstje om trots op te zijn, en wie weet wat me nog allemaal te wachten staat!!

Bedankt allemaal voor het lezen en schrijven op mijn website, ik ben snel weer terug met meer verhalen. Als je wilt mailen, doe dat naar nienkekrook@gmail.com en SMS-en kan altijd op mijn australische nummer of nieuwe Nederlandse nummer.
Ik vertrek nu voor een aantal dagen van het internet. Maandag ga ik een boottocht over het Great Barrier Reef maken en dinsdag-donderdag ga ik wandelen, varen en paardrijden in Cape Tribulation. Daarover zal ik nog schrijven natuurlijk voordat ik zondag de 12e in een vliegtuig naar Darwin stap. Dus tot het eind van de week!

Dikke kus, Nienke

{ m i s s i o n i m p r o b a b l e }

2006-11-05T07:11:00.001+01:00

Het begon allemaal best goed vandaag. Keurig om 8 uur op, laatste restjes spullen ingepakt, uitgechecked, gegeten, naar de bus waar Andy al stond te wachten, met de bus naar de Ferry, op de boot, afscheid van Andy genomen, even op internet en toen in mijn bus gestapt naar Mission Beach. Tot zover alles goed.
Toen begon de ellende. Eerst kwam ik erachter dat ik mijn koeltasje vanmorgen bij het herschikken van mijn tas in de keuken ben vergeten met mijn zakmes, bestek, blikopener en wat eten erin. Even balen natuurlijk, maar de wereld bleek gewoon door te draaien dus vooruit dan maar. Ik ging dus maar even de binnenkant van mijn oogleden bekijken. Niet veel later was het echter ineens kwart over drie, het tijdstip waarop mijn bus in Mission Beach zou moeten aankomen. Maar er gebeurde niets. Een half uur later waren we nog niet gestopt, dus ik toch maar even aan de buschauffeur vragen wanneer we zouden aankomen. Zegt die pannekoek doodleuk dat we er al langs zijn gekomen... *snap*
Nou had ik gisteren toevallig een interessant over pannekoeken met echte stroop - en yoghoyogho aardbei - en kroketten - en stroopwafels - en bokkepootjes - en johma salades - en hagelslag - maar dat even terzijde...
WE ZIJN ER AL LANGSGEREDEN!! wel gloeiende kangaroevoeten nog aan toe!! Ik zit dus nu gewoon in de bus naar Cairns!! *yingyang* vraag ik aan de beste man wat ik nu moet doen, zegt ie (echt waar): 'nou blijf gewoon zitten, ik zet je er wel op de terugweg af'. *snap* WHAHAHA!! DAT IS OVER 6 UUR!! DAT IS NAAR PARIJS HEEN EN TERUG!! WAT EEN EMOE!! Het was echt dat ik mijn beste vrienden Tim-en-Tam* bij me had, anders was ik denk ik heel boos geworden.
(* TimTams zijn chocolade koekjes gevuld met eh... chocolade en zijn al een aantal keer een overtuigende reden geweest om voorlopig nog niet naar huis te willen.)

Nu zit ik dus in Cairns. Het is hier nog heter dan het al was. Er zwemmen hier krokodillen. De enige plek waar het fijn is, is 'The Mall'. Aboriginals lopen je overal voor de voeten. Maar ik ben Liz de eerste avond al tegengekomen, heb het thuisfront gesproken en zit nu in een internetcafe waar het eerste uur maar een dollar is. Ik voel me Annie. I think i'm gonna like it here!

{ m a g n e t i c 3 }

2006-11-05T06:54:00.001+01:00

De derde dag op Magnetic Island (dat trouwens deze naam heeft omdat James Cook zijn kompas nogal raar scheen te doen toen hij deze kant opvaarde), begon al vroeg. Ik moest, voordat ik een tweede bushwandeling zou gaan maken, eerst van kamer wisselen. Van een ongelofelijk kleine kamer, die ik met 7 andere mensen en een blazende airconditioning moest delen, verhuisde ik naar een tweepersoons tent die regelrecht uit een Star Wars film leek te zijn gekomen. Het bleek van binnen nog best groot en later zou blijken dat er niemand anders bij zou komen en ik dus heerlijk alleen kon slapen deze nacht!

Na al mijn (veel te zware) spullen te hebben overgezet had ik om 10 uur de bus om richting 'The Forts' te gaan. Dit is een plek op het eiland waar nog restanten van een legerbasis te vinden zijn. Met een tocht van ruim 2 uur, die naar het middaguur toe behoorlijk zwaar begon te worden, had ik er toch een erg cultureel verantwoord dagje van gemaakt. De koala's heb ik helaas nergens gezien, maar twee meisjes op de parkeerplaats vertelden me dat ik er vlak langs eentje was gelopen, dus dat telt misschien een beetje?

het begint leuk die wandeling, echt waar, maar dan lees je dit bord...

In mijn tentje was het, na nog even een kort bezoek aan Picnick Bay gebracht te hebben (daar is dus echt geen klap te beleven!), snel inpakken voor het donker werd (de elektriciteit werkte niet) en daarna wat eten en klaarmaken voor het feest van die avond.

Picnick Bay

Tijdens het eten kwam ik Mark tegen, een jongen uit Melbourne die ik vandaag op de bushalte had gezien (en dan ben je vanuit Australisch oogpunt gezien een vriend), Lydnsey (Canadees meisje waar ik de eerste dag mee gegeten had) en Andy (of eigenlijk Giselaine, maar dat kan niemand hier uitspreken), een meisje uit Nederland dat archeologe bleek te zijn. Ja pap, mensen met een raar beroep zitten over de hele wereld! Samen met hen hebben we een beetje zitten praten en de plaatselijke enge beeste bekeken: er liep een wilde baby-emu en possum rond!

Daarna was het dansen geblazen en rond drie uur was iedereen zo'n beetje afgesleten en gingen we maar richting bed, omdat de meeste mensen ook de volgende morgen weer vroeg zouden vertrekken. Bestemming onbekend zou de volgende dag blijken.... (dit is een cliffhanger beste mensen)

{ m a g n e t i c 1 & 2 }

2006-11-02T13:07:00.001+01:00

Van het ene betoverende eiland zit ik inmiddels alweer op het volgende. Na 5 uur in de bus (wat heel wat is als je de vorige avond flink Halloween hebt gevierd), via Townsville met de veerboot op het eiland aangekomen. Het was de bedoeling om hier maar twee nachten te blijven, maar omdat er vrijdagavond een Full Moon Party in mijn hostel gaat plaatsvinden en veel bekenden hierheen komen, blijf ik nog een nachtje extra. Ik had niet gereserveerd en hoorde bij aankomst dat ik vanwege grote drukte de derde nacht niet in een dorm (die trouwens mini-mini is) maar in een soort indianentent moet slapen. Nou goed.

Magnetic Island heeft het grootste Koalareservaat van zo ongeveer heel Australie, dus ik ben de hele dag omhoog aan het kijken om pluizige grijze kontjes te zien, maar het is me nog niet gelukt. Omdat ik gisteren laat aankwam en niet heel veel energie had, heb ik vandaag het eiland maar een beetje verkend met een stevige bushwandeling. Dat bleek nog niet eenvoudig met het weer dat hier ineens drie graden warmer aan het worden is (het wordt hier zomer mensen!). Na elke 30 stappen (steil parcours) moest ik even iets drinken en uithijgen. Maar uiteindelijk kwam ik uit bij een tweetal prachtige stranden.

Het hostel

Ik voelde me onderweg trouwens wel erg voorbereid op vreselijke dingen hoor, met mijn zonnebrand, muts tot over de oren, liters water en fluitje (we hebben allemaal Titanic gezien), kon me niets gebeuren!

Bij terugkomst was het nog een hele tour om de supermarkt te vinden (zijn er maar 2 op het hele eiland), maar met de bus was ik daarna weer terug bij het hostel, dat trouwens heel erg mooi en ruim opgezet is.
Internet is hier alleen 5(!) dollar per uur en ookal heb ik geld uitgespaard door vandaag eens voor het eerst voor mezelf fatsoenlijk te koken, dat is me toch even teveel. Ik spreek jullie daarom later met een langer verhaal en wat achterstallig fotowerk!!

PS. Chello werkt ineens niet meer hier, dus ik kan mijn mail niet lezen? Misschien dat een handige Harry (of Fred) uit DiemenZuid daar even naar kan kijken?? Alles doorsturen naar nienkekrook@gmail.com mag ook Rein! Thanx, de buurvrouw

{ w h i t s u n d a y s }

2006-10-30T08:21:00.002+01:00

Net als je denkt dat je toch echt niet meer bruiner kunt worden, kom je na drie dagen op een boot in de volle zon toch echt krokanter terug dan je vertrokken bent. Ongelovelijk. Met nog een klein beetje last van zeebenen zit ik weer gewassen (strijken doen we hier niet) bij mijn vrienden van Global Gossip het internet weer onveilig te maken. Ik zal jullie weer helemaal op de hoogte brengen van mijn nieuwste avonturen, maar waar moet ik beginnen? Misschien iets vertellen over de catamaran waar we met 50 mensen nog ruim oppasten en waar de kapitein een Hollander bleek te zijn, of het schandalige uitzicht dat we hadden vanaf Whitehave Beach (voor de onbelezen mensen onder ons: een van de meest gefotografeerde stranden van de wereld vanwege het witte zand en de azuurblauwe zee), het snorkelen dan misschien, waar ik vissen, schildpadden en koralen gezien heb die Nemo nog niet eens gevonden heeft of iets over het resort waar we twee nachten geslapen hebben met een heerlijk spa-gedeelte inclusief een lekker warm bubbelbad? Keuzes, keuzes. Ik denk dat ik jullie maar gewoon achterlaat met een aantal foto's van deze fijne trip. Een aantal, want als het goed is heb ik over een uurtje een stel onderwater foto's erbij!
Verder kan ik alleen nog toevoegen dat we heerlijk weer gehad hebben, lekker eten en voornamelijk leuke mensen. Er zijn echt wel weer nieuwe vrienden (Abi, Rachel, Liz) gemaakt waarmee ik afspraken al heb om elkaar in Engeland of in Nederland ooit terug te zien! Met Liz, het meisje dat ik op Fraser Island heb leren kennen gaat zo'n beetje dezelfde kant op als ik en we blijven nog een nachtje in Airlie Beach om Halloween te vieren. Daarna trekken we (zij met de Oz Experience Bus en ik met de Greyhound) samen naar boven en doen we in Cairns samen een driedaagse tour naar Cape Tribulation (meer info volgt natuurlijk). Wordt allemaal weer erg genieten!

*UPDATE: de onderwaterfoto's!*

{ a i r l i e b e a c h }

2006-10-27T05:56:00.001+02:00

Na een vreselijke busrit van 12 uur ben ik nu in tropisch paradijs Airlie Beach (eindelijk de goede spelling gevonden) aangekomen. Niet dat er hier ook maar iets te doen is hoor; naast 3 bars, wat hostels en een te dure supermarkt is het voornamelijk wat heen en weer lopen en wachten op de zeiltrip die ik zaterdag ga maken. Met een catamaran genaamd 'Pride of Airlie' zal ik drie dagen rondom The Whitsunday Islands gaan varen! Van de mensen die dit al gedaan hebben hoor ik alleen maar positieve verhalen, het schijnt echt fantastisch mooi te zijn daar! Wel zal er denk ik weer een radiostilte van 3 dagen komen, dus bereid je vast voor!
Het hostel waar ik nu verblijf is (ondanks alle slechte verhalen die ik gehoord heb) echt mooi, ik heb zelfs een eigen huisje (aan het zwembad) met keukentje en badkamer die ik maar met een persoon (Giuseppe uit Italie) deel op het moment. Some people have all the luck.
Het voelt hier trouwens wel alsof ik hier al tijden kom, zoveel bekenden als ik gisteravond tegenkwam! Een jongen uit het hostel in Sydney, Simon&Ed&Doug (uit de ByronBay/Surfers groep), De Londenaar en Zweedse meisjes uit Hervey Bay/Fraser en vandaag Liz uit mijn Fraser groepje! Zo zie je maar weer, je bent in Australie echt geen minuut alleen!!

{ f r a s e r - 3 }

2006-10-25T04:28:00.001+02:00

G'Day Bruce!
Gelukkig stonden we ook de derde dag op met een heerlijk zonnetje, al konden we er niet heel lang van genieten. De tijd dat we op het strand mochten rijden was eigenlijk 12 uur, maar om 11 uur gingen we (na het zien van nog meer auto's) toch maar op weg om nog iets aan de dag te hebben.
De eerste stop was een plaatsje waar we schandalig warme choco/koffie en donuts hebben gegeten, daarna door de bush op weg naar het mooiste meer op het eiland: Lake MacKenzie. Omdat we een vroege boot hadden, rond 2 uur, hadden we niet veel tijd hier. Toch heeft het een bijzonder mooie foto opgeleverd al zeg ik het zelf.

Daarna was het gelijk naar de boot (was nog een uur rijden) en terug naar het hostel om onze spullen uit te laten, schoon te maken, te tellen en onze auto terug te brengen naar de werkplaats. Gelukkig hadden we geen schade dus kregen we netjes onze borg terug. Na een heerlijke douche (nee echt - heerlijk - na 3 dagen niet te zijn geweest) en eindelijk een toilet en geen struik, roken we allemaal weer naar bloemetjes en hebben we met elkaar lekker pizza gegeten in een restaurantje vlakbij het hostel. De volgende ochtend vertrok het grootste gedeelte van de groep richting Noosa (waar ik net vandaan kwam) en ik vertrek vanavond naar Airley Beach. Dat is een enorme rit, maar tussen Hervey Bay en Airley schijnt er niet veel bijzonders te zijn en (zoals ze hier zeggen) i can't be bothered om nog een extra keer mijn tas open te maken in een plaats waar toch niets te zien is en bespaar nu ook nog een nacht hostelkosten.
Zaterdag ga ik voor drie dagen met een boot naar de Whitsunday Islands! Zal vanuit Airley nog een berichtje achterlaten met wat meer sappige details over dit nieuwe avontuur. Nu ga ik, na een uur achter een beeldscherm, eindelijk met mijn -naja- in het zwembad liggen. Wat ik al niet over heb voor jullie. I'll be back!

{ f r a s e r - 2 }

2006-10-25T04:12:00.002+02:00

Met het zonnetje op onze bolletjes begon de tweede dag een stuk aangenamer! Eerste stop was 'Indian Heads', een plek bovenop een berg waar je walvissen, haaien en dolfijnen scheen te kunnen zien. Wij zagen alleen onze eigen vragende gezichten. Deze morgen is mijn slipper trouwens kapot gegaan en moet ik de berg dus op - en af op blote voetjes. Heel bevrijdend hoor.
Het was even zoeken, maar 6 kilometer van Indian Heads bleken de Champagne Pools te liggen. Dit is de enige plek op het eiland waar je veilig in zout water kunt zwemmen. Als je niet met je hoofd tegen de rotsen slaat natuurlijk. Wij hebben dit maar even overgeslagen.

Na een tochtje over het strand brulde een van ons plotseling STOP! Geen brand, geen lekke band, nee een dingo!! Een perfect Kodak-moment dus en de helden onder ons sprongen gelijk de auto uit. Aangezien ik de enige met een videocamera was, moest ik er ook aan geloven, gelukkig zit er een behoorlijke zoom op dat ding. Bij daglicht zijn die beesten iets minder angstaanjagend en dit exemplaar leek niet onder de indruk van zoveel media-aandacht.
Door dus maar, nu naar Lake Kamagurka (ben even vergeten hoe het daar echt heet, sorry). Heerlijk nog even gezwommen in een enorm meer waar letterlijk geen hond (haha wat een woordgrap) te zien was.
Toen was het alweer tijd om snel een kampeerplek te vinden en onze spagetti bolognese klaar te maken! Jammie!

{ f r a s e r - 1 }

2006-10-25T04:11:00.002+02:00

Ik heb het overleefd! Drie dagen in de wildernis met 7 mensen die ik nooit eerder gezien heb tussen de wilde honden (dingo's) en naast een zee met meer dodelijke beesten erin dan er in heel Nederland plaatjes van bestaan.
Omdat ik de vorige keer nogal wat commentaar kreeg dat ik van mijn 5-daagse cowboy trip maar een klein verslagje had gemaakt, zal ik het nu goedmaken met drie losse verhalen, weliswaar nogal onsamenhangend geschreven, maar jullie doen het er maar mee.
Zoals ik vertelde had ik bij aankomst al een leuke groep gevonden, maar toen de briefing begon bleek dat we eigenlijk niet zelf mochten kiezen maar al waren ingedeeld. Een paar meiden uit mijn groepje waren het er niet mee eens, gaven een brul, en toen hadden we volgens ons het beste groepje dat er maar was. Andrew (Schotland), Dave en Andy (Engeland), Nell/Jess/Fiona (Engeland) en Liz (heel verrassend: Engeland). Na het bekijken van een instructievideo, de kaart van Fraser Island en het aanhoren van angstaanjagende verhalen over omvallende auto's, dingo-beten, kwallensteken en wonden door het kletteren van diverse rotsen, waren we helemaal in de stemming! Toen was het eten kopen, dineren en vroeg naar bed, want we moesten de volgende dag om 5 uur opstaan!

De ochtend begon vroeg, maar we hadden er allemaal best veel zin in. Helaas had het weer dat niet, de lucht was grijs en even later begon het ook te regenen. Toen moesten we toch echt onze spullen tellen en auto inpakken (samen met nog 2 andere groepjes). Na het ontbijt kon het avontuur beginnen: op naar Fraser!
Met een veerboot vaarden we in 40 minuten naar het eiland. Dat is lang als het rotweer is! Gelukkig begin ik erg bijdehand te worden en had ik niet veel later een perfecte plek in de kajuit en mocht ik van de kapitein (en scheepskat Misty) zelfs even het roer vasthouden (met pet op!) Mijn geld was er al uit op de boot! Geweldig!

Op het eiland aangekomen begon het avontuur dan echt. Met wat lucht uit de banden gingen we de bush in en al schokkend en rammelend gingen we langzaam, maar toch echt vooruit. De rest van de drie dagen zouden we wat benauwd in deze auto doorbrengen: onze deur sloot niet heel goed en de schuivende koelboxen en gasstellen vlak boven ons hoofd gaven ons ook niet een heel ontspannend gevoel.
Onze eerste stop was een prachtig meer, waar het voor ons helaas net even te koud was om te zwemmen. Snel door dus maar om eindelijk met die 4-wheeldrive over het strand te kunnen rijden! Dat bleek nog niet zo simpel, je moet heel goed opletten dat je niet door al te los zand gaat (dan zit je vast), dat je niet te hard over heuveltjes rijdt (dan vlieg je) en dat je niet te wild door stroompjes water gaat (met raampjes open ben je nat). We mochten trouwens ook niet door de zee rijden, dan zouden we onze borg verliezen omdat het zoute water de auto aantast.

De tweede stop (eigenlijk de derde, maar het meer waar we de tweede keer stopte was zo lelijk, verspilling van mijn webruimte) was Eli Creek. Dit was een stoompje waar je (als het warm is) bovenaan op je rug in kunt gaan liggen en al drijvend beneden kunt aankomen. Wij hebben er doorheen gelopen, wat ook best aardig was!
Via een oud scheepswrak op het strand -wat trouwens prachtig was!- kwamen we aan bij onze eerste kampeerplek in de duinen.

Tentjes omhoog en de bbq aan, daarna heerlijk genoten van onze eerste avond op Fraser. Al heel snel wordt het hier donker, dus de sterren lieten niet lang op zich wachten, prachtig! Wel kregen we niet veel later de schrik van ons leven toen er een hagedis over ons heen rende en er daarna vlak naast ons een dingo verscheen. Commotie alom! Toen we weer bijgekomen waren zijn we maar snel naar bed gegaan, ieder met een flink stuk hout of schep in onze handen.

{ f r a s e r }

2006-10-21T12:05:00.000+02:00

Ok mensen, even snel een update, zodat jullie weten waar ik de komende drie dagen uithang. Ik ben vandaag aangekomen in Hervey Bay, waar ik vannacht in een hostel zit om morgenvroeg naar Fraser Island te vertrekken. Fraser is het grootste zandeiland ter wereld en je kunt er daarom alleen met een fourwheeldrive rijden. Ik heb een tour geboekt waarbij je met 8-10 andere mensen een auto krijgt, kampeerspullen en kookgerei en daarmee mag je drie dagen (twee nachten) het eiland onveilig maken. Bij aankomst had ik eigenlijk al gelijk een leuk groepje gevonden waarmee het goed klikte, dus morgen vertrekken we om kwart voor 6 (eeps!) met drie jongens en 5 meiden en een hele berg eten dat we net hebben ingeslagen richting deze tropische verrassing.
Op het eiland is geen douche, wc en dus al helemaal geen internet... mobiele telefoon is er alleen om een noodhelicopter te bestellen en dat waren we eigenlijk niet van plan... even geen leuke berichten dus! Als ik niet door wilde Dingo's (honden) ben verslonden, niet van een rots ben gegleden, ben gestoken door kwallen of ben wezen klimmen in een gammel scheepswrak, dan spreek ik jullie allemaal rond woensdag weer! It's gonna be heaps of fun!!

{ c r i k e y ! }

2006-10-20T10:42:00.000+02:00

Je kunt niet thuiskomen en zeggen dat je niet naar de Australia Zoo bent geweest: de dierentuin van ons aller Steve Irwin, ofwel de crocodile hunter. Vanochtend daarom allemaal (Inmiddels zijn Doug, Ed en Simon uit Brisbane aangekomen, maar dat zal jullie vast een rotzorg zijn) om 7 uur op en rond 8 uur de pendelbus van het hostel naar de bushalte genomen. Daar was het even afwachten of we met de gratis bus van de dierentuin zelf meekonden (je had eigenlijk moeten reserveren, maar wij houden onze reis graag zo spannend mogelijk) of dat we met het openbaar vervoer zouden moeten, wat ons -naar horen zeggen- 20 dollar had gekost. En dat zijn dan weer 5 Vodka Raspberries, dus je begrijpt dat deze wilde gok wel onze avond ging bepalen. Maar Steve (wij mogen Steve zeggen) was met ons en dus pasten we met z'n negenen (nog een meisje en jongen uit Engeland die ook in de OZ Experience bus zaten) nog net in de dubbeldekker en stonden we een uurtje later vrolijk en een stuk wijzer (er draaide een video over het leven van Steve) voor de ingang van de Australia Zoo. Crikey!

In het park, dat niet heel groot was, maar waar de dieren echt enorm goed de ruimte hadden, konden we heel veel shows bekijken en veel dieren van heel dichtbij zien of aanraken. We weten nu alles van levensgevaarlijke slangen, hebben verschillende tropische vogels over ons heen laten vliegen en we weten nu ook het verschil tussen een krokodil en alligator. Zij weten op hun beurt het verschil tussen een koe en een mens trouwens niet, dus blijven opletten is mijn advies. In het park hebben we verder nog kangaroes en koalas geaaid en olifanten gevoerd. Je maakt wat mee op zo'n dag!

Van het feit dat Steve Irwin is overleden hebben we trouwens in het park niet heel veel gemerkt, alles draagt nog zijn naam en foto (en dat zal ook blijven) en bij de ingang geen massa's bloemen, wat ik wel verwachtte. Naast het podium in het park, waar de shows worden opgevoerd, was wel een memorial plek ingericht. Hier hingen een heleboel kaki shirts (die hij eeuwig droeg) met daarop heel veel boodschappen geschreven. Je merkt hier wel dat die man echt veel betekende voor Australie, het was een door iedereen ontzettend geliefd persoon die veel voor natuurbehoud (en entertainment) in het land gezorgd heeft (samen met zijn vrouw en dochtertje Bindi, die zo ongeveer haar hele leven hier al op tv te zien is). In Nederland zou ik niet gauw iemand kunnen bedenken die zo'n zelfde heldenstatus heeft. Sinterklaas komt denk ik nog het meeste in de buurt, maar voordat ik die met een krokodil door de modder zie rollen...
Nou goed, we dwalen af. Op de terugweg waren we in de bus allemaal behoorlijk moe en iedereen viel een beetje in slaap, behalve de vier mensen die eergisteren een wandeling door het nationaal park hebben gemaakt. Op weer een nieuwe Steve Irwin video was namelijk te zien dat die enorme varaan die we zagen oversteken -op nog geen 3 meter afstand- een Goanna bleek te zijn. En dat blijkt geen lieverdje. Doe maar even een klein googletje. (Ik had hier een andere tekst staan, maar dat bleek toch een ander beest te zijn, nu zit ik op een pc waar ik niet kan knippen en plakken, dus moeten jullie het even zelf maar doen)
Het is altijd fijn om vrienden en familie gerust te stellen, dus no worries mates! Gauw over iets anders praten dan maar: ik vertrek morgen uit dit levensgevaarlijke oord en kom dan aan in Hervey Bay. Vanaf daar ga ik zondag naar Fraser Island, waar ik met een groep van ongeveer 8-10 mensen in een 4-wheel drive over het eiland ga rijden voor drie dagen. Het kan dus zijn dat ik even een paar dagen niets van me laat horen, want ik geloof dat we op het eiland zelf slapen en ik weet niet of er iets van internet is of alleen maar zand. We zullen zien. Het zal wel weer vreselijk genieten worden. Bah! Gelukkig denken jullie aan me, dat helpt een stuk!

Dikke Draken Kussen

Dit vonden we een paar dagen geleden boven ons hoofd in een boom in het hostel. Wie weet wat het is mag het komen halen en houden.

Camilla, een van mijn twee gezellige Deense kamergenootjes!

{ b u s h w a l k i n g }

2006-10-18T09:54:00.001+02:00

Na de enge ibissen, schreeuwende hagedissen en iets te vrolijke Australische meisjes van rond de 20 heb ik vandaag weer twee nieuwe diersoorten mogen ontdekken. Meer hierover wat later in het verhaal.
Ik ben gisteren aangekomen in Noosa (en in gewicht geloof ik, maar dat even terzijde), een rustig plaatsje net even boven Brisbane. Van de groep zijn er op dit moment nog drie andere mensen overgebleven, Paul, Christina en Rhona. Drie zijn er in Surfers Paradise achtergebleven om te werken en de rest zit nog even in Brisbane. Aangezien ik nu mijn dagen met drie Schotten doorbreng, wordt mijn Engels met de dag a wee bit slechter en mijn gehoor met de dag beter. Geen touw aan vast te knopen dus, maar ik doe net alsof ik ze begrijp en ze trappen er aardig in.

Vandaag hebben we een flinke wandeling van drie uur gemaakt door het Nationale Park dat hier 10 minuten van het hostel vandaag ligt. Al na tien minuten liepen we op onze tenen omdat we overal dodelijke spinnen en slangen hoorden ritselen, en toen er opeens een varaan van meer dan een meter in lengte overstak hadden we het niet meer. Toen kwamen alle verhalen die we de laatste dagen overal hadden opgepikt over mensen die na een val levend door mieren zijn opgegeten en slangen die babies verslonden schijnen te hebben. We liepen daarom maar gauw nog even het lijstje wat-wel-en-wat-niet-te-doen bij het mogelijk tegenkomen van verschillende monsters door. Volgens de locals is het in de meeste gevallen afdoende je te laten vallen en doen alsof je een boomstam bent, maar dat is naast optie 1 (in Europa blijven) en optie 2 (12 soorten antigif bij je dragen en niet te ver van een ziekenhuis vandaag gaan) zo mogelijk de stomste oplossing die we hier gehoord hebben.

Nee, dan het beest dat we op de parkeerplaats tegenkwamen: een soort mini-kalkoen met een knalrooie kop en gele kin, een soort kip in identiteitscrisis, wat een figuur! Fabiola zou er jaloers op zijn, maar wij konden niet stoppen met lachen. Leek ons achteraf niet goed voor zijn zelfvertrouwen, dus we hebben keurig onze excuses aangeboden hoor.
De rest van de dag heb ik even in het zwembad gezwommen en alvast mijn Fraser Island en Whitsunday's Package geboekt (dat wordt me een geweldig avontuur, wacht maar af! Ik zeg alleen maar: 'Four Wheel Drive + 's werelds grootste zandeiland' en 'Zeilboot + Tropische Eilanden'), erg cool dus, maarrre mam... schrik niet als je mijn afschriften stiekem inkijkt!
Nu ga ik weer verder mensen, even de vuilnisbakken langs of er nog iets te eten is en alvast een goed plekje op het strand uitzoeken om vanacht te slapen. Maar het is hier fantassssstisch!

"Hell's Gates"

Ps. Oma: als het goed is ga je zo met mama de website bekijken, dus even speciaal de groetjes aan jullie! Neem wat extra radijsjes voor me!! Dikke zoenen!!

{ k n u f f e l e n }

2006-10-16T12:06:00.000+02:00

Vandaag na een erg snel ritje in Brisbane aangekomen. Het eerste dat ik hier gedaan heb ik uitzoeken hoe ik hier het snelst weer kan wegkomen. Brisbane is nog steeds een net even te grote, drukke stad met hoge Disneyland-gebouwen, maar dan zonder Mickey Mouse, zeg maar. Omdat de rest van de groep pas laat in de avond in de stad aankomt, ben ik vandaag alleen op de koala-tour geweest. Net even buiten de stad ligt een koala sanctuary, waar je alle Australische beesten van dichtbij kunt zien.

Toen ik er aankwam was er net een wilde vogel presentatie aan de gang, maar daarna was het toch echt in een ruk door naar de knuffelige kangaroes en koala's. Tussen de kangaroes bleek ikzelf alleen ook een attractie, ineens wilde een stel Koreanen met mij op de foto! Het moet niet gekker worden.

Bij de koala's ging ik ook op de foto, maar dan met een knuffelig beestje, genaamd Teresa. Natuurlijk moest je hier schandalig voor betalen, maargoed, de laatste keer dat ik een koala in Amsterdam Zuidoost heb gezien kan ik me even niet heugen, dus vooruit dan maar weer. Ik had het geluk dat er twee Nederlandse meiden achter me stonden waar ik even mee babbelde, want toen konden ze met mijn eigen camera nog wat extra foto's nemen!

Verder was helaas de Tasmaanse Duivel niet thuis, maar wel de Dingo, Wombat en meer van dat soort gespuis, prachtig. Toen ik naar de uitgang liep wilde ik nog even bij wat vissen gaan kijken, toen ik nietsvermoedend bijna op een hagedis stond. Die maakte een blazend geluid en rende een stukje weg, maar bleef toen midden op de weg naar me zitten kijken (Ik zag hem mijn maten opnemen). Ik schrok me echt een emu, heb nadat ik uit de versteen-stand kwam, een tak(je) naar hem gegooid, maar mooi niet dat ie aan de kant ging. Ik kreeg ineens een flash-back naar mijn Franse lerares van de middelbare school en ben toen maar in versnelde pas naar de uitgang gegaan. Wees gerust, ondanks mevrouw Peeters was het toch een bijzonder superleuke dag zomaar ineens!
Morgen onderweg naar Noosa, dus pakt allen uw atlassen en bladeren maar! 'Spreek' jullie later!

{ r a c e n }

2006-10-14T06:18:00.001+02:00

Ik zit nog steeds in Surfers Paradise, een bruisend stadje aan de Oostkust waar binnenkort the Indy's gehouden worden. In het kort zijn dat autoraces die hier vier dagen lang door de straten van de stad worden gehouden. Elke keer als we hier 's ochtends wakker worden en naar buiten kijken, is de straat meer en meer op een racebaan gaan lijken. Eerst alleen betonblokken, toen hekken, reclameborden, wat later strepen op de weg en tribunes langs de kant en vandaag zijn ze aan het schilderen begonnen. Elke nacht kun je trouwens ook losgeslagen Australiers horen die met hun net even te grote auto's zich stiekem inbeelden dat ze de nieuwe Schumacher zijn.

Helaas zullen we hier niet blijven om het spektakel te bekijken, want we zitten allemaal zo'n beetje op een budget (zeggen onze moeders). Het hostel waar we zitten heeft de ideale plaats, namelijk naast de baan, maar dat betekent helaas ook dat de kosten per nacht van 24 dollar naar 80 dollar gaan en dat je minimaal voor een week moet blijven. Cheers mate!
Nee, wij vertrekken maandag richting Brisbane waar we een nachtje blijven en een groot deel van groep gaat zorben (lees: in een grote plastic bal gevuld met water van een berg afrollen, schijnt leuk te zijn). Ik doe het rustiger aan en ga naar de Koala Sanctuary net even buiten de stad. De volgende stop is het door iedereen die er geweest is bejubelde stadje Noosa, heb mijn Lonely Planet er nog niet op nageslagen. Vanaf daar is het maar weer zien waar de zeewind ons brengt!
Voorlopig is het hier nog aangenaam, inmiddels zijn de twee Schotse meiden Christina en Rhona uit Byron Bay ook hier aangekomen, dus met een groep van nu 12 mensen is het heel gezellig en eet ik ook aardig goed, omdat er een paar fanatieke kokers tussen zitten.

Gisteren ben ik trouwens nog met de mannen naar het 'Wet & Wild' Waterpark geweest hier in de buurt. Dat was echt supergaaf! Je moet je een pretpark voorstellen, maar dan met alleen maar waterglijbanen. Het weer was perfect, dus hebben we de hele dag gevuld met gillen in de Twister, Mach 5, Tornado, Black Hole, Terror Canyon en nog meer attracties met vreselijke namen.

Ik ga nu weer even walkabout, het weer is te mooi om binnen te zitten en ik heb trek in een Subway Sandwich. Punt.

{ p a r a d i s e }

2006-10-10T06:26:00.002+02:00

Geen bericht is goed bericht zeggen ze bij ons thuis altijd, maar kennelijk word ik toch gemist dus vandaar maar weer eens een berichtje. Ik zit inmiddels in Surfers Paradise (alleen het weer is hier niet echt paradijselijk, het waait enorm!) met een groep mensen die ik in Byron Bay heb leren kennen. Ik kwam in het hostel in Byron namelijk eerst een Nederlander tegen, Julius, die al drie maanden geen Nederlander had gesproken en heel blij was om me te zien, daarna een meisje uit Denemarken, Mia, die Chris/Ryan/Nick uit Sydney bleek te kennen, en nog even later kwam ik twee jongens, Ed & Simon, tegen die ik nog kende vanuit het WakeUp hostel, ook in Sydney. Later bleken die met een hele groep in dezelfde kamer van het hostel te zitten, omdat ze elkaar op de OZ Experience (een bustour) waren tegengekomen, wat een grap. Hun groep bestond uit ongeveer 15 personen, waarvan er nu 10 door zijn gegaan naar Surfers.

De afgelopen dagen hebben we voornamelijk op het strand gelegen, boodschappen en was gedaan en 's avonds aan de barbecue, film gekeken of uit geweest. Niet echt heel wereldschokkend om elke dag op te schrijven dacht ik zo, maar dit lijkt me een aardige samenvatting. De komende dagen is het een beetje afwachten wat het weer ons brengt, we hebben Sea World nog op het programma staan en nog wat attractieparken, dus we vermaken ons zeker!

{ s u r f i n ' }

2006-10-05T10:02:00.000+02:00

Vandaag twee vliegen in een klap geslagen. Nou eigenlijk twee walvissen en wat golven. Maar laat ik bij het begin beginnen.
Vanochtend een wandeling naar het strand gemaakt, ondertussen bedenkend wat ik vandaag wilde gaan doen. Je kunt hier maar een aantal dingen doen en dat is surfles nemen, kayakken of walvissen kijken. En straalbezopen raken. Ik zat dus nog te twijfelen tussen twee dingen die ik nog niet gedaan had, tot het moment dat ik bij het strand aankwam. Het duurde even voor ik het doorhad, maar toen zag ik allemaal mensen wijzen en hun camera's pakken. Er zwom namelijk een hele groep walvissen vlak voor de kust! Dit gebeurde natuurlijk net op de dag dat ik besloten had mijn videocamera in het hostel te laten, grr! Maar ik heb geprobeerd wat foto's te maken.

Free Willy's! (zoals je ziet niet echt de nieuwe worldpress photo, maar toch wel redelijk herkenbaar, niet?)

Na dit had ik natuurlijk geen zin om 60 dollar te betalen om walvissen te spotten, dus ben ik surfles gaan nemen!
Om kwart voor 11 werd ik opgehaald met een busje, en heel toevallig zat het Canadese stel dat gisteren ook mee was kayakken erin! Zo lijkt het net of je mensen kent in Australie, heel grappig. Omdat je veel mensen ontmoet kom je steeds 'bekenden' tegen, omdat iedereen ongeveer dezelfde kant opgaat.
Maar terug naar het surfen. We kregen om te beginnen eerst zo heerlijk sexy pak aan en deden wat oefeningen op het droge. Dit is volgens mij vooral bedoeld om de andere strandgangers te vermaken, maargoed. Daarna echt de zee in, peddelen (soort borstcrawl) met je armen, golfje pakken, afzetten met je handen, knietje neerzetten, voetje scheef, afzetten en omhoog blijven kijken, 1 seconde staan en daarna grandioos onderuit gaan. Nee, het ging best lekker. Na meer dan drie uur werd het wel een beetje koud, maar het was echt geweldig om te doen. Nu kan ik me tenminste in het volgende dorp waar ik heen ga - Surfers Paradise - vertonen!

*update*
Hier zijn nog wat foto's van de zonsopgang van vandaag. Om kwart voor 5 de deur uit, helemaal richting vuurtoren, maar wel erg mooi hoor. Ik blijf dit weekend nog in Byron Bay, ben toevallig mensen tegengekomen waar ik in Sydney mee heb gezeten en er komen nog een aantal deze kant op, lachen!

{ d o l f i j n ! }

2006-10-04T09:56:00.002+02:00

En alweer een update vanuit Byron Bay!
Gisteravond met mijn kamergenootjes Laura uit Engeland en Stephanie uit Amerika naar het cafe aan de overkant (!) van de straat geweest. Er was een themafeestje (eighties party), waar we ons tot ruim half vier gek hebben gelachen, met als gevolg dat de ochtendwandeling van 5 uur een klein beetje langs ons heen is gegaan. (lees: we sliepen)
Gelukkig had ik nog iets anders op het programma staan, anders had ik dit natuurlijk nooit aan jullie kunnen verkopen, maar om 10 uur zou ik gaan kayakken tussen de dolfijnen. Om 8 uur werd er op mijn deur geklopt. De jongen van het hostel. Dat ie een foutje gemaakt had met de tijd en of ik of nu direct wilde komen of anders morgen de tour wilde maken, ze stonden buiten op me te wachten. Gelukkig ben ik altijd erg enthousiast in de ochtend... Maar ondanks dat ben ik toch gegaan en stond ik tien minuten later, met knallende koppijn (van de ranja lieve ouders, van de ranja. Die is heel sterk hier) en zonder ontbijt op het strand met een helm op, zwemvest aan en een peddel in mijn hand. Vakantie vieren is best zwaar!
Toen het ook nog best koud bleek te zijn op het water en begon te regenen vroeg ik me echt af hoe ik dit leuk moest gaan vinden. Gelukkig zat ik samen met een van de instructeurs in een bootje en kon hij erg goed peddelen, dus de meeste tijd heb ik zitten zoeken naar dolfijnen, walvissen en schildpadden die we zouden moeten zien. Al snel zagen we een reuzenschildpad (je moet wel goed opletten, want die komen echt even snel boven water en dan weer onder) en een hele tijd later in de verte een walvis (aan de boten met walvisspotters kon je ze volgen, maar het was heel ver weg hoor). Het zonnetje begon een beetje door te komen en toen werd eindelijk het wachten beloond: twee scholen dolfijnen kwamen met de golven mee tot ongeveer 5 meter van onze bootjes, echt zo gaaf! Eentje was kennelijk ingehuurd door de maatschappij, die ging zich uitsloven en springen tegen de golven in, jammer dat ie vlak voordat hij weer onderging nog even snel zijn middelvin opstak en iets onverstaanbaars riep onze kant op, pff brutale beesten hoor!
Na nog een paar golven met onze bootjes gepakt te hebben, waardoor we heel hard gingen, hebben we warme chocolademelk gedronken en koekjes gegeten op het strand. Erg geslaagd dus toch, de hoofdpijn was weg en ik was wakker!
Rest van de dag geen klap gedaan, maar over een uurtje ga ik naar een gratis barbecue aan de overkant van de straat en morgen denk ik surfles nemen, als het niet te koud is. Het is hier nog steeds geen zomer en een beetje bewolkt en winderig overdag, maar met af en toe het zonnetje erbij is het wel lekker hoor! Ik ben al aardig aan het aanbakken zoals sommigen al gezien hebben.

{ b y r o n b a y }

2006-10-03T11:03:00.001+02:00

Ja beste lezers (ook de stille), hier weer een teken van leven uit een plaats langs de oostkust waar je van de regering maar maximaal 5 minuten mag douchen omdat het land langzaam aan het opdrogen is (en waar je ook niet langer wilt douchen - of je moet een leguanenhuid van al het cloor erg modern vinden), waar de mensen op blote voeten in de supermarkt rondlopen (en dat normaal vinden) en waar de struisvogels (voor de oplettende kijkers) gekleed gaan in lange jomanda-jurken en op elke hoek van de straat tarotkaarten leggen en je aura willen lezen. Juist, ik ben beland in Byron Bay, de hippiestad van Australie. Nou heb ik nog niet veel wilde hippies gezien trouwens hoor, vooral veel toeristen en winkels, maargoed ik blijf hier 3 dagen, dus wie weet.

Na een verrassend en leuk belletje vanmorgen om 7 uur in de bus kan ik er na een iets minder succesvolle dag in Brisbane weer helemaal tegen! Brisbane is echt zo'n stad die zonder enige commotie uit de atlas gegumd kan worden, want als je hier komt na Sydney stelt het echt niets voor. Beetje rivier (In Sydney heb je twee havens), beetje winkels (In Sydney kun je zelfs de brugleuning kopen), beetje park (had je al over de botanische tuinen in Sydney gelezen?) en beetje museum (Nou vooruit dan, maar in Sydney waren de cafe's van binnen ook heel cultureel verantwoord hoor)
Nee, ik ben erg blij met waar ik nu zit, namelijk in een hostel waar ik niet met 13 man, met mijn hoofd onder het plafondlicht en naast een lekkende airco slaap, maar op een kamer met 5 meiden in losse bedden, veel ruimte en een zwembad in de achtertuin. Ja, aardig dus, maar ik had natuurlijk nog niet gezegd dat het strand hier 5 minuten vandaan is en ik vandaag daar al op een soort prive-strandje heb gezond en in de zee heb gezwommen. Konden julllie natuurlijk ook niet weten. Net zo goed dat jullie nog totaal geen benul hebben dat ik morgenochtend om 5 uur naar een zonsopgang bij de vuurtoren ga kijken en om 10 uur ga kayakken tussen de dolfijnen. Geeft niets. Ik geniet hoe dan ook wel! Ayetoo!

{ b r i s b a n e }

2006-10-02T05:32:00.000+02:00

Even een snel bericht uit Brisbane! Na de halve stad doorgelopen te hebben op zoek naar de bibliotheek (gratis internet), bleek dat je daar lid moest worden en dat dat weer alleen kan als je een adres in Brisbane hebt en daar minimaal 4 weken zit. Aangezien ik morgen hier alweer vertrek (er is hier dus echt geen klap te doen ben ik al achter) zit ik nu maar weer in het hostel achter de pc.

Brisbane Town Hall

Omdat ik vanuit Tamworth niet direct naar Byron Bay kon rijden, ben ik via Brisbane gegaan en heb ik nu net een bus geboekt die morgenochtend om 7 uur hier vertrekt en om 10 uur in Byron aankomt. Zo nog even bellen voor het hostel en dan ga ik nog even van de Brisbanese zon genieten, want die is hier wel heerlijk hoor.

Zaterdag ben ik dus nog een dag in Tamworth gebleven met mijn kamergenoten, Pia en Thomas uit Duitsland (die waren van de leiding in Leconfield) en Fiona, een meisje uit Engeland, ook van de cursus. We hebben wat geshopt, geinternet en zijn na de lunch even in het park gaan zitten. Toen gebeurde er iets dat je wel eens in verhalen hoort, maar waarvan je nooit geloofd dat het in Australie echt gebeurd: komt er een man op ons af: Hi, ik ben Paul en daar bij mijn familie staat mijn barbecue, als jullie iets willen eten, kom maar even langs, er is genoeg. Haha, wat een grap. Wij natuurlijk niet te beroerd om die arme man van zijn broodjes worst en chocoladetaart af te helpen, dus het werd ineens heel gezellig. Met die mensen nog een potje touch football gespeeld, een soort rugby maar dan met tikken en 's avonds kwam de gitaar erbij en werd er gezongen en gelachen. Heel bijzonder, zeker vanwege het verhaal erachter: deze man heeft afgelopen mei namelijk een ongeluk gehad waarbij zijn 15-jarige dochter is overleden. Haar droom was om een keer met haar band op te treden op een groot podium met veel jong publiek en dus heeft haar vader in Tamworth enkele dagen geleden een groot festival voor een dag georganiseerd. Bands van middelbare scholen hebben er opgetreden en omdat er 2000 mensen ipv de geplande 5000 kwamen opdagen (toch nog best een heleboel natuurlijk), was er veel eten over, dat wij nu heerlijk stonden op te eten. Wat een verhaal he? Al met al dus niet zo'n slecht idee even rustig aan te doen op zaterdag en pas zondag weg te gaan, anders had ik dit bijzondere moment zomaar gemist. Hopelijk binnenkort meer van dit soort ervaringen! See You!

The Lagoon

{ a l i v e }

2006-09-30T03:33:00.002+02:00

Ja beste mensen daar ben ik weer! Terug uit de wildernis en nu nog een dagje in Tamworth (staat niet op de kaart, geen Lingo, maar er is een wasmachine en bibliotheek met 2 uur gratis internet!)
Ik heb echt zo'n geweldige week gehad op de Leconfield school, ongeveer anderhalf uur hier vandaan. We werden maandagochtend opgehaald door Tim, een rasechte cowboy die zijn eigen land heeft met schapen, paarden en koeien en die 5-daagse cursussen geeft (zijn vader doet de 11-daagse) om mensen wat meer over het boerenleven te leren en om ze een mogelijkheid te geven na de cursus soortgelijk werk te vinden daar, of in de buurt.

Maandag was een rustig dagje, eerst gingen we naar een winkel waar we tweedehands werkkleding konden kopen en naar de liquor store (ook niet geheel onbelangrijk). Daarna door naar Leconfield, waar we een rondleiding kregen (er werkten 6 jongeren die eerder de cursus gedaan hadden en daar een tijdje zijn gebleven) en waarna we een paard kregen toegewezen.

We moesten aangeven hoeveel rijervaring we hadden, waarna je een echt paard kreeg of zo eentje waar een kwartje in moet. Mijn paard was supertof, Mowpoke genaamd (dag 4 kon ik die naam pas onthouden, het is de naam van een soort uil). We kregen les in zadelen en borstelen, al kon ik dat al, maar daarna hebben we heerlijk door de wildernis gereden voor zo'n 2 uur, echt prachtig, niet te geloven! 's Avonds heb ik met Vic (die overigens de volgende dag besloot geen zin meer te hebben en is vertrokken!) buiten geslapen in een swag, dat is een soort stevige slaapzak die je over je heen kunt trekken tegen enge beesten enzo.

Ook heb ik nog de kalfjes gevoerd (er waren er 3 waarvan de moeder is overleden, Salty, Pepper en een superlieve, die rondliep: Shaker), dit voeren (met fles) heb ik trouwens de hele week gedaan, zo lief!
De volgende dag kregen we les in hoefsmeden, lassowerpen, zweepknallen (whipcracking) en een les in natural horsemanship. Dit laatste is een aanpak die ze hier gebruiken om met paarden om te gaan, in het kort gaat het erom dat we moesten denken als een paard (voor mensen met een groot hoofd was dat natuurlijk makkelijker) en niet als een 'predator'. We rijden dus met losse teugels en gebruiken onze stem en houding om vooruit, achteruit, opzij, harder te gaan of te stoppen. Geen zweep of schoppen en trekken aan de teugels dus, zoals dat vaak gebeurd.

Ook hebben we dinsdag schapen bij elkaar gedreven en daarna gecastreerd (hier ben ik even weggelopen, dit doen ze namelijk met hun tanden!!), geschoren en geslacht (hier ben ik maar even gaan douchen) Ook vandaag buiten geslapen, vandaag met Meriem, een Noors meisje, beetje vaag type, maar de sterren hingen er weer prachtig bij en het kampvuur was lekker warm.

Woensdag was het vreselijk slecht weer, de laatste dagen heel warm en zonnig geweest, nu kwam de regen met bakken uit de hemel. Maar op een boerderij kun je geen dagje vrij nemen, dus wij in de Jeep en in de regen boompjes uit de grond staan hakken. Heerlijk. Toen het wat droger werd kregen de we de tweede les in natural horsemanship en hebben we ook nog wat hekken in elkaar gezet.

Donderdag ging het om de koeien. We hebben ze bij elkaar gedreven en verplaatst naar een plek bovenop een berg. Daar kregen we uitleg over de rassen, het werken met honden en gingen we een wedstrijd lassogooien doen! We hebben ook nog met kalfjes geworsteld, dat was echt supermoeilijk, maar ontzettend goed voor de lachspieren. Een koe moest ook gecastreerd, gebrandmerkt en een oormerk aangemeten krijgen. Maar mijn korte wandeling door de natuur was ook erg interessant.

Vrijdag (de tijd is zo snel gegaan!) Hebben we een lange rit gemaakt en zijn we wezen zwemmen met onze paarden! Echt geweldig!

Vrijdagavond hebben we met zijn allen gegeten en wat gedronken, ondertussen is het zaterdag en zijn de meeste mensen bezig zich over Australie te verspreiden. Morgen vertrek ik zelf naar Brisbane en daarna naar Byron Bay. Nu eerst de bus regelen! Jullie zijn weer helemaal op de hoogte geloof ik zo, dus tot de volgende keer!

{ b u s h b u s h}

2006-09-24T13:40:00.000+02:00

Ok mensen, even heel snel mijn avontuur van vandaag. Om kwart over 1 in de bus gestapt met 32 graden, maar daar niet veel meer van gemerkt in de heerlijk koele bus. Onderweg veel mooie plaatsen gezien waar we allemaal naar toe kunnen emigreren! Paar stops gemaakt en toen het donker werd (wat een sterren! De steelpan kennen ze hier niet, wel de barbeque) rond 9 uur aangekomen in Tamworth. Even verdwaasd gestaan waar ik nou weer naar toe moet (Hanne, weet je Venetie nog?!), toen maar de weg gevraagd aan een mevrouw en natuurlijk een Nienke-iaans antwoord gekregen: 'sure, hop in my car, i'll take you!'. Nou ja! Nog geen vijf minuten later stond ik in het hostel en had ik een volledige tour van het dorp gehad. Geweldige binnenkomst toch? Hostel is netjes, zit op een kamer met Vicky, meisje uit Melbourne die ook de cowboycursus gaat doen. Morgen om 9 uur klaarstaan dus vroeg op.
Helaas is het waar wat ik al dacht: ik heb een week lang geen internet (logisch), maar ook geen telefoon volgens de mevrouw achter de balie! Dus ga maar allemaal lekker een goed boek lezen (Ik heb trouwens de Davinci Code voor 2 dollar gekocht hier) en ik spreek jullie weer met Pasen. Of Kerstmis, geen idee, alles is hier ondersteboven! Groetjes! Yiiiihaaa!!

{ j i l l e r o o}

2006-09-24T02:56:00.000+02:00

Nou beste mensen, alles zit weer in de tas hoor! Ben gister de hele dag aan het wassen, drogen, eten kopen en inpakken geweest. Het lijkt (lees: is zo) dat ik veel meer spullen heb dan toen ik hier kwam. Ik had 1 rugzak en 1 schoudertas, inmiddels heb ik er 3 bij. Hier krijg je namelijk bij elke supermarkt, winkel en in het hostel de meest leuke boodschappentassen, ik heb al een hele collectie ondertussen en die dingen moeten wel gevuld blijven, anders heb je er natuurlijk niets aan. De truc hier is om een kleur te scoren die nog niemand anders heeft, dan kan je uit de enorme ijskast in een keer je spullen terugvinden en ben je tegelijkertijd erg cool.

Ik ben inmiddels uitgechecked en stap om kwart over 1 in een Greyhound bus die me in 8 uur naar Tamworth brengt, dat ligt boven Sydney. Vanaf Tamworth word ik opgehaald om maandag tot vrijdag een zogenaamde 'Jackeroo/Jilleroo' (Cowboy/Cowgirl) cursus te gaan doen. We gaan veel paardrijden, schapen scheren, lasso gooien, of tewel: het betere werk doen. Het zal wel een grote overgang zijn met het leven hier in Sydney, waar ik inmiddels al erg gewend ben geraakt. Het was gisteravond dan ook niet leuk om afscheid te nemen! Ik heb er wel ontzettend veel zin in om Australie eens van een andere kant te zien en ben ook heel benieuwd wat we allemaal precies gaan doen.
Ik denk trouwens niet dat ik daar internet zal hebben, dus als jullie even een weekje niets van mij horen denk dan niet dat ik ergens in de bush in een kampvuur ben gevallen! Inlichtingen zijn natuurlijk altijd (tegen een geringe vergoeding) bij mijn moeder te verkrijgen.
Goed, ik heb nog twee uurtjes te vullen, ga maar even 1 van die tassen richting Nederland sturen en dan nog even in de zon zitten voordat ik achter het glas in een gloedhete bus moet, dat reizen is soms nog best afzien!

xx tot snel!

PS: Merel en Joram gefeliciteerd met jullie verjaardag!!! Ik mis natuurlijk weer de feestjes van de eeuw, maar ik zal een feestelijk stukje kangaroevlees van de barbie eten op jullie!
PS2: Oom De Nijs: au! Hoop dat het allemaal weer aan elkaar gelijmd kan worden, klinkt niet fijn!

{ b l u e m o u n t a i n s}

2006-09-23T05:06:00.000+02:00

@##$^%$@$# ben ik net een uur lang een bericht aan het typen, echt aan mijn laatste zin bezig, crasht de computer en kan ik weer lekker opnieuw beginnen. Dat strand moet dus nog ff wachten, wat ik allemaal wel niet voor jullie over heb! Nou ja, wel een dagje gratis internet in ieder geval.

Waarschuwing Het volgende bericht is niet geschikt bevonden voor personen tussen de 15 en 95 jaar die overdag gewoon hard moeten werken, stofzuigen of andere dagelijkse beslommeringen hebben.

Zoals ik in het vorige bericht al schreef, ben ik vrijdag naar de Blue Mountains geweest. Om kwart voor acht vertrok ik met een bus met een stuk of 15 andere mensen naar de eerste stop: het Wildlife Park een half uurtje buiten Sydney. In dit park lopen de dieren los (en nee, geen kippen, maar kangaroes enzo) en mag je ze voeren en aaien. Op de parkeerplaats begon gelijk het eerste avontuur al: er was een kangaroe ontsnapt en de plaatselijke Jackaroo (cowboy) greep het beest bij zijn staart en sleurde het, ondersteboven hangend, terug het park in. Mijn dag was op dit moment al geslaagd!

In het park werd het alleen nog maar beter, ik heb eindelijk een koala van dichtbij gezien, mogen aaien en vooral veel kangaroes gevoerd en geaaid. Hier had ik wel de hele dag kunnen blijven, maar toen mijn naam (nou ja, een poging tot) werd omgeroepen (of ik weer eens terug naar de bus wilde komen), moest ik helaas van alle beesten afscheid nemen en weer verder. Ik weet nu wel dat ik toch geen georganiseerde-bustour-persoon ben hoor!

Sjaak de Skippy - Willy de Wombat - Kevin de Kangaroo

Kees de Koala - Katrina de Kookaburra - Lonny de Leguaan

De volgende stop was (na een schandalige lunch met warm stokbrood met kip), het uitzichtpunt 'Echo Point', vanaf waar je een mooie kijk op de Blue Mountains had en je de rotsformatie 'Three Sisters' kon zien. Dit alles onder begeleiding van de didgeridoo muziek van een uit de kluiten gewassen aboriginal, dus het was allemaal net echt.

Na een uur door het regenwoud te hebben gewandeld en veel mooie planten, bomen, beesten (hier liepen dodelijke spinnen, dat was iets minder... en dat was ook het gedeelte dat ik van plan was weg te laten uit dit verhaal), rotsen en watervallen gezien te hebben, gingen we terug naar boven met een soort treinkarretje. Dit onderdeel zou mijn moeder fantastisch hebben gevonden. In dat treintje ging je namelijk achterstevoren, met een rotvaart naar boven, en dat in een hoek van 52 graden. Steiler omhoog kan dus niet en Disney zou jaloers op deze attractie moeten zijn!

Daarna met de bus een eindje rijden richting de winery, waar we na een korte geschiedenisles in deze prachtige oude cottage wijn mochten proeven en toast met kaas konden eten. Ik heb maar een flesje rose meegenomen, want je maakt het natuurlijk niet elke dag mee dat je iets drinkt waarvan je de persoon ontmoet hebt die de druiven met zijn eigen blote voeten nog heeft staan platstampen.
De next stop was het Olympisch Stadion, waar op dat moment de voorbereidingen van de 'footy' game (Australisch football) van die avond werden gehouden. Sydney heeft trouwens gewonnen! Het stadion en de Olympische wijk eromheen was wel interessant, hier zijn natuurlijk een aantal jaar geleden de Olympische Spelen gehouden.
Vanaf het stadion gingen we met de boot over de rivier door de Sydney Harbour, onder de Harbour Bridge door, langs het Oprah House en dit alles met een prachtige zonsondergang! Een geweldige dag dus!!

{ w i l d }

2006-09-21T12:12:00.000+02:00

Sorry mensen, gisteren (woensdag) ben ik schandalig lui geweest en heb ik helemaal niets cultureel verantwoords gedaan (Voor Reinout: 'today i ate a yoghurt...'), maar toch heb ik wel iets nuttigs gedaan, namelijk de was! Jawel, alles ruikt weer naar bloemetjes en is nu maatje 34, maar gelukkig is het warm hier.

Vandaag (donderdag) heb ik mijn dag van gisteren weer helemaal goedgemaakt, door vanalles voor mijn komende tijd in Australie te regelen en naar het net geopende Wildlife Centre te gaan hier in Darling Harbour. Op een kleine oppervlakte zitten daar superveel verschillende Australische dieren en je krijgt er onder andere informatie over het natuurbehoud hier. Ik heb zowaar dus vandaag mijn eerste koala gezien, maar behalve dat voor mij persoonlijke toppunt was er eigenlijk bar weinig aan. Zag er prachtig uit, maar de vogels waren nog niet ingevlogen (goeie woordspeling he), de wombat sliep (de emu en koala trouwens ook) en de nachtdieren zaten zo in het donker (nee, echt?), dat je ze helemaal niet kon zien! Nee, ik had beter nog een keer naar het aquarium kunnen gaan of naar de 'echte' dierentuin, maar dat laatste was erg ver reizen en mijn voeten zijn op dit moment niet in opperbeste staat na al het lopen op slippers hier. Ik kan hier niet in een bakje lauw sodawater zitten, dus heb ik maar een middeltje bij de drogist gehaald. Stinkt als een oude indiaan (waar ik oude indiaan zei, moet aboriginal staan, waar ik emu zei moet casuaris staan, stop... Ik zet twee jokers in...), maar het werkt nu al!
Ik ben ook nog even wezen shoppen, want ik zoek al dagen wanhopig naar een fatsoenlijke spijkerbroek hier in dit mekka van gekke kleren maatje anorexia (had ik al verteld dat ik struikelde en mijn broekspijp heel modieus openscheurde? Vast niet..), maar ik heb er eindelijk een! Dat heb ik maar gelijk gevierd met twee leuke shirtjes voor maar 5 dollar, dan maar geen eten.
Nu ik toch al mijn schandalige uitgaven aan het opsommen ben: ik heb vanochtend zoals ik al schreef heel wat dingen geregeld voor de rest van mijn verblijf. Zo ben ik nu in het bezit van een VIP kortingskaart, waarmee ik al gelijk korting op mijn buspas van Sydney naar Cairns kreeg. De vrouw achter de balie van mijn hostel, echt een lief mens, heeft me drie uur lang geholpen met het boeken van mijn busrit van Sydney naar Tamworth (ga maar ff googlen waar dat ligt, daar ga ik volgende week een week cowboy spelen, meer hierover volgt) en vervolgens van Tamworth naar Brisbane. Bleek nog niet eenvoudig, maar met wat telefoontjes is dat nu geboekt. Ze heeft trouwens gelijk met me een reisschemaatje gemaakt voor de oostkust, zodat ik een goed beeld heb gekregen wat ik binnen een maand kan zien. Ze heeft me ook tips voor hostels en goedkope tours gegeven. Top dus!
Daarna hebben we mijn reis van Darwin weer naar Melbourne en Sydney besproken, ik wilde niet te ver vooruit plannen, maar ze heeft me hele goede informatie gegeven over tours. Het is een lang verhaal, maar komt erop neer dat ik verschillende tours (wel met een groep, bijvoorbeeld de Outback in) in een keer kan boeken (met overnachting en soms eten erbij) en dat ik via haar dan ook weer veel voordeliger uit ben. Hier ga ik dus nog even goed over nadenken, maar voor het stuk tussen Alice Springs en Melbourne, waarvan ik nog niet goed wist hoe ik dat moest doen is dit zeker een interessante optie.
Verder even in het kort nog: (voor lang verhaal bel je mijn moeder maar) ik heb nu een australisch telefoonnummer, want dat is stukken goedkoper. Morgen ga ik een tour maken naar de Blue Mountains, een natuurgebied hier in de buurt. Hele gave trip, maar dat horen jullie later! Keep on reading and writing mates!

FOTOS VOLGENDE MORGEN - OEPS BATTERIJ LEEG! (krijg je ervan als je in 14 dagen meer dan 400 fotos maakt!)

*update*
Hier zijn ze dan... niet zoveel, maar wel aardig:

{ w a t e r }

2006-09-20T04:27:00.001+02:00

De berichtgeving over het weer zal een beetje saai gaan worden, maar ook vandaag (lees: dinsdag) heb ik weer flink van het gat in de ozonlaag kunnen genieten. Eindelijk heb ik mijn factor 30 gekocht, met succes, want ik ben nog niet aangebakken (er lopen al een aantal gevallen rond in het hostel met hele moderne rode vlekken op hun hoofd)
En dan te bedenken dat de zomer hier nog niet eens is losgebarsten.
Met zulk weer ga je of naar het strand of naar Darlin Harbour, en ik heb voor het tweede gekozen. Eerst even lekker van het weer genoten, die vreselijke ibissen ontweken (krijg de kriebels van die beesten, zo ongeveer de enige reden om niet te emigreren, maar misschien smaken ze wel goed op de barbie), de Chinese tuinen bekeken en een wilde salamander gezien!

Daarna naar het maritiem museum geweest, dat is hier gratis (en daar houden we van) en je kunt er werkelijk alles vinden dat maar met water te maken heeft. Van de eerste ontdekkingsreizen, via immigranten naar piraten tot aan watersporten en de oorlogsvloot. Echt een schitterende tentoonstelling, waar je uren kan rondlopen. Behalve als het buiten 30 graden is dus. Buiten het museum kun je ook nog tegen betaling aan boord van een aantal schepen, maar ik kreeg een beetje zeeziekte en ben nog even lekker in het park gaan zitten. Gewoon even zitten en helemaal niets doen, schandalig!

Hierna wat boodschapjes gedaan en 's avonds weer in de sidebar met mijn 'mates' afgesproken. Vandaag een leuke groepsfoto met een aantal van hen gemaakt die je hieronder kunt zien. Nou, dat was hem alweer voor vandaag, een kort verhaaltje dus, maar ik ga weer lekker wandelen! Take care!

UITDRUKKING VAN DE DAG: to have a captain cook (at something)

xx nienke

nienke's posse: chris (salisbury), nienke (diemen-zuid), nick (toronto, canada), matt (londen), ryan (bristol) en ryan (wales), chris (leiden)

{ 3 6 0 d e g r e e s}

2006-09-19T03:55:00.001+02:00

Ja, daar is ze weer, uw razende reporter uit zonnig Sydney, Australia. De dag bracht me vandaag een prachtig uitzicht over de stad, vanuit de Sydney Tower, het hoogste gebouw van de stad. Met een lift werd je echt omhooggeknald en stond je binnen een minuut ineens te kijken naar een piepklein Oprah Housje (wie hem het eerst vind op de foto krijgt een gratis sms van mij)

Nog even een grap tussendoor voor Merel en Greetje: sta ik in de lift, stappen er drie politiemannen/jongens naar binnen, even mee gebabbeld, komt er een later in de toren een van hen weer naar me toe, krijg ik zijn telefoonnummer, haha. Dus je ziet, het komt echt niet van mij dat ik hier meer met de jongens uithang dan de meiden ;) Nou gisteren heb ik even met een Belgisch meisje gepraat en ben ik nog uitgeweest met de Engelse Chris, een vriend van hem (homo) en een ander meisje, dus dat brengt het vrouwelijk gemiddelde al op twee-en-een-half. Ik bedoel maar.
Maargoed, omdat mijn familie ook schijnt mee te lezen hier zal ik nog maar even wat over die Tower schrijven en ik heb ook nog het woord 'stoplicht' op mijn hand staan, maar daar kom ik zo wel op terug. Na van het uitzicht te hebben genoten, ging ik terug naar beneden voor de OZTrek, een soort virtuele tour van Australie in van die bewegende stoelen, zodat het net lijkt of je over de Harbour Bridge vliegt en tussen de kangaroes zit. Het touristisch gemiddelde staat nu op vijf en ik heb nog wat leuke dingen te gaan.

Dan de stoplichten, tja, ik moet er toch echt nog wat over schrijven, want hoe dat oversteken hier werkt is me nog steeds een raadsel. Je staat ten eerste hier op elke hoek minstens 7 minuten te wachten, dan hoor je een vaag geluid (voor de Starwars kenners onder ons: alsof een startrooper met zijn wapen schiet - iets van 'ptjoe') en dan gaat het licht op groen. Zo ver gaat het nog, maar dan zet je een stap en gaat het licht alweer op rood, en blijven de mensen daarna nog heel lang gewoon doorlopen. Ook als de auto's gewoon rijden, steken mensen met rood over en lijkt er verder niet echt een regel voor te zijn, behalve zorgen dat je niet geraakt wordt, want ze komen hier van rechts! Bizar allemaal. Gelukkig voel ik me nog een beetje thuis hier, want er lopen hier echt onwijs veel Japanners rond!! Winkels als Sakura en Shibuya of sushibars zie je hier dan ook overal.
Dan nog even wat rechtzetten. Hier in Australie lopen de Ozzies, en de beesten hier zijn de Kangaroe, Emu, Koala (en kennelijk Ibis). De Kiwi's zijn de Nieuw Zeelanders en de kenmerkende beesten daar zijn de (toevallig?) Kiwi (vogeltje) en het vogelbekdier. En de Hobbit natuurlijk.
Nou arvo allemaal en ik ga nog even wat Aussie rules football kijken, want naast 'gewoon' voetbal en vandaag ook darten (met Barneveld!) is dat erg populair hier. Gooday Mates!

{ f i n d i n g n e m o}

2006-09-18T04:23:00.000+02:00

Je bent niet in Sydney geweest als je niet een keertje naar het aquarium bent geweest, heb ik gehoord, dus vandaag heb ik mijn stoute zwemvliezen aangetrokken en met snorkel en decompressor richting de Darling Harbour geflip-flapt.
Met mijn zogenaamde studentenkaart (bij de HVA kun je daar nog steeds echt alleen maar chips mee uit een automaat krijgen, hier kom ik er clubs mee binnen en krijg ik korting op alles, maar dat even terzijde) was ik voor 13 dollar (7,50 euro) binnen. Naast de overnachtingen en 1 keer boodschappen voor voor 25 dollar (15 euro) - waar ik nog wel een tijdje mee voort kan - is dit zo ongeveer het duurste dat ik hier gedaan heb. Het valt dus eigenlijk best mee dat reizen. Heb nu een internetcafe gevonden waar ik 2 dollar (1,20 euro) per uur! kwijt ben en ik eet als avondeten dingen als fish&chips voor 5 dollar (3 euro). Ben al een echte backpacker inclusief warrig haar en gekreukelde kleren (wel schone beste oom!)

Maar om even een kort verhaal langer te maken, het aquarium. Het doorlopende thema was daar Nemo en zijn vriendjes, die ik ook gezien heb, maar die beesten waren te lui voor een hand..eh.. vintekening, dus alleen een wazige foto is hier nu te bewonderen.

Nee, het gaafste waren toch wel de vogelbekdieren (platypus) en de krokodillen (lees het bordje op de foto en zie waarom ik niet meer bijkwam van het lachen, die Australiers hebben echt droge humor) Daarnaast was het allermooiste de tunnels waar je doorheen kon lopen en waar de vissen, haaien, enorme (!) roggen en schildpadden (zie foto) en zeehonden over je heen zwommen.

Naast het aquarium hebben ze trouwens net een splinternieuwe attractie gebouwd, Wildlife World, waar alle dieren van Australie te bewonderen zijn. Dit opent ergens deze week, dus ik zal zeker een van de eerste zijn die daar naar binnen gaat!
Ohja, voor de oplettende lezer: de marathon bleek voor iedereen iets te vroeg, dus die hebben we maar ff overgeslagen.
Verder gaat alles erg relaxed, ik maak inderdaad veel cobbers (vrienden) hier. De meeste mensen zitten hier voor een paar maanden en zijn dus op zoek naar werk of huizen, maar ik ben lekker vakantie aan het vieren hoor! Natuurlijk leef ik nog steeds erg met jullie mee. Ik heb vandaag ook wat foto's van het hostel erbij gezet. Tot later maar weer! xx

{ t u i n e n }

2006-09-16T12:09:00.001+02:00

Hi allemaal, ik blijf me nog steeds gek lachen om sommige reacties en vind het zo leuk om steeds iets te lezen! Nee ik kom voorlopig nog niet terug (wilde nu al dat ik hier langer bleef!) en nee er zitten hier geen beren, haha. Muggen ook nog *klopklop* niet gezien gelukkig en met factor 30+ is het hier heel goed uit te houden.

WOORD VAN DE DAG: slip-slap-slop: Slip on a t-shirt, Slap on a hat and Slop on the sunscreen, mates!

Vanochtend heb ik voor de eerste keer boodschappen gedaan en even wat grootverpakkingen yoghurt en sinaasappelsap gekocht (kleinverpakkingen kennen ze trouwens niet, zelfs het fruit is hier 2x zo groot dan bij ons!). Dankzij de tour rond Sydney weet ik nu waar alles het goedkoopst is, dus ben ik naar een soort aziatisch-westerse supermarkt vlakbij het hostel geweest. Handig! Het geld is wel nog even wennen, de munten zijn enorm zwaar en de grootste munten zijn het minst waard, ze moeten ook alles anders doen hier!

Rond 12 uur ben ik met Chris, de Nederlandse jongen, naar de botanische tuinen geweest, wat echt prachtig was. We hebben geloof ik iets van 5 uur gelopen, helemaal van het zuiden van Sydney naar boven toe, tot en met het Oprah House en weer terug. Beetje moe nu dus, maar heb even geslapen net.

De sfeer hier in de stad is zo ontspannen, maar het is dan ook ontzettend ruim allemaal en het weer werkt natuurlijk goed mee. Na de tuinen nog even wat kaketoes bekeken en daarna via The Rocks (de oudste wijk van Sydney) terug naar het hostel. In The Rocks liepen we nog een cafeetje binnen waar een liveband grappige countrymuziek speelde, zo'n geweldig sfeertje!

Na het wandelen en het eten van een schandalig ijsje, in het hostel van een van de jongens van gisteren een gratis maaltijd aangeboden gekregen! Gevuld met heerlijke pasta zit ik hier nu in het internetcafe om de hoek en bedenk ik me voor de zoveelste keer vandaag hoeveel geluk ik tot nu toe steeds gehad heb. Ohja en natuurlijk... DAT IK IN SYDNEY ZIT!! Dat herhaal ik elke dag steeds even voor mezelf, voordat ik het allemaal maar gewoon begin te vinden.
Morgen begint hier de marathon, waar we met een groepje even naar gaan kijken en verder zien we het wel weer! Tot schrijfs!

{ s t r a n d e n }

2006-09-15T10:38:00.003+02:00

Nu ik eindelijk een beetje die dollars begin door te krijgen valt ook het internetten behoorlijk mee, eigenlijk kost het net zoveel als Japan, alleen betaal je hier ook nog voor pc-gebruik en niet meer alleen voor het internet. Dus ik typ een klein beetje rustiger nu.
Vandaag was weer een gave dag die weer kwam aanwaaien. De eerste dag was ik heel even bezorgd dat ik hier mezelf moest gaan zitten vermaken, maar ook vandaag was er door het hostel (waar het dus echt heel erg druk is) weer een leuke tocht georganiseerd. Vandaag naar de stranden Coogee en het populaire Bondi. We hebben denk ik iets van 3 uur gelopen met een groep die niet in een bus paste, maar de uitzichten waren echt geweldig.

Ook vandaag weer een gezellig groepje gevonden, dezelfde Canadees van gister en nu 3 andere Engelse jongens waarmee ik bij Bondi geluncht heb. Van iedereen kwam het eten op tijd, maar omdat het de serveerster haar tweede dag was en ze niet goed Engels sprak (?) kwam mijn broodje maar niet opdagen en kreeg ik het dus toen iedereen al klaar was. Maar Nienke zou Nienke niet zijn als ze niet weer veel mazzel had, dus hoefde ik niet te betalen! Wat een grap. De hele dag heeft me dus 2,80 voor de bus en 4 dollar aan drinken gekost, want op de terugweg hoefden we van de chauffeur niet voor de bus te betalen!! Wat een achterlijk land haha. WOORD VAN DE DAG (eigenlijk woord van gisteren) = ICE POLE - zo noemen ze hier de ijslollies hihi. Alleen merel wist dit natuurlijk ;)

Ik ben nu even aan het uitrusten, maar omdat ik gisteren al om 8 uur ofzo in bed lag na de barbeque (heerlijke worstjes op brood) ben ik behoorlijk fit hoor.
Over een uurtje krijgen alle wandelaars van vandaag goedkope drankjes in de bar hier en omdat de Canadees uit mijn groepje werk heeft gevonden in de bar hier zal het ook wel niet zo'n dure avond worden, hihi.

{ s y d n e y}

2006-09-14T08:55:00.002+02:00

Vanochtend naar het postkantoor geweest en in het Engel-ans (zoiets) een grote doos gekocht en daar alle souvenirs in weten te krijgen. Bij elkaar had ik nietsvermoedend bijna 6 kilo bij elkaar geshopt!! Nou zat daar wel een kilo doos en een behoorlijk zware kimono bij hoor, dus eigenlijk valt het nog wel mee. Alleen voor de verzendkosten had ik net zo goed een leuk klein Japans kindje kunnen kopen die thuis die kimono voor me in elkaar had gezet, want dat was belachelijk hoog!
Om vier uur de trein naar het vliegveld genomen, wat allemaal prima ging en ook door alle douanes ging vrij snel. Op het vliegveld even een pizza gegeten (tja, we moeten dit wel in Japanse stijl afsluiten… eh.. nou goed) en daarna inchecken en om half negen de lucht in. Ik zat eerst drie stoelen van het raam naar een vrouw met een klein kindje, maar ik ben na het opstijgen in het middenstuk gaan zitten, omdat ik dan twee stoelen kon inpikken. De films deze keer ‘hoodwinked’ (heel erg leuk!), ‘lucky number slevin’ en een Jennifer Aniston film. De tijd vloog dus en ik was sneller dan ik dacht alweer in Sydney! Snel nog een keer van plek geruild, want ik wilde natuurlijk wel mooie landingsfoto’s hebben!

In Sydney was het vinden van de shuttlebus een eitje en werd ik binnen no-time bij mijn hostel afgezet. Dat ik daar rond 9 kwam binnenlopen en de check-in tijd eigenlijk 1 uur was, maakte niets uit, ik kreeg een pasje, kon mijn kamer in (5 stapelbedden, en een enorme klere(n)bende!) en gelukkig even douchen.
Daarna kon ik om 11 uur gelijk mee met een georganiseerde tour van het hostel om Sydney te verkennen! Wat een toeval!
De tour was geweldig, we hebben alles gezien van Oprah House, Harbour Brigde tot de botanische tuinen en wilde kaketoes!! Echt geweldig om zo even sfeer te proeven en gelijk wat mensen te leren kennen. En het mooiste is: om 6 uur (dat is over een uurtje) is ere en gratis barbeque!!

WOORD VAN DE DAG: barbie (barbeque)

In het hostel wordt er ontzettend veel georganiseerd, zo ga ik morgen alweer met de volgende tour mee, deze keer naar het strand! Het is hier namelijk in tegenstelling met Tokyo stralend weer, rond de 23/24 graden (gat in de ozonlaag niet meegerekend) en weinig wind. Ben dus al een beetje rood op de neus, morgen als eerste een flinke 30+ zonnebrand kopen! Dat was het even tot nu mates, alles is hier wat duurder dan Japan en dus typ ik als een kangaroe die door een braadpan achternagezeten wordt. Meep Meep! Ik probeer ook hier de verslagen bij de houden, hoop dat het lukt.

{ a f s c h e i d }

2006-09-13T06:31:00.001+02:00

En toen was het laatste (hele) dagje in Tokyo alweer aangebroken!! Ik was vandaag een beetje chagerijnig en ook het weer hielp daar niet echt bij: de regen kwam met bakken uit de hemel en het was niet meer zo heerlijk warm als de afgelopen week. Toch heb ik mezelf er maar toe gezet nog een keer de stad in te gaan en bij de metro besloot ik dat het maar 'Shibuya' en 'Harajuku' moest worden. Er zijn daar heel veel winkels en zo zou ik nog een beetje droog lopen (goed excuus he, ik had geen keus mensen, echt niet!)

WOORD VAN DE DAG: depato (deepaatoo - warenhuis)

in de meeste gebouwen ging ik maar gelijk eerst naar de bovenste verdieping, omdat daar meestal de leukste dingen te vinden zijn, zoals amusementshallen en uitzichten. In een winkel was er een soort carnavalsafdeling te vinden, de geweldige (ahem) kostuums zie je op de foto. Enkele mensen (meestal tienermeisjes) dragen die gekke pakjes trouwens ook gewoon op straat. Dat was de reden dat ik ook naar Harajuku wilde, omdat ik gelezen had dat mensen zich daar heel extreem kleden. Helaas heb ik daar niet veel van gezien. De beste dag om daar heen te gaan is eigenlijk zondag (en als het droog is waarschijnlijk), als het park erachter druk is en iedereen vrij is. Het enige wat ik deze dag voornamelijk heb gezien zijn straten gevuld met paraplu's! In de winkels heb je daar trouwens iets geinigs voor: bij bijna elke winkel staat er bij de ingang een apparaat waar je je plu insteekt en dan wordt er automatisch een plastic zakje omheen geschoven, waardoor je niet loopt te druppen in de winkel. Bij ons heb je soms wel paraplubakken, maar dat zou hier niet werken, omdat iedereen hier dezelfde heeft: een grote doorzichtige met een wit handvat. Die zijn zeker in grootverpakking erg goedkoop hier. Ik viel met mijn inmiddels kapotte en dus levensgevaarlijke paraplu weer eens lekker op, heb in een winkel dus maar een nieuwe gekocht, superklein en licht. En gifgroen. Zal ze leren!

's Avonds, terug in het hostel, bleken mijn benen plotseling onder de muggebulten te zitten (kennelijk het soort die pas jeuken zodra je ze ziet?), niet normaal zoveel!! Ik ben dus mijn laatste dagje een beetje aan het lijden, want hoe ik hier in Budda's naam prikweg moet krijgen weet ik niet, heb overal gezocht. Gelukkig hebben ze in Australie ook genoeg van die krengen en zal ik daar wel iets ervoor vinden, maarja daar kom ik pas donderdag aan.
Het thuisfront heeft inmiddels een telefoontje van mij gehad, wat heel erg leuk was (ik heb echt weer zin in de komende avonturen). Hopenlijk ben ik vanaf donderdag weer bereikbaar op mijn mobiel. Ik ben sinds 11 uur uitgecheckt en alles zat in 1 keer in mijn rugzak, nu alleen nog even naar het postkantoor (het is nu 1 uur) en dan rond vier uur op de trein naar het vliegveld, waarna ik na 9 uur vliegen op Sydney Airport zal staan. Tot het volgende bericht dan maar! Leuk om te horen dat er enthousiast gelezen wordt! :)

{ m a n g a }

2006-09-12T03:51:00.001+02:00

Als eerste natuurlijk even het belangrijkste nieuws van vandaag, het is hier al 12 september dus Reinout heel erg gefeliciteerd met je verjaardag!!! Echt jammer dat ik er niet bij kan zijn, maar ik zal een verjaardagshoed voor je origami-en, dan ben ik er toch een beetje bij :)

Gisteren een rustig dagje, om te beginnen heb ik maar eens de was gedaan, want alles begon wel een beetje op te raken. De machines zijn hier niet echt geweldig en de drogers drogen ook maar half, maar niets is verkleurd of gekrompen en ik zit er dus weer redelijk fris bij.

De trip van de dag ging vandaag naar 'Akihabara', de zogenaamde 'Electric City', omdat je daar alle electronica kunt vinden die er ooit maar eens door een beschonken Japanner is uitgevonden. Ook zijn er gebouwen vol manga boeken en amusementshallen met computerspelletjes te vinden. Het is wel even opletten waar je naar binnen stapt, want de eerste winkel waar ik naar binnen liep (die er van buiten erg leuk uitzag, met allemaal meisjeskleren tegen het raam) bleek er een te zijn die toch echt.. laat ik zeggen: voor mannen bedoeld was. Gauw verder dus maar.
In de hallen met gadgets, computerspellen en stripboek/cartoon karakters waren zo ontzettend lawaaiig dat ik het er maar een paar tellen heb uitgehouden, echt niet normaal! Schrik je in de Intertoys wel eens omdat je op iets drukt dat per ongeluk geluid maakt, hier hebben ze alles wat maar geluid kan maken aangezet en zie je overal lichtjes en bewegende dingen. Daarnaast zal geen verkoper je aankijken zoals bij ons van 'wat kom je doen?', nee hier word je echt door iedereen welkom in de winkel geheten. Helaas kon ik er geen foto's nemen maar ik heb wel stiekem gefilmd daar.

Na alle lawaai ben ik doorgelopen naar een plek waar tempels te vinden waren, dat was toch een stuk meer ontspannen! Op de foto's kun je ze zien: de zwarte is de 'Yushima Seido', dit was vroeger een school, de rode is de 'Kanda Myojin', gebouwd in 730 en deze brengt geluk voor bedrijven, familie en schijnt erg te helpen bij het vinden van een echtgenoot. haha!
Een leuk feitje tussendoor: hier in Japan zitten we niet in het jaar 2006, maar in het jaar 18, omdat ze de regeerperiode van de keizer tellen als jaartal heeft iemand me verteld.

Na deze twee tempelcomplexen, waar door de vochtigheid weer erg veel muggen waren, ben ik nog doorgelopen naar de 'Nicholai-do', een orthodoxe kerk in Byzantijnse stijl (heeft dat kunstgeschiedenis van de middelbare school toch nog nut gehad) door een rus gebouwd.

Toen terug in het hostel kwam ik weer het Japanse vrouwtje tegenkwam dat al dagen hier rondloopt en in haarzelf loopt te praten. Ze probeert steeds Engels tegen me te praten, waar ik natuurlijk niets van versta en wil maar dat ik vertel over mijn werk en over mijn moeders werk en weet ik veel. WOORD VAN DE DAG: chogakko sensei (sjoogakkoo sensee - leerkracht op een basisschool)
Niemand wil hier met haar praten, omdat ze een tikkie gek is, maar ik hoor het allemaal maar een beetje aan. Gaat ze Edelweiss voor me zingen enzo. Ze zag me met mijn boekje zitten en ik vroeg of ze er iets in wilde schrijven, maar dat had ik beter niet kunnen doen want toen had ze bijna 6 pagina's volgeschreven over haar leven en haar man die haar sloeg en dat soort dingen, wel erg sneu allemaal natuurlijk. Toen ging ze eten maken en kreeg ik ook een kom noodles en een bord sla en broccoli, dus ik braaf gegeten, maar kennelijk keek ik er erg benauwd bij, want de jongen van de receptie kwam later vragen of het allemaal wel goed ging en of ik geen last van haar had, hihi.

's Avonds had ik nog afgesproken met die jongens van eerder, maar zonder mobiele telefoon is het in deze stad gewoon niet te doen iemand te vinden, dus dat werd niets helaas.

Vandaag is het een beetje regenachtig, dus ik weet nog niet zo goed wat ik ga doen vandaag, misschien alvast een beetje inpakken en naar het postkantoor, want ik ga morgen al weg hier! Time flies when you're having fun!

{ g e n i e t e n }

2006-09-10T17:02:00.001+02:00

ik ben een beetje achter met mijn verslagjes, dus vandaag maar even 2-in-1. Net wanneer ik dacht dat ik al de leukste dag van mijn reis al gehad had, zijn er zomaar alweer nieuwe geweldige dingen gebeurd die ik nooit meer zal vergeten, maar daar kom ik straks op.

Zaterdag wist ik niet zo goed wat ik wilde doen, dus ben ik naar 'Ebisu' geweest, een Europees achtige gedeelte van Tokyo in het zuiden, waar je mooie gebouwen hebt en veel kan winkelen (al is het er wel erg duur). Daar aangekomen ben ik een beetje gaan rondwandelen en naar de bovenste verdieping van de 'Yebisu Garden Place' geweest. Natuurlijk een prachtig uitzicht over de stad.

Weer beneden kwam ik langs wat musea, waaronder het fotografiemuseum. Nou had ik net een mail gehad waarin stond dat een kennis van mijn vader daar een hoge pief was, dus ik (na enig aarzelen, ik was eerst doorgelopen, daarna toch maar terug) ben gaan vragen naar mister Kobiyashi. Na even heen en weer praten bleek 'KobAyashi' er inderdaad te werken, mocht ik mijn naam opschrijven en werd hij gebeld. En het was raak! Hij kwam 'gewoon' even voor me naar beneden en ik zag bij het vrouwtje, dat al een beetje twijfelachtig naar me had gekeken bijna haar broe... eh kimono afzakken zeg maar.
Hij had heel even kort de tijd, maar omdat ik de volgende dag was uitgenodigd voor lunch bij hem thuis kwam hij aanzetten met een treinplan, zodat ik ongeveer (het was alleen helemaal in Japans) wist waar ik eruit moest. Ook kreeg ik vrijkaarten voor drie tentoonstellingen van dit museum en van het Edo Tokyo museum, maar daar was ik natuurlijk al geweest. Ik ben naar de tentoonstellingen geweest en het was echt gaaf om te zien, een ging over onderwaterfotografie, de tweede over de World Press Photo en de derde over de mogelijkheden van digitale fotografie, computeranimatie en allemaal andere futuristische zaken, heel apart. De dag was eigenlijk al geslaagd.

's Avonds heb ik weer met Clemens en Nori (Martin is weer verder aan het trekken) afgesproken en zijn we naar een club in Shibuya geweest tot diep in de nacht. Het is nog een heel gedoe om daar ergens naar binnen te komen daar, met Id's, pasjes en vaag gedoe, maar gelukkig hadden we onze vertaler erbij. Binnen was een DJ en hadden we op een balkon een soort prive-gedeelte met uitzicht over de zaal. Jappanners gaan echt compleet uit hun dak, niet te geloven, haha.

>>>>

De volgende ochtend was ik dus behoorlijk brak, maar natuurlijk moest ik net op dat moment weer een afspraak hebben en dus rond 9 uur weer opstaan, dat vakantie vieren is zo eenvoudig nog niet hoor. Met de metro en trein naar een klein plaatsje buiten de stad, waar meneer Kobayashi (Katsu voor vrienden) al stond te wachten, ik was natuurlijk ook lekker Hollands op tijd, ahem. Het maakte niets uit, we reden met de auto naar zijn huis (dit loopt hij dus elke dag!), door de bossen met bamboe, waar de apen in slingeren (helaas niet gezien) en nadat we even wat eten uit zijn moestuin gehaald hadden (geweldig toch?) door naar zijn huis.

Ik werd supervriendelijk ontvangen door zijn vrouw en 2 kinderen en mocht ook even in het huis naast hun kijken, want daar wonen de ouders van zijn vrouw in een traditioneel Japans ingericht huis. Daar kreeg ik koude thee en (natuurlijk) Japanse zoutjes (maar dan heel groot) in een orginele Tamiti kamer (met van die matten op de vloer en zitten op de grond) en werden er gelijk allemaal foto's van me gemaakt, ik voelde me net Maxima op staatsbezoek. Die mensen waren echt zo ontzettend lief, niet te geloven, en ze spraken zelfs een beetje Engels, maar wel op het niveau van mijn Japans hoor, dus alleen korte zinnetjes.
Toen terug naar Katsu's huis, de hond, vis, kat en schildpad eerst begroet en daarna eten, want zijn vrouw was daar al uren mee bezig geloof ik. Ik checkte natuurlijk wel eerst of die beesten er nog keurig waren, want je zal fifi en foefoe maar op je bord krijgen.

De lunch bestond uit rijst met een soort harde meloen, gefrituurde blaadjes (uit de tuin), vis en een soort deegrolletjes, soep, soort aardappelsalade, koude thee, iets gel-achtigs en iets tofu-achtigs. Behalve de vissoep vond ik het eigenlijk allemaal best lekker, maar ik heb natuurlijk alles braaf opgegeten. Hierna nog een pudding, schijnt ook typisch Japans te zijn. Na het uitwisselen van de cadeau's (ja, ik had ook wat bij me zoals het hoort), vroeg zijn vrouw me ineens of ik kimono's mooi vond, dus eh.. ja, natuurlijk! zeg ik. Zegt ze doodleuk: mijn zus is heel groot, die heeft er eentje over, of ik die wilde hebben? Nou mijn mond viel open, my god, tuurlijk wil ik dat!! Daarna dus een heel pasfestijn, zat als gegoten en oma werd erbij gehaald om het geheel goed in te snoeren op de goede manier en ze gaf me haar band (die rode op de foto) die ik mocht hebben.

Daarna hebben we met z'n allen nog boeken over Japan bekeken, touwfiguren gemaakt en origami gevouwen, ik voelde me echt in een sprookje hoor, dit maak je dus gewoon nooit meer mee!! Katsu vroeg of ik met hem en zijn dochter nog mee de stad inwilde, ze moesten iets kopen en hij wist waar je leuke souvenirs kon kopen. Ik moest die winkel alleen heel geheim houden, want hij koopt daar altijd zijn spulletjes, hihi. Dus iedereen gedag gezegd en met inmiddels 35 graden en felle zon (voor de verandering) de stad in. Katsu sleepte me echt met 100km per uur erdoorheen, wat kan die gast rennen zeg, maar nu heb ik wel wat gave dingen gescoord die ik anders nooit had gevonden. WOORD VAN DE DAG: iterasshai - ieterasshaai (in het kort ook wel iterasshaiasshaiassaiasshaiiiiiterassaiiiii!!!) (zo heten ze je hier in winkels welkom)

Nou, ik denk dat ik kan zeggen dat ik echt weer twee topdagen gehad heb en dat ik nu al weet dat alleen zo ver reizen echt meer dan 100% de moeite waard is. En dan ben ik pas 6 dagen weg! Ik voel me hier echt al thuis, weet in Asakusa nu makkelijk de weg en alle sluiproutes te vinden, heb al vaste rituelen: naar de supermarkt en de metro doe ik inmiddels blindelings. Wat ik morgen ga doen weet ik nog niet, maar ik maak me echt nergens druk om hier, dus dat zal ook wel weer loslopen. Hoop dat alles thuis ook goed is! Tot schrijfs!

{ e d o v.s. n e o n }

2006-09-09T01:59:00.003+02:00

Gisteren heb ik echt de tijd van mijn leven gehad! In de ochtend had ik eigenlijk niet zoveel plannen. Ik wilde in ieder geval naar het Edo Tokyo museum, dat is maar twee haltes met de metro van het hostel vandaan en de rest van de dag zou ik wel zien. Bij het ontbijt sprak ik een Duitse jongen, Martin die met twee vrienden die avond naar 'Shinjuku' zou gaan om wat te gaan drinken. En voor ik het wist had ik een uitnodiging, zo simpel gaat dat ook hier dus in Japan.

Het museum was echt heel bijzonder. Er waren veel gebouwen uit de oude Edo tijd (oude woord voor Tokyo) nagemaakt en zo kreeg je, naast alle spullen die er te bekijken waren een heel goed beeld hoe Tokyo in de loop van de tijd veranderd is. En al dat moois heb ik weer met mijn kortingsbonnen en nu ook omdat ik student ben (jaja, ik weet het, liegen mag niet, maar is wel 100 yen korting lieve mensen!) voor maar iets van 3 euro kunnen zien.

ZIN VAN DE DAG: watashi wa gaksei des (waatashie waa gaksei des - ik ben student)

Oh pap, trouwens, alle souvenirs die er waren hebben we zo'n beetje al van jou of Katsu gekregen, heb dus maar niets gekocht daar, haha! Ik zie in Asakusa hier trouwens ook veel dingen die al bij ons thuis liggen, echt leuk om dingen te herkennen!

Na het museum even wat boodschappen gedaan bij de supermarkt. Ik was bang dat ik haargel voor pindakaas zou aanzien of zoiets, vanwege de onduidelijke verpakkingen, maar dat viel eigenlijk reuze mee. Het enige wat ik steeds fout blijf doen is het inschatten van drankjes. Als ik denk dat het frisdrank is, blijkt het zuivel-achtig te zijn en als ik denk dat het een yoghurtdrank is, blijkt het vaak een mierzoet, dun sapje. Achja, dat houd je alert he.

Na de boodschappen even in het hostel gezeten met de voeten omhoog, want ik wilde het echt even iets rustiger aan doen na die 20km van gister, het moet hier wel leuk blijven natuurlijk. Rond half 7 kwamen ik, Martin en zijn vrienden (Clemens uit Oostenrijk en Neki-nog-wat uit Duitsland (maar oorspronkelijk uit Japan) bij elkaar en vertrokken we richting stad. We aten heerlijk in een mini Japans tentje, waar je aan een bar zit en je eten besteld via een ticket-machine, met van die plaatjes als bij de groenteafdeling bij Albert Heijn. Het eten kwam op een heet bord binnen en de stoom sloeg er dus vanaf, echt supergoed, de blaren zijn inmiddels wel weer weggetrokken hoor.

Na het eten gingen op weg naar een gebouw, het Park Hyatt Hotel, waar ze de hotel-scenes van de film Lost in Translation hebben opgenomen. Onderweg loop je echt door een chaos van mensen, neon en wolkenkrabbers (en dan heb ik het niet over de Rembrandttoren, nee over WOLKENKRABBERS), niet te geloven wat een bende. Hier zul je nooit een ster of uberhaupt lucht zien en vanuit de ruimte kunnen de marsmannetjes zo in je tas kijken, zoveel licht is er. We zijn in dat hotel, dat uit drie enorme gebouwen bestaat, naar de 49e verdieping gegaan (en later naar de 52e) en hebben daar aan de champagne gezeten (ja, toe maar!) en van het uitzicht genoten. Dat was echt zo fantastisch, onbeschrijvelijk hoe mooi die lelijke stad 's nachts en vanaf die hoogte kan zijn. Je moet er staan om het te geloven, dus ik zou zeggen: kom allemaal even langs, want dit heb je in Diemen-Zuid niet hoor!

Dit was 'm weer even voor vandaag, ik ga nu bedenken wat ik vandaag ga doen, maar ik word met de dag relaxter. Ik ben hier ten slotte in december weer (urg), dus tijd zat. Het is moeilijker om vanuit dit air-gekoelde (nee, juf nienke heeft geen groen boekje bij haar) hostel in te schatten hoe warm het buiten is. Ik zit hier te bevriezen, maar buiten vallen de mussen.. eh.. kraanvogels (?) van het dak zeg maar. Dewa mata!

PS. mam/pap heb mail van Kobyashi gelezen, ga straks even vragen of er gebeld is, maar ik mail hem nu ook. Lijkt me erg leuk zondag, ga wel eerst naar Harajuku, wijk in het westen van Tokyo waar de jongeren zo gek gekleed gaan, maar lunch bij hem is natuurlijk gaaf! waar woont ie ook alweer precies?
Berichtjes hier op de site vind ik echt steeds heel leuk om te lezen, kijk er echt naar uit! Laat die gast van 1 hoog ook eens wat leuks schrijven! Zeg maar groeten van de buurvrouw.

{ v i s m a r k t }

2006-09-08T04:19:00.000+02:00

Wat ben ik toch in een geweldig land. Vandaag heb ik voor het eerst mogen meemaken wat een Japanner moet doorstaan om 's ochtends simpel naar zijn werk te gaan met de metro. Op het station is het megadruk, maar de mensen staan netjes in rijen opgesteld om naar binnen te kunnen. Hoewel, dat laatste is al erg optimistisch. Als de metro aankomt is hij al zo vol dat je denkt dat er geen mier meer naar binnen kan, maar dan vergis je je toch echt. Er gaan misschien 2 mensen uit, maar per deur gaan er zeker 20 weer naar binnen. De eersten die instappen duwen de mensen wat verder naar achteren, de laatste paar stappen achterstevoren in en persen het geheel nog even aan. Dan sluiten de deuren, als het lukt, en als er nog iemand een beetje uitsteekt komt er een mannetje met witte handschoenen aan die je nog even een beetje aandrukt. Dan pas kan het circus vertrekken.
Het duurde me twee metro's om in te stappen (ze komen heel snel na elkaar), maar ik lag gewoon zo dubbel van het lachen dat ik het allemaal even moest filmen. Leuke voor als ik terug ben. Uiteindelijk zat ik erin, tegen de wit-zwart-grijze (je ziet haast alleen deze kleuren) massa aangeplakt. Opvallend was dat, hoe megadruk het ook was, je geen geluid hoorde. Niemand praat daar (zuurstof is schaars denk ik?) en de meeste mensen slapen nog half. Dat is ook zoiets dat opvalt, in de metro heb je rijen banken tegenover elkaar (in de lengte) en haast iedereen hangt daar voorover te slapen. Niemand trekt zich hier iets van een ander aan en dat is eigenlijk wel mooi, niet? Wil jij een mondkapje dragen? Dan doe je dat! Wil je smakken bij het eten? Hoe harder hoe beter! Ben je man en 50 maar voel je je nog een kind? Dan heb je gewoon een roze telefoon en lees je strips in het openbaar! Niets is hier raar. Ja, behalve ik dan natuurlijk, maar ik loop dan ook steevast aan de verkeerde kant van de trap (ze rijden en lopen hier dus ook links heb ik al na twee dagen gemerkt, tjongejonge, wat een snelheid van geest) en ik heb al twee keer mijn kaartje door de poortjes van de metro laten opeten, waarna het hele ding open moest (kaartjes moeten in de lengte, niet in de breedte en tegen zweethanden kunnen ze niet echt, blijkt nu)
WOORD VAN DE DAG: arrigato gozaimas (arriegatoo goozaaimas) - heel erg bedankt.
Nou goed, ik ging er bij station Tsujiki eruit, waar ik vroeg in de ochtend naar de vismarkt ging. Daar was het een drukte van belang: auto's, wandelaars, mannen met karren, mannelijke visverkopers (heb misschien 5 vrouwen gezien), elektrische karretjes met grote tonnen vis en welgeteld 1 Hollandse meid die wat foto's maakte (zie onder) en probeerde niet overreden te worden.

Na de markt (die lucht krijg je nooit meer uit je kleren, mam je had het hier ge-wel-dig gevonden, ahem) liep ik naar Ginza, de rijke-mensen-buurt van Tokyo. Wo ist Gucci? Dat soort gedoe. Na een paar warenhuizen met veel te dure kleren ben ik hier weer gillend weggegaan. Het enige dat leuk was, waren de bovenste verdiepingen van die gebouwen. Bij de een was er een soort expositie te zien met onder andere een uitstalling prachtige kimono's en bij de ander was er een complete dierenwinkel te vinden met daarnaast op het dak een golfbaan!

Na Ginza met de metro naar de wijk Marunouchi gegaan. Daar was een zogenaamde 'cow parade' aan de gang, dat wil zeggen: door de hele wijk waren er levensgrote koeien te vinden, beschilderd door kunstenaars. Je kent ze wel, je kunt ze in het klein bij de Blokker kopen.

Na lekker geluncht te hebben in de paleiselijke tuinen (waar ik een leuk 'gesprekje' gehad heb met een Japans opaatje die naar me toe kwam. Als je de film 'Lost in Translation' gezien hebt, denk dan maar aan de ziekenhuis scene en je weet precies hoe dit gesprek ging)
Hierna heb ik het paleis bekeken (vanuit de verte, je kunt er niet echt in de buurt komen) en ben ik even gaan uithijgen op een bankje, want het was weer 30 graden, de zon kwam door (de muggen ook, grr) en het was echt superplakkerig weer (denk maar aan hoe het voelt als je je kleren probeert aan te trekken in de badkamer als je net een hete douche genomen hebt, niet te doen dus)

In dat parkje ontmoette ik Tom uit Londen en we zijn samen naar het zogenaamde Marunouchi-gebouw geweest, helemaal naar de bovenste verdieping met een geweldig uitzicht over de stad, wauw! Nu was ik echt bekaf en ben ik naar het hostel gegaan. Onderweg nog even eten gehaald, zo'n magnetron maaltijd, maar dan met noodles, ei en spek, jammie! De cassiere vroeg iets in het Japans, ik dacht: wil je een tasje? Dus ik braaf hai, arrigato (ik arrigato wat af hier!) en toen werd het voor me opgewarmd! Ha, dat was nog eens een fijne verrassing. Ik kon dus gelijk gaan eten en dat was wel heel erg fijn, omdat ik bij terugkomst in het hostel op mijn stappenteller zag dat ik ondertussen 18,57 km gelopen had. Dat zijn 22567 stappen! Ik ben vroeg naar bed gegaan.
Vandaag (Had gister dus geen energie meer om iets te schrijven) ga ik naar het Edo-Tokyo museum (aanradertje van mijn vader) en ik heb net een Duitse jongen ontmoet bij het ontbijt waarmee ik en nog wat andere mensen vanavond de wijk 'Shinjuku' ingaan om wat te drinken. Kanpai!!

PS. VAN DE DAG:
Deze is eigenlijk nog van gisteren, maar OMA ik vond het heel erg leuk dat je een berichtje op de computer voor me hebt geschreven! Ik vind het echt jammer dat ik op de woensdag voorlopig niet langs kan komen hoor!! Eten jullie wel een extra croissantje en radijsjes voor me? Ik eet hier kant en klare sandwiches (tja lui, ik weet het), maar ook verse grapefruits, die zijn hier heerlijk! Kus!

PAP&ROB - ik heb me te barsten gelachen om jullie berichten, de mensen keken beetje raar hier, maar ondertussen ben ik al niet anders gewend, haha.

MEREL&GREETJE - vind het leuk om te horen hoe het bij jullie in de klas gaat! mail maar of zet een berichtje! hoop dat jullie kindjes een beetje lief zijn! thanx voor de berichtjes!!

{ p a n d a }

2006-09-06T18:37:00.000+02:00

Ik heb bij de MacDonalds gegeten. Ik denk ik zeg het maar gelijk dan kunnen jullie me nu even snel uitlachen en daarna de rest van mijn wel cultureel verantwoorde dagje lezen. Ik was na uren en uren lopen zo kapot dat ik gewoon heel erg trek had in een vette, zoute hap, haha.
Ik was gisteren niet zo laat naar bed, uurtje of 11 en maar vanochtend was ik om 6 uur al wakker. Het ontbijt stelde niet veel voor, dus vandaag heb ik maar zelf eten gekocht om morgen te ontbijten. Ik ging rond half 10 de deur uit richting Ueno. Dat ligt vlak hier in de buurt en omdat ik mezelf en die rare metro nog niet helemaal vertrouw heb ik maar iets gekozen dat met een directe lijn en maar 3 haltes te bereiken is. In Ueno is een enorm park naast de mega-drukke stad en in dat park kun je alle museums, standbeelden, tempels en ook de dierentuin vinden. Met een kortingskaartje uit een boekje van het hostel betaalde ik maar 480 Yen en dat is om precies te zijn 3 euro 23 (mam, ik neem alles terug, je rekenmachientje is zo handig!) Nou, voor dat geld kun je niet eens een panda tekenen, dus ik heb het allemaal maar eens bekeken daar.

Een prachtig park, met een monorail waar ik natuurlijk in ging en veel gekke beesten die je hier niet hebt (kangaroes, veel mooie vogels, kraanvogels, emu's enz.) maar ik ging natuurlijk voor die panda's! Nou haal de 's er maar af, want er was er maar eentje en die sliep. Haha, wat een grap.

Gelukkig deden de andere dieren wel braaf gezellig en was het toch een mooie dag.
Het weer was vandaag niet super, heel bewolkt en af en toe een bui. Toch was het 25 graden (nu 's nachts nog steeds 21) en dus goed te doen, bahalve dat ik best last van de muggen kreeg. Ai! Tijdens een van de buien ben ik naar het National Science Museum geweest. Mocht je ooit toevallig in de buurt zijn (whaha) is dit zeker een aanrader. Wat een prachtig museum! Zie de foto's maar.

Daarna was ik zo kapot van het lopen (ik zal morgen voor de grap eens mijn stappenteller opdoen) dat ik (na het eten in dat authentieke restaurantje met die gele M boven de deur) terug naar het hostel ging om even te slapen.
INZICHT VAN DE DAG: met een kaartje van de monorail van de dierentuin gaan de poortjes van metro niet open. Pfff... Nienke in wonderland.
Dat even slapen werd trouwens van 6 tot 10 diep in de R.E.M. en het was dus donker toen ik wakker werd. Toch ben ik na het schrijven van mijn reisverslag, nog even Ueno ingeweest om sfeer te proeven. Nu is het 2 uur 's nachts en ik ben niet meer moe, dus heb ik besloten om 5 uur de metro te pakken (die gaat hier al supervroeg) en richting Tsukiji vismarkt te gaan. Schijnt een echte aanrader te zijn, ik ben benieuwd! Sayonara!

WOORD VAN DE DAG: kawai - lief, schattig

{ g e l a n d }

2006-09-05T14:02:00.003+02:00

Ja beste luisteraars, hier is dan het eerste officiele bericht uit Tokyo city! Het typen valt hier niet mee, ik klik steeds verkeerd en dan krijg ik allemaal gekke tekens, het lijkt wel Chinees. (Japans grapje) Tweede huishoudelijke mededeling: Japan heeft geen telefoonnetwerk, of in ieder geval geeneen die mijn telefoon wil hebben dus ik ben op dat gebied onbereikbaar deze week! Sorry mensen! Mailen en reageren hier is wel ok, bij elk apart bericht kun je iets schrijven (dus niet alleen onder of bovenaan de pagina). Ok, nu de sappige verhalen!

Om 9 uur ging ik gister, eh vandaag, eh nou ja 4 september (je weet wel, die dag dat jullie allemaal hard aan het werk gingen) de deur uit met mijn ouders en 100 (lees: 20) kilo bagage. Ik kon natuurlijk geen hap eten en vond het afscheid nemen niet zo leuk, maar niemand wilde mijn ticket daar overkopen, dus ik moest wel gaan! hihi. Gelukkig hing ik een tijdje later boven Londen en was de spanning gezakt en mijn humeur weer gestegen. Door de douane gaan bleek al een reis op zich, de schoenen moesten uit en alle vloeibare spullen, deo, tandpasta was over heel Heathrow voor de poortjes terug te vinden. Niets mag meer mee en daardoor duurde het wachten overal erg lang.

In het vliegtuig naar Tokyo zat ik niet bij het raam, maar dat bleek niet erg want nu konden mijn benen soms even op het gangpad liggen en hoefde ik niet over twee andere mensen heen te klimmen om naar de wc te gaan.
Mijn buurman begon al snel een gesprek, wat heel leuk was. Fotos kijken (meiden dat boekje is nu al een succes) en Japanse woorden wisselen. Hij stond versteld van wat ik al wist en ik eigenlijk ook wel. WOORD VAN DE DAG: Kanpai! (kanpaai - Proost!)
Deze man bleek alleen niet zomaar een Japanner, nee hij bleek een componist/dirigent te zijn en net uit Praag te komen van het Mlada Praha internationale muziek festival. Ja precies. Ik las in een boekje dat ik van hem kreeg dat hij 'president-prof. Yoshifumi Nakajima van het Kunitachi College of Music van Tokyo was'. Ja, als Nienke vrienden maakt doet ze het natuurlijk wel goed. Nu zit ik dus met een visitekaartje, telefoonnummer en uitnodiging volgende week af te spreken voor een rondleiding door een gedeelte van de stad net buiten Tokyo op zak. Ha! Ik mocht zelfs in december die 10 dagen in zijn huis doorbrengen om goedkoop uit te zijn, hij is er toch niet veel en verhuurt zijn huis altijd aan buitenlandse mensen (vaak muzikanten)
Maar het hield niet op, hij checkte hoe ik bij mijn hostel het snelste moest komen en twee van zijn studentes (ook aan boord) hebben me op weg geholpen in de metro. ('follow us. hihihi') Ik heb dus niets hoeven doen. Als ik wist dat reizen zo makkelijk zou gaan zou ik het al veel eerder hebben gedaan, haha. De plaats waar ik nu ben, Asakusa, schijn ik alleen vreselijk verkeerd (plat-amsterdams) als aasaakoesaa uit te spreken, maar nu weet ik dat het aasaksaa moet zijn. Weer iets geleerd.
Met 20 kilo op mijn rug de oude binnenstad door met 30 graden is ook iets dat ik niet snel zal vergeten, net als denken dat je met een wapperend rokje, blond haar en 1m72 in Tokyo niet zoveel zal opvallen. Sommige mensen kijken me echt aan of er sushi uit me neus groeit, oude mannetjes hebben nog nooit eerder zo hard naar een vrouw gezwaaid en jongeren vragen roepend over straat ik toch vandaan kom. Tokyo de gekste!

Het hostel is keurig, heerlijk bed (was alleen op een 6-persoonskamer maar heb net een meisje uit amerika erbij gekregen) en een geweldige gratis lange hete schone rustige douche. Het lijkt wel vakantie!

De stad is onbeschrijflijk mooi, ik heb misschien sommige straten 4 keer gelopen en het niet eens gemerkt omdat ik toch niets kan lezen, maar het maakt allemaal niet uit hier. Wel heb ik heel braaf sushi gegeten bij een klein tentje, al was het heel moeilijk om de 2 (!) macdonalds te negeren. TIP VAN DE DAG: eet niet teveel rauwe vis, anders krijg je kieuwen. Er is hier trouwens ook een Kentucky. Hm.　Morgen weer een dag. Dan richting de dierentuin, panda's schiet.. bekijken.
Dikke doei!

OM THUIS TE OEFENEN: Sumimasen, Sakura Hostel wa doko desuka? (suumiemasen, Saakuuraa hostel waa dookoo deskaa?) - Pardon, waar is het Sakura hostel?

PS VAN DE DAG:
mam ik ga eens even telefoon onderzoek doen, thanks voor de mailjes. dikke kus ook aan de duif pap en fred xx

{ t i c k e t s}

2006-08-29T21:30:00.000+02:00

Ik kan nu echt niet meer terug.
De tickets zijn binnen en ook het geld is gewisseld. Met mijn laatste aankoop ben ik nu ook de gelukkige bezitter van een onmisbare 'Lonely Planet' reisgids, anders hoor ik er straks bij de échte backpackers niet bij natuurlijk.
Het ding is alleen zo zwaar dat ik voor 5 kilo aan andere bagage thuis moet achterlaten, maar ja, dan kan ik in Sydney wel die éne gratis wc vinden of in de Outback het goedkoopste kameelritje maken. En ik blijf natuurlijk wel een Hollander!
~~Het enige waar ik nu nog op wacht is het bericht dat mijn visum geregeld is (klein detail)~~ geregeld!, maar daarna kan ik maandag de 4e met een gerust hart de pijp uit en de kist in. (reizigers grapje voor gevorderden)

{ r o u t e }

2006-07-22T14:09:00.000+02:00

Het gaat zo snel allemaal: hier is mijn complete vluchtschema!
[update eind aug:] Met al die loslopende terroristen is het vliegen over Londen nu in mijn schema niet zo heel erg succesvol. In mijn handbagage mag ik niets vloeibaars meer meenemen (drinken, lensvloeistof, make-up) en eigenlijk hebben ze liever dat ik ook in mijn grote rugzak maar helemaal geen shampoo en tandpasta enzo meer meeneem. Maar dat kan ik die arme aboriginals natuurlijk niet aandoen.

(klik voor een vergroting)

Japan

In Japan ga ik overnachten in een splinternieuw backpackers hostel in Asakusa, een van de oudste wijken van Tokyo. Als je nieuwsgierig bent, klik dan hier

Australië
De route die ik binnen Australië ga volgen gaat ongeveer zo worden (Sydney-Tamworth-Brisbane-Cairns-Darwin-Alice Springs-Adelaide-Melbourne-Canberra-Sydney)
Dit is natuurlijk allemaal afhankelijk van het "daar-is-het-leuk-dus-blijf-ik-nog-een-dag-als-ik-binnen-drie-maanden-het-land-maar-weer-verlaat"-principe.

(klik voor een vergroting)

Groene lijnen zijn per bus, gele lijnen met het vliegtuig, die vluchten zijn thuis al geboekt. De rode stippen zijn plaatsen die ik in ieder geval hoop te bezoeken.

{ a a n g e m e l d }

2006-07-14T18:45:00.000+02:00

Op 8 juli ben ik met mijn moeder naar de informatiebijeenkomst van de reisorganisatie Activity International gegaan. In het Stayokay hostel in het Vondelpark kregen we alles te horen over Australië en alle mogelijkheden wat betreft het reizen.
Bij binnenkomst hebben we eerst met een ex-deelneemster gepraat. Zij was twee keer naar Australië geweest, de eerste keer drie maanden (wat ik ook van plan ben) en de tweede keer een jaar. Ze gaf handige tips en maakte mij nog enthousiaster over de reis dan ik al was. Ook mijn moeder was na het gesprekje al iets meer gerustgesteld, ook niet onbelangrijk!
Hierna kregen we informatie over de organisatie en alle mogelijke routes en ten slotte hebben we nog een leuke presentatie bijgewoond van een ex-deelneemster die een jaar lang door heel Australië heeft getrokken. Geweldig!
Eigenlijk waren we het er heel snel over eens: doen! doen! doen! Ik heb dan ook maar gelijk het inschrijfformulier ingevuld en niet veel later stonden we helemaal enthousiast weer buiten.
Het duurde daarna nog even voor het helemaal doordrong, maar... ik ga die reis nu eindelijk écht maken!